পি এম ইণ্ডিয়া

নমস্কাৰ,

ক্ষন্তেক পূৰ্বে আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ উদ্ভাৱনৰাজি প্ৰত্যক্ষ কৰিছোঁ আৰু ইয়াত তেওঁলোকে ভিন্ন ধৰণৰ মডেল তৈয়াৰ কৰিছে। ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতিয়ে এনে মনোভাৱ গঢ় দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰিছে। দেশৰ ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মই কি ভাবে, ইয়াত তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে আৰু পানী, ভূমি, আকাশ আৰু মহাকাশ তথা এআই-এই সকলোবোৰ ক্ষেত্ৰতে কেনেধৰণৰ সমাধান আছে সেয়া চাবলৈ সুযোগ লাভ কৰোঁ। ইয়াৰ বাবে সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, তেওঁলোকৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী, তেওঁলোকৰ বিদ্যালয়ক বহু-বহু অভিনন্দন জনাইছোঁ। আৰু মই আপোনালোকক এইটোও অনুৰোধ কৰিছোঁ যে যোৱাৰ আগতে এই প্ৰদৰ্শনীখন এবাৰ চাব আৰু তাত কি আছে বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিব।

আমি সকলো এতিয়া ভাৰত মণ্ডপমত সমবেত হৈছোঁ। ইয়াতেই বিশ্বৰ সকলো নেতাই দুদিন বহি বিশ্বৰ ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিল। আজি আমি ইয়াত তোমালোকৰ পৰীক্ষাৰ চিন্তাৰ লগতে ভাৰতৰ ভৱিষ্যতৰ বিষয়েও আলোচনা কৰিবলৈ ওলাইছোঁ। আৰু পৰীক্ষাৰ ওপৰত এই আলোচনা, এই কাৰ্য্যসূচী মোৰ বাবেও পৰীক্ষা। আৰু আপোনালোকৰ বহুতেই হয়তো মোক পৰীক্ষা কৰিব বিচাৰিব। আমি হয়তো সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব নোৱাৰিম, কিন্তু সেই প্ৰশ্নসমূহৰ বেছিভাগেই বহু বন্ধুৰ বাবে সমাধান হ’ব। গতিকে আৰম্ভ কৰোঁ আহক, বেছি সময় নষ্ট নকৰাকৈ। ক’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰিব?

*উপস্থাপক* – প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া। আপোনাৰ প্ৰেৰণাদায়ক কথাৰ বাবে আন্তৰিক ধন্যবাদ।

প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, আপোনাৰ প্ৰেৰণাদায়ক আৰু তথ্যসমৃদ্ধ ভাষণে আমাক সদায় ইতিবাচক শক্তি আৰু আত্মবিশ্বাসেৰে ভৰাই তোলে। আপোনালোকৰ আশীৰ্বাদ আৰু অনুমতি সাপেক্ষে আমি এই কাৰ্য্যসূচী আৰম্ভ কৰিব বিচাৰিছোঁ।

*উপস্থাপক* – প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া। ওমানত অৱস্থিত দৰছাইটৰ ইণ্ডিয়ান স্কুলৰ ছাত্ৰী ডানিয়া শ্বাবুৱে আমাৰ সৈতে অনলাইন যোগে যোগদান কৰিছে আৰু আপোনাক এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছে। ডানিয়া অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

ডানিয়া – সন্মানীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, মই ওমানৰ ইণ্ডিয়ান স্কুলৰ দশম শ্ৰেণীৰ ডানিয়া শ্বাবু। মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল পৰীক্ষাৰ সময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অনুভৱ কৰা হেঁচাত সাংস্কৃতিক আৰু সমাজৰ আশাই কেনেদৰে অৰিহণা যোগায় আৰু এই বাহ্যিক প্ৰভাৱবোৰৰে কেনেকৈ মোকাবিলা কৰিব পাৰি?

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ ডানিয়া। বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ গণতন্ত্ৰৰ ৰাজধানী দিল্লীত অৱস্থিত চৰকাৰী সৰ্বোদয় বাল বিদ্যালয়ৰ মহম্মদ আৰ্শে আমাৰ লগত অনলাইন মাধ্যমেৰে যোগদান কৰিছে আৰু তেওঁৰ মনত থকা সন্দেহবোৰ আপোনাৰ জৰিয়তে আঁতৰাব বিচাৰিছে। মহম্মদ আৰ্শ, অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

মহম্মদ আৰ্শ – মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া। শুভ আবেলি, মোৰ নাম আৰ্শ, মই দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ। আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল আমাৰ পৰিবেশত পৰীক্ষাৰ আশে-পাশে হোৱা নেতিবাচক আলোচনাৰে আমি কেনেকৈ মোকাবিলা কৰিব পাৰো, যিয়ে আমাৰ পঢ়া-শুনