પીએમઇન્ડિયા

કેન્દ્રીય મંત્રીમંડળના મારા સાથી શ્રીમાન પ્રહલાદ જોશીજી, ડીયુના વીસી યોગેશ સિંહજી, એસઆરસીસીના પ્રિન્સિપાલ સિમરિત કૌરજી, અજયજી, મલ્લિકાજી, રજતજી, એસઆરસીસી સાથે જોડાયેલા તમામ સાથીઓ, ફેકલ્ટી, સ્ટાફ, એસઆરસીસીના ભૂતપૂર્વ વિદ્યાર્થીઓ અને મારા યુવા સાથીઓ!

હું છઠ્ઠો ખેલાડી છું. આજનો આ પ્રસંગ શ્રી રામ કોલેજ ઓફ કોમર્સ માટે ખૂબ જ ઐતિહાસિક છે, આ દેશના શિક્ષણ જગત માટે પણ એટલો જ મહત્વપૂર્ણ છે. અહીં એસઆરસીસીનો હિસ્સો રહેલી અનેક પેઢીઓ એકસાથે એકઠી થઈ છે. હું આપ સૌને, એસઆરસીસીના આ શતાબ્દી મહોત્સવ માટે ખૂબ ખૂબ અભિનંદન આપું છું. હું આના સ્થાપક સર શ્રી રામ જીને આદરપૂર્વક શ્રદ્ધાંજલિ અર્પણ કરું છું, તેમના દ્રષ્ટિકોણને નમન કરું છું.

સાથીઓ,

જ્યારે કોઈ માણસ 100 વર્ષ જીવે છે, ત્યારે તેને અનુભવોનો સાગર માનવામાં આવે છે. અને જ્યારે કોઈ સંસ્થા 100 વર્ષની થાય છે, ત્યારે તે સિદ્ધિઓ અને પ્રેરણાઓનો મહાસાગર બની જાય છે. પોતાની 100 વર્ષની આ યાત્રામાં, એસઆરસીસીએ પેઢીઓને ઘડી છે, તેમને ઉજ્જવળ ભવિષ્ય સાથે જોડ્યા છે. જે આવ્યા તેમણે અભ્યાસ કર્યો અને જે નીકળ્યા તે ઘડાયેલા નીકળ્યા. આ કોલેજની યાત્રા દરિયાગંજની, ત્યાંના એક નાના સ્થાનથી શરૂ થઈ હતી, અને આજે એ જ નાની કોલેજ, એક વિશાળ વૃક્ષ બની ચૂકી છે. એક એવું વિશાળ વૃક્ષ જેણે કેટલીય પેઢીઓને છાંયડો પણ આપ્યો છે, અને પોતાની શીતળતાથી સમૃદ્ધ પણ કર્યા છે. આજે પણ ડીયુમાં જ્યારે કોઈ પૂછે છે કે કઈ કોલેજ, તો એસઆરસીસી કહેવું જ, એસઆરસીસી કહેવું જ પોતાનામાં જ એક ફ્લેક્સ હોય છે.

સાથીઓ,

એસઆરસીસીના ભૂતપૂર્વ વિદ્યાર્થીઓ પણ ખૂબ ખાસ રહ્યા છે. જો હું તમારી ભાષામાં કહું, તો અહીંના ભૂતપૂર્વ વિદ્યાર્થીઓ, ઓજી છે, જેમણે એસઆરસીસીનું નામ દુનિયાભરમાં પહોંચાડ્યું, અલગ-અલગ ક્ષેત્રોમાં પોતાની એક ઓળખ બનાવી. અને રજત જીએ બહુ લાંબી યાદી બતાવી હતી. અને આમાંથી કેટલાક સાથે મને પણ કામ કરવાની તક મળી છે. આપણા અરુણ જેટલી જી, અહીં જ ભણ્યા હતા. અને હું કહી શકું છું કે કદાચ આપણી કોઈ મુલાકાત એવી નહોતી થતી, કે તેઓ એસઆરસીસીની ઘટના ન સંભળાવતા હોય. અને ક્યારેક ક્યારેક હું કંટાળી જતો હતો, કે એક જ ઘટના વારંવાર સંભળાવતા હતા. અત્યારે મારી ટીમમાં ભાઈ સંજીવ સન્યાલ પણ, અહીંથી જ ભણેલા છે. બાકી પણ ઘણા સાથીઓ છે અહીં મારા. અને એવું નથી કે અહીંથી માત્ર અર્થ-જગતના જ લોકો નીકળ્યા, કેટલાય કલાકારોથી લઈને નેતાઓ, વકીલો, ન્યાયાધીશો સઘળા અહીંથી નીકળ્યા છે. એટલે કે એસઆરસીસીના લોકોએ દરેક ક્ષેત્રમાં પોતાનો ધૂમ મચાવ્યો છે. ધુરંધર ન હોય પણ ધૂમ તો મચાવી છે.

સાથીઓ,

વીતેલા કેટલાક દિવસોથી આ કાર્યક્રમની ખૂબ ચર્ચા ચાલી રહી છે. ખાસ કરીને લોકો 2013ના મારા સંબોધનને યાદ કરી રહ્યા છે. લોકોએ તેને ફરીથી સાંભળ્યું છે, ફરીથી વાંચ્યું છે, શક્ય છે, આ નવી પેઢીના લોકોએ પણ તેને ફરી જોયું હશે. તે ભાષણની એક રીતે હું કહી શકું છું કે તરંગ બની ગઈ હતી, એક લહેર સી ચાલી પડી હતી. અને આજે પણ, 13-14 વર્ષ પછી પણ, તે સભાનો, તે સંબોધનનો પ્રભાવ અકબંધ છે.

સાથીઓ,

ત્યારે તમારી જગ્યાએ તમારા સીનિયર્સ બેઠા હતા. અને હું ત્યારે મુખ્યમંત્રી તો હતો, પરંતુ હું દેશની મુખ્ય વિપક્ષી પાર્ટીનો એક સભ્ય પણ હતો. અને સંભવતઃ ત્યારે લોકો એ અપેક્ષા કરી રહ્યા હતા, કે હું ત્યારની કેન્દ્ર સરકાર પર લાંબા-પહોળા હુમલા કરીશ, આરોપોની ઝડી લગાવી દઈશ.

પરંતુ સાથીઓ,

વિપક્ષમાં હોવા છતાં પણ, તત્કાલીન સરકારના આલોચક હોવા છતાં, મેં આ મંચનો તે ઉપયોગ નહોતો કર્યો, મેં એક દ્રષ્ટિકોણ રાખ્યો, સકારાત્મક વાતો કહી. મેં ત્યારે જે કંઈ પણ કહ્યું, તે મારી ખાતરી હતી. હું તે વાતોને, તે સપનાઓને હંમેશાથી જીવતો આવ્યો છું, તે રસ્તા પર જ ચાલતો રહ્યો છું, દેશ માટે જીવ-જાનથી લાગી જવું, દેશ માટે જીવવાનો જઝબો, જે મારા અંદરનો ભાવ-વિશ્વ છે, તે તે દિવસે 2013માં આ જ મંચ પરથી, મારો તે ભાવ-વિશ્વ શબ્દોની માળામાં એક એક કરીને પ્રગટ થતો ગયો હતો. અને હું મોડે સુધી બોલ્યો હતો પછી મેં વિદ્યાર્થીઓને પૂછ્યું કે શું હું ચાલુ રાખું, તેમણે જોરથી કહ્યું હા ચાલુ રાખો.

સાથીઓ,

મેં તે દિવસે પાણીના ગ્લાસનું એક ઉદાહરણ આપ્યું હતું, અને દેશમાં તેની ખૂબ ચર્ચા પણ થઈ હતી. મેં બતાવ્યું હતું કે પાણીથી અડધા ભરેલા ગ્લાસને જોવાના ત્રણ દ્રષ્ટિકોણ શું હોય છે. એક, જેમને ગ્લાસ પાણીથી અડધો ભરેલો દેખાય છે, બીજા, જેમને ગ્લાસ અડધો ખાલી દેખાય છે, અને ત્રીજા, જેમને ગ્લાસ પૂરો ભરેલો દેખાય છે, અડધો પાણી અને અડધો હવાથી ભરેલો.

સાથીઓ,

આ એ સમય હતો, જ્યારે દેશ નિરાશાના દળદળમાં ખૂંપેલો હતો. મેં ત્યારે પણ કહ્યું હતું, કે હું ગ્લાસને અડધો નથી જોતો, અધૂરો નથી જોતો, ગ્લાસને પૂરો ભરેલો જોઉં છું. અડધો પાણીથી, અડધો હવાથી. અને તે સમયે આપ સૌ તો સ્કૂલમાં હશો, પરંતુ આજે ઈન્ટરનેટ પર જઈને 2013 અને તેની આસપાસના સમાચાર જો વાંચશો, તો તમને અંદાજો આવશે, ત્યારે સ્થિતિ શું હતી? અને હું તો આપને વિનંતી કરીશ નવજુવાનોને, કે જરા 2013ના તે કાળખંડ તરફ ઈન્ટરનેટ પર જઈને નજર કરો. 2013માં મારા તે ભાષણની આસપાસના કાળખંડની તે સમયે જે મુખ્ય હેડલાઈન્સ ہوا કરતી હતી. અખબારોની હોય કે ટીવી ચેનલોની હોય. હું જરા આજે તે હેડલાઈન્સમાં શું શું હતું, તેની એક ઝલક આપને બતાવવા માંગુ છું. હવે એક ટોળકી છે, જે શું કરશે, હું જે બોલી રહ્યો છું ને તેના નાના-નાના ટુકડા કરીને મારા ખાતામાં નાખી દેશે. અને એટલા માટે હું પહેલાથી જ ચેતવણી આપું છું કે હું જે વાતો બતાવી રહ્યો છું 2013ના તે કાળખંડમાં મીડિયામાં શું છવાયેલું રહેતું હતું જેમ કે-

એલઓસી પર ભારતીય સૈનિકોની હત્યા, હવે આ પેઢીને જરા અજૂબું લાગતું હશે એવું પણ થતું હતું. થતું હતું. વર્લ્ડ બેંકે જીડીપી ગ્રોથ રેટનો અંદાજ ઘટાડ્યો કરંટ એકાઉન્ટ ડેફિસિટ ઓલ ટાઈમ હાઈ મોંઘવારી દર લગભગ દસ ટકા પર ઈન્ડસ્ટ્રિયલ સેક્ટર મંદીની લપેટમાં હેલિકોપ્ટર સોદામાં લાંચખોરીનો પર્દાફાશ હૈદરાબાદમાં બોમ્બ ધડાકા

આ બધી તે સમયની હેડલાઈન્સ હતી. હું પાક્કું માનૂ છું, આ જે આપણા આજે જે વિદ્યાર્થીઓ છે, તેમને આ બધી વાતોની ખબર નહીં હોય. આ બધી વાતો બતાવે છે કે ત્યારે દેશની શું હાલત હતી. ગ્રોથ ભોંય પર હતી અને મોંઘવારી આસમાને હતી. કૌભાંડો ચરમસીમા પર હતા અને ભ્રષ્ટાચારીઓ બેખોફ ફરતા હતા. અર્થતંત્ર બેહાલ હતું, ચારેય તરફ પોલિસી પેરાલિસિસની જ ચર્ચા હતી. દુનિયા ભારતને ફ્રેજાઈલ ફાઈવમાં ગણતી હતી. આતંકીઓ બેલગામ હતા અને પાકિસ્તાન બેકાબૂ હતું. એટલે કે ત્યારે નિરાશા અને હતાશા સિવાય કંઈ નહોતું.

સાથીઓ,

એક તે દિવસ હતો જ્યારે દરેક મોરચે, દેશમાં સંઘર્ષ જ સંઘર્ષ હતો, અને એક આજનો દિવસ છે, આજે આતંકવાદ ફેલાવનારા પસ્ત પડ્યા છે. પાકિસ્તાન કોઈ નાપાક હરકત કરે છે, તો ભારતની સેનાઓ ઘરમાં ઘૂસીને મારે છે. જમ્મુ-કાશ્મીરથી લઈને નોર્થ ઈસ્ટ સુધી શાંતિ વધી છે. માઓવાદી આતંક, નક્સલવાદની કમર તોડી દેવામાં આવી છે. જે દુનિયા ત્યારે ભારતમાં પોલિસી પેરાલિસિસથી ચિંતિત હતી, તે દુનિયા આજે ભારતના પોલિસી ડાયનામિઝમની ચર્ચા કરી રહી છે. ત્યારે દુનિયા ભારતને ફ્રેજાઈલ ફાઈવ બતાવી રહી હતી, આજે દુનિયા ભારતને ફાસ્ટેસ્ટ ગ્રોઇંગ મેજર ઈકોનોમી બનતા જોઈ રહી છે. હજુ અઠવાડિયામાં જ, ભારતની ઈકોનોમીને લઈને કેટલીય સકારાત્મક ખબરો આવી છે. સેવન પોઈન્ટ એટ પરસેન્ટ ક્વાર્ટરલી ગ્રોથે દેશનો જોશ વધાર્યો છે, અને આ જ વચ્ચે જાપાનીઝ ક્રેડિટ રેટિંગ એજન્સીએ ભારતની રેટિંગ અપગ્રેડ કરી દીધી છે.

અને સાથીઓ,

આ સેવન પોઈન્ટ એટ પરસેન્ટની ગ્રોથ પણ એવા સમયે આવી છે, જ્યારે વેસ્ટ એશિયાનું યુદ્ધ ચાલી રહ્યું છે, જ્યારે ટ્રેડ સાથે જોડાયેલી કેટલીય પ્રકારની અડચણો રહી છે, તે સમયે આવી ગ્રોથ હાસિલ કરવી, આ પોતાનામાં જ ભારતના સામર્થ્યને બતાવે છે.

સાથીઓ,

હું જાણું છું, આપ પણ જાણો છો, જે લોકો, ભારતને ફ્રેજાઈલ ફાઈવમાં ધકેલવા માટે બદનામ રહ્યા છે, તેમને આ આંકડા પચતા નથી. પરંતુ આપ સૌ આંકડાઓને ગંભીરતાથી સમજો છો. એપ્રિલથી જૂન વચ્ચે, વીજળી ઉત્પાદન, નાઈન પરસેન્ટ વધ્યું, ગાડીઓના વેચાણમાં ટ્વેન્ટી પરસેન્ટથી વધુનો વધારો થયો. આમાં પણ, ટુ-વ્હીલરમાં, ટ્વેન્ટી પરસેન્ટ અને થ્રી વ્હીલરના વેચાણમાં લગભગ લગભગ થર્ટી પરસેન્ટની ગ્રોથ રહી છે. એટલે કે કન્ઝ્યુમર ડિમાન્ડ પણ ચાલી રહી છે, અને કોમર્શિયલ એક્ટિવિટી પણ તગડી થઈ રહી છે. સ્ટીલ અને સિમેન્ટ કન્ઝમ્પશનની ગ્રોથમાં 8 પરસેન્ટનો વધારો થયો છે. એટલે કે કન્સ્ટ્રક્શન, હાઉસિંગ, ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર અને ઈન્ડસ્ટ્રિયલ એક્ટિવિટી, આ બધું વધી રહ્યું છે. એટલે કે ભારત, ગ્રો પણ કરી રહ્યું છે, અને રોજગારની નવી તકો પણ બનાવી રહ્યું છે. છતાં પણ, જે લોકો માટે વર્ષ 2013માં ગ્લાસ અડધો ખાલી હતો, તેમની વિચારસરણી આજે પણ એવી જ છે. તેમના માટે ગ્લાસ હંમેશા અડધો ખાલી રહેશે. હું ગ્લાસની વાત કરું છું, અને કંઈ ખાલી રહેવાની વાત નથી કરી રહ્યો.

સાથીઓ,

2013માં અહીં એસઆરસીસીમાં વાત કરતા, મેં પીટૂજીટૂ એટલે કે પ્રો-પીપલ ગુડ-ગવર્નન્સની પણ ચર્ચા કરી હતી. જેમણે લાંબા સમય સુધી દેશમાં સરકારો ચલાવી છે, તેમની એક શૈલી હતી, જ્યારે આગ લાગે ત્યારે જ ઊંઘમાંથી જાગો, જ્યારે દુકાળ પડે ત્યારે જઈને કૂવો ખોદો. મેં આ જ અભિગમને બદલવાની વાત કહી હતી. અને 2014માં સરકાર બન્યા પછી અમે આ કરીને બતાવ્યું છે. હું આપને એક ઉદાહરણ આપું છું.

સાથીઓ,

તાજેતરમાં જ, જનધન યોજનાને 12 વર્ષ પૂરા થયા છે. આજે આપ ફિનટેકના અલગ જ દોરમાં જીવી રહ્યા છો, પરંતુ 2013ના તે દિવસો પણ હતા જ્યારે ગામ કે નાના શહેરોના વિદ્યાર્થીઓને, સેવિંગ બેંક એકાઉન્ટ્સ ખોલાવવા માટે પણ ઘણા પાપડ વેલવા પડતા હતા. તે સમયે આપણી વસ્તી સવા સો કરોડને પાર હતી, પરંતુ માર્ચ 2014 સુધી, દેશની 50 ટકાથી વધુ વસ્તી પાસે બેંક એકાઉન્ટ્સ પણ નહોતા. અને જે બેંકિંગ સિસ્ટમથી બહાર હતા, તે મોટાભાગે ગરીબ હતા, મહિલાઓ હતી, માઈગ્રન્ટ લેબરર હતા, વિદ્યાર્થીઓ હતા. એટલા માટે અમે જનધન સ્કીમ લઈને આવ્યા, અને વીતેલા 12 વર્ષોમાં જનધન યોજનાના કારણે, લગભગ 60 કરોડ નવા બેંક એકાઉન્ટ ખુલ્યા. આજે દેશમાં લગભગ દરેક પરિવાર બેંકિંગ સિસ્ટમ સાથે જોડાયેલો છે. આ જ ભારતની ફિનટેક ક્રાંતિનો આધાર બન્યો છે.

સાથીઓ,

હવે આપ તે લોકો વિશે પણ વિચારો, જે કરોડો લોકોને બેંકિંગ વ્યવસ્થાથી જોડવાનો પણ વિરોધ કરી રહ્યા હતા. ખરેખર આવા લોકોને, અડધા ભરેલા ગ્લાસમાં જ મજા આવે છે, જેથી દેશના ગરીબ સામાન્ય નાગરિક તેમના આગળ-પાછળ ફરતા રહે, આ જ માઈ-બાપ કલ્ચર તેઓ દાયકાઓથી ચલાવી રહ્યા હતા. પરંતુ આ મોદી છે, માઈ-બાપ કલ્ચર પસંદ કરનારાઓની સામે તે ખડકની જેમ ઊભો છે.

સાથીઓ,

જૂની કહેવત છે, સાંચ કો આંચ નહીં. મારામાં હિંમત છે, એટલા માટે જ હું તે દિવસે કહેલી વાતોને યાદ કરાવી રહ્યો છું, મારૂં રિપોર્ટ કાર્ડ લઈને આવ્યો છું તમારી પાસે. હું જાણું છું, સત્યના હૂંકાર આગળ, જૂઠનો પડઘો ટકી શકશે નહીં.

સાથીઓ,

2013ના તે જ કાર્યક્રમમાં જ્યારે મેં કહ્યું કે આપણે મેડ ઈન ઈન્ડિયા પર કામ કરવાનું છે, તો જૂના તે સમયના ઈકોસિસ્ટમના લોકોને આ સમજાયું જ નહોતું. તેમને લાગતું હતું, કે નિરાશાના તે દોરમાં મેડ ઈન ઈન્ડિયા શક્ય જ નહીં હોય! અને તે વિચારસરણીમાં ઉછરેલા લોકો આજે પણ, મેડ ઈન ઈન્ડિયાની મજાક ઉડાવે છે.

પરંતુ સાથીઓ,

આજે આપ મેક ઈન ઈન્ડિયાની બ્રાન્ડ વેલ્યુ જોઈ રહ્યા છો. આપને હું એક ઉદાહરણ સાથે વાત બતાવવા માંગુ છું. આજે દરેક હાથમાં સ્માર્ટફોન છે, દુનિયાની મોટી મોટી ફોન બ્રાન્ડ્સ, આજે ભારતને પોતાનો બેઝ બનાવી રહી છે. મેડ ઈન ઈન્ડિયા સ્માર્ટફોન, દુનિયાના ખૂણે-ખૂણે પહોંચી રહ્યો છે. 2014માં ભારત પોતાના મોટાભાગના મોબાઈલ ફોન ઈમ્પોર્ટ કરતું હતું. આજે ભારત અઢી લાખ કરોડ રૂપિયાથી વધુના મોબાઈલ એક્સપોર્ટ કરે છે.

સાથીઓ,

હું નાના અને સરળ લક્ષ્યો લઈને ચાલનારી વ્યક્તિ નથી. હું દેશ માટે મોટા લક્ષ્યો રાખું છું, અને તેમને પૂરા કરવા માટે જી-જાન લગાવી દઉં છું. આપ ડિફેન્સનું સેક્ટર જુઓ, પહેલા ભારતની સેનાઓ માટે મોટાભાગની ચીજો બહારથી ખરીદવામાં આવતી હતી. મેં આવતા જ ડિફેન્સવાળાઓને કહ્યું નેગેટિવ લિસ્ટ બનાવો. પહેલા તેમણે 500 નેગેટિવ લિસ્ટ બનાવી, બોલ્યા આ અમે બહારથી નહીં લાવીએ. પછી હજાર બનાવી, પછી ત્રણ હજાર બનાવી. આર્મી, નેવી, એરફોર્સને, કેટલીય વાર નાના કોઈ ઈક્વિપમેન્ટ માટે પણ મહિનાઓ રાહ જોવી પડતી હતી. અમે દેશની સેનાઓ સાથે મળીને એક પ્લાન બનાવ્યો, ચીજોની લિસ્ટ બનાવી, પછી ભારતીય કંપનીઓને કહ્યું કે આ બધું બનાવો, અને આજે આપ જુઓ, દેશની ડિફેન્સ મેન્યુફેક્ચરિંગ, પોતાના ઓલ ટાઈમ હાઈ પર છે. આજે ભારત લગભગ-લગભગ 2 લાખ કરોડ રૂપિયાનું ડિફેન્સ પ્રોડક્શન કરી રહ્યું છે. 2013-14માં, અમે 600-700 કરોડ રૂપિયાનું ડિફેન્સ એક્સપોર્ટ કરતા હતા. આજે આ આંકડો, લગભગ-લગભગ 40 હજાર કરોડ રૂપિયા સુધી પહોંચી ચૂક્યો છે. અને આ અચીવમેન્ટ્સ એટલા માટે થઈ રહ્યા છે, કારણ કે આજે દેશમાં એક વાઈબ્રન્ટ ડિફેન્સ મેન્યુફેક્ચરિંગ ઈકોસિસ્ટમ બની રહ્યું છે.

સાથીઓ,

મને દેશ પર ભરોસો છે, દેશના સામર્થ્ય પર ભરોસો છે, આપ યુવાનો પર મારો ભરોસો છે, અને આ જ ભરોસાના આધારે હું વિકસિત ભારતની વાત પણ કહું છું. મને વિશ્વાસ છે, અમે 140 કરોડ ભારતીયો મળીને આપણા દેશને વિકસિત પણ બનાવીશું, આત્મનિર્ભર પણ બનાવીશું.

આવનારા સમયમાં, ભારત, મેન્યુફેક્ચરિંગનું હબ હશે. આવનારા સમયમાં રિસર્ચ એન્ડ ઈનોવેશનનું હબ હિન્દુસ્તાન હશે. ભારત, એગ્રીકલ્ચર એક્સપોર્ટની સુપર પાવર હશે.

મારા નવજુવાન મિત્રો,

· ભારતનું પોતાનું સ્પેસ સ્ટેશન હશે, · અને તે દિવસ પણ આપ જોશો, જ્યારે ભારત એક દિવસ એવા ઓલિમ્પિક્સનું આયોજન કરશે કે દુનિયા જોતી રહી જશે.

અને આ માત્ર વાતો નથી, આ અમારા સંકલ્પો છે. અને આ સંકલ્પોને સિદ્ધિમાં બદલવા માટે દેશમાં સતત કામ થઈ રહ્યું છે.

સાથીઓ,

અત્યારે તો તમારી જિંદગી એસઆરસીસી મોડમાં ચાલી રહી છે. કો-ઓપમાં ચા હોય, કે કોલ્ડ કોફી પર થતી ડિસ્કશન્સ હોય, એક્ઝામમાં લાસ્ટ-મિનિટ નોટ્સ, અને પ્રિન્ટઆઉટ્સ માટે દોડધામ કરવી, કે પછી ક્રોસરોડ્સ અને બિઝનેસ કોન્ક્લેવ પર કરેલી મહેનત છે, આપ સૌએ અહીંની દરેક ક્ષણને પોતાના જીવનની એક મેમરી બનાવી છે. પરંતુ આ કેમ્પસની બહાર એક નવી દુનિયા તમને મળશે. તમને બે પ્રકારના લોકો મળશે. એક તે લોકો, જે પોઝિટિવ રીતે સમાજની શક્તિને રાષ્ટ્રની શક્તિમાં બદલે છે. બીજી પ્રજાતિ તે લોકોની છે, જે કોઈ પણ કામ શરૂ થવા પર નારાજ ફૂફા બની જાય છે, તેમનું ફેવરિટ કામ હોય છે, દરેક કામનો વિરોધ કરવો. એમનો એક જ ડાયલોગ હોય છે, આની શું જરૂર છે?, આની શું જરૂર છે?, આ દરેક ફૂફાનો પરમેનન્ટ ડાયલોગ હોય છે. જ્યારે અમે દુનિયાનું સૌથી મોટું સ્ટેચ્યુ બનાવી રહ્યા હતા, તો ફૂફા જીએ કમર કસી લીધી, કહ્યું આની જરૂર જ શું છે? અમે હાઈ-સ્પીડ ટ્રેન પર કામ શરૂ કર્યું, તો ફૂફા જી ફરી બોલ્યા, આની જરૂર જ શું છે? અમે યુપીઆઈ લઈને આવ્યા, તો આ જ ફૂફા લોકો કહેતા હતા – વાય યુપીઆઈ? યુપીઆઈની જરૂર જ શું છે? અમે ચિપ બનાવવાની વાત કરી, તો ફરી કહેવામાં આવ્યું, કે જરૂર જ શું છે? અમે નવી પાર્લામેન્ટ બિલ્ડિંગ બનાવી, તો આ ફરી બોલ્યા – આની જરૂર જ શું છે? અમે દેશ માટે મરી ફીટનારા, સર્વશ્રેષ્ઠ બલિદાન આપનારા આપણા વીર સેનાનાયકોનું મેમોરિયલ બનાવડાવ્યું, ફૂફા ફરી મેદાનમાં આવી ગયા, આની શું જરૂર હતી? પરંતુ ભારતે આવા બધા ફૂફાઓને જવાબ આપ્યો, જે દેશ માટે જરૂરી છે, તે ભારતને કરવાથી કોઈ રોકી શકતું નથી.

સાથીઓ,

આજે ભારત એક અલગ મિજાજ સાથે આગળ વધી રહ્યું છે. જે કામ પહેલા દાયકાઓમાં થતું હતું, હવે તે કેટલાક વર્ષોમાં જ થઈ રહ્યું છે. હું પૂરા ફેક્ટ્સ સાથે એક બીજું ઉદાહરણ આપીશ. ભારતની પહેલી ઈલેક્ટ્રિક ટ્રેન 1925માં ચાલી હતી. તમારી કોલેજ 1926માં શરૂ થઈ, ઈલેક્ટ્રિક ટ્રેન 1925માં ચાલી હતી. 1925માં ચાલી હતી આ ટ્રેન, આ પછી 2014 સુધી, એટલે કે 90 ઈયર્સ, 90 વર્ષમાં માત્ર 30 પરસેન્ટથી પણ ઓછું કામ થયું. 30 પરસેન્ટથી પણ ઓછી રેલવે લાઈનોનું ઈલેક્ટ્રિફિકેશન થઈ શક્યું હતું. અમે માત્ર 12 વર્ષમાં, 12 વર્ષમાં રેલવે લાઈનોનું લગભગ-લગભગ હન્ડ્રેડ પરસેન્ટ ઈલેક્ટ્રિફિકેશન કરીને બતાવી દીધું.

સાથીઓ,

ભારતની નીતિ-નિર્ણયોમાં આવેલી આ ગતિ દુનિયાના બાકી દેશો પણ જોઈ રહ્યા છે, સમજી રહ્યા છે. એટલા માટે તેઓ ભારત સાથે પોતાની પાર્ટનરશિપ વધારી રહ્યા છે. વીતેલા દાયકામાં લગભગ 40 દેશો સાથે વેપાર કરારો થયા છે, ફ્રી ટ્રેડ એગ્રીમેન્ટ થયા છે. આનાથી લેધર હોય, ટેક્સટાઈલ હોય, ફ્રૂટ-વેજીટેબલ હોય, આપણું પ્રોસેસ્ડ ફૂડ હોય, શ્રિમ્પ હોય, એવી દરેક ચીજ માટે નવા-નવા બજારો ખુલી રહ્યા છે. આપનાથી વધુ સારું કોણ જાણે છે કે જ્યારે નવા બજારો ખુલે છે, ભારતના ગુડ્સ અને સર્વિસીઝ માટે ટેરિફ ઓછા થાય છે, તો તેનો શું અર્થ થાય છે. આ ભારતના નવજુવાનો માટે, તકોનું નવું આસમાન બની રહ્યું છે.

સાથીઓ,

આજે 2013ની સરખામણીએ, દેશ આર્થિક રીતે, સામાજિક રીતે ક્યાંય વધુ સુરક્ષિત છે. પરંતુ આ જોઈને કેટલાક લોકોનો તરફડાટ વધી રહ્યો છે, બોખલાહટ વધી રહી છે. હજુ 15 ઓગસ્ટનું મારું ભાષણ આપ સાંભળ્યું હશે, આવા લોકો માટે અત્યારે મેં લાલ કિલ્લા પરથી, એક હોમિયોપેથીનો ડોઝ આપ્યો હતો, હોમિયોપેથીની ગોળી એક નાની સી ગોળી આપી હતી લાલ કિલ્લા પરથી, અને આપ જાણો છો હોમિયોપેથીનું કહે છે કે સ્વભાવ એવો છે કે હોમિયોપેથીની દવા જ્યારે શરૂ કરીએ છીએ, તો શરૂઆતના દોરમાં બીમારી એકદમથી વધુ વધી જાય છે, આ હોમિયોપેથીનો સ્વભાવ છે. તો મેં લાલ કિલ્લા પરથી એક હોમિયોપેથીની ગોળી આપી હતી – દિમાગી નક્સલ. આ દિમાગી નક્સલ હોમિયોપેથીનો ઈલાજ, જેમ મેં કહ્યું બીમારીને કેટલાક સમય માટે વધુ ઉભારી દે છે. અને તેના પછી તેનો ઈલાજ શરૂ કરે છે. આ જ રીતે જેવા મેં દિમાગી નક્સલવાળી હોમિયોપેથીની ગોળી આપી, બધા દિમાગી નક્સલ નીકળી-નીકળીને બહાર આવવા લાગ્યા. અને જે આ બીમારીને પ્રોત્સાહન આપી રહ્યા છે, હવે જનતા તેમનો પણ અસલી રંગ જોઈ રહી છે.

સાથીઓ,

મેં આટલી બધી વાતો બતાવી, કેટલાક લોકોને લાગી શકે છે, અરે શું છે ભાઈ, 140 કરોડનો દેશ છે, બહુ સરળ હતું, મોદીએ શું નવું કર્યું? પરંતુ શું આ ખરેખર આટલું સરળ હતું? હું આપને ફરી એકવાર જૂના દિવસોમાં લઈ જવા માંગુ છું. યાદ કરો આપ જ્યારે સ્કૂલમાં ભણતા હશો. 2013માં કેદારનાથમાં આપદા આવી હતી. તો આખી સરકાર હલી ગઈ હતી. તેમને સમજ જ નહોતી પડી રહી કે, શું કરવામાં આવે? કેવી રીતે કરવામાં આવે? 2008માં બેંકોનું સંકટ આવ્યું હતું, તો ત્યારની સરકારે 2014 સુધી તે સંકટની પાછળ છૂપાવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો, હાથ લગાડવાની પણ હિંમત નહોતી કરી. ભારતની આખી બેંકિંગ સિસ્ટમ, તબાહ થવાના આરે પહોંચાડી દેવામાં આવી હતી. 2008માં જ મુંબઈમાં ભયંકર આતંકી હુમલો થયો હતો, તો ત્યારની સરકાર પર બહારથી દબાણ પડ્યું, અને તેણે પાકિસ્તાનને સબક શીખવવાની હિંમત પણ ન બતાવી.

સાથીઓ,

છેલ્લા 12 વર્ષોમાં તો દેશમાં કેટલીય આપદાઓ આવી, એટલા મોટા-મોટા સાયક્લોન અમે સહન કર્યા છે, પરંતુ દેશે બહુ મજબૂતીથી તેમનો સામનો કર્યો. છેલ્લા 6 વર્ષોમાં તો બહુ મોટા સંકટો આવ્યા છે. પહેલા કોરોના જેવી મહામારી આવી, જેણે આખી દુનિયાને ઠપ કરી દીધી. પછી રશિયા અને યુક્રેનમાં યુદ્ધ ફાટી નીકળ્યું. તેના પછી, ટ્રેડને, સપ્લાય ચેનને જ વેપનાઈઝ કરવાનો દોર શરૂ થઈ ગયો. પછી વેસ્ટ એશિયાનું આ સંકટ આવ્યું, દરેક વખતે એ કહેવામાં આવ્યું કે હવે તો ભારત નહીં બચે અને જે મારા વધુ જ પ્રશંસકો છે, તેઓ એ વિચારીને ખુશ હતા કે હવે તો મોદી ફસાયો, હવે તો મોદી પડ્યો, હવે તો તેને કચડી જ દઈશું, પરંતુ મારા દેશના લોકોના આશીર્વાદમાં એટલું દમ છે, એટલું દમ છે કે, ભારતનું ખરાબ ઈચ્છનારાઓની દરેક હસરત ધરીની ધરી રહી જઈ રહી છે.

દોસ્તો,

હવે 21મી સદીમાં નવી તકોની દુનિયા આપણી સામે છે. મને ખુશી છે કે આપ એમબીશિયસ છો, કારણ કે એમબીશન કોઈ ટેક્સ્ટબુકથી નથી શીખવી શકાતી. એમબીશન્સ તે માહોલથી આવે છે, જે તમને મોટા સપના જોવા માટે તમને પ્રેરિત કરે છે. આજે આપણો નવજુવાન સાથી કહે છે કે પોતાનું કંઈક કામ કરીશ, તો સ્ટાર્ટ-અપ કરીશ, કંપની બનાવીશ, તો યુનિકોર્ન બનાવીશ. સ્પેસ અને ડ્રોન જેવા સેક્ટરમાં જોડાઈશ, કંઈક મોટું કરીશ. કટિંગ-એજ એઆઈ સોલ્યુશન્સ બનાવીશ, ખેતીમાં ઈનોવેશન કરીશ. 13 વર્ષ પહેલા તમારા સીનિયર્સ, આવા સપના નહોતા જોઈ શકતા. પરંતુ આજે આપ આ સપના પણ જોઈ રહ્યા છો, કારણ કે આજના ભારતમાં તે સપનાઓને સપોર્ટ કરતું ઈકોસિસ્ટમ પણ બની ગયું છે.

સાથીઓ,

હવે સમય મોટા લક્ષ્યો બનાવવાનો અને તેમને પ્રાપ્ત કરવાનો છે. અત્યારે મેં લાલ કિલ્લા પરથી કંઈક વાતો કહી હતી. હું તમારી વચ્ચે પણ તેમને દોહરાવવા માંગીશ. આપ સંકલ્પ લો, ભારતની ગ્લોબલ કન્સલ્ટિંગ ફર્મ્સ કેમ ન હોઈ શકે? આપણી એકાઉન્ટિંગ ફર્મ્સ, આપણી લીગલ ફર્મ્સ, આપણી ફાઈનાન્શિયલ ફર્મ્સ, આ બધી ગ્લોબલ લીડર્સ કેમ ન બની શકે? આપણે ગર્વથી કહીએ છીએ કે આજે ભારતીયો દુનિયાની ટોપ કંપનીઓને લીડ કરી રહ્યા છે, જો ભારતીયો દુનિયાની ટોપ કંપનીઓને લીડ કરી રહ્યા છે, તો ભારતીયોએ બનાવેલી કંપનીઓ, દુનિયાને કેમ લીડ ન કરે?

સાથીઓ,

આ બધું શક્ય છે, આ માટે તમારી પાસે નેટવર્ક્સ પણ છે અને નોલેજ પણ છે.

સાથીઓ,

આપણી તમારી પ્રેરણા એસઆરસીસીનું આ કોલેજ ક્રેસ્ટ પણ છે. આમાં બે સુંદર પ્રતીક છે. એક છે- ઊગતો સૂરજ, અને બીજું છે – સમુદ્રમાં આગળ વધતું જહાજ. સૂરજ, જે દિશા બતાવે છે અને જહાજ, જે તે દિશામાં આગળ વધે છે. આપણે એવા નવા રસ્તા પર ચાલવાનું છે, જેમાં સૂરજ આપણો હોય, સમંદર પણ આપણો હોય. નાવ આપણી હોય, નાવિક પણ આપણો હોય. લહેરો પર વિજય લખે, તે હોસલો આપણો હોય. ઉડાન આપણી હોય, આસમાન આપણું હોય. તેજ હવાઓથી ટકરાય, તે જઝબો આપણો હોય. સપનું આપણું હોય, સંકલ્પ આપણો હોય, આત્મનિર્ભર ભારતનો પરચમ આપણો હોય. વિકસિત ભારતની રાહમાં, વિકસિત ભારતની રાહમાં ઝડપથી ઊઠતું દરેક કદમ આપણું હોય. એક વાર ફરી આ વિશેષ પ્રસંગે એસઆરસીસી સાથે જોડાયેલા તમામ લોકોને મારી ઢગલાબંધ શુભેચ્છાઓ.

વંદે માતરમ

SM/JY/JD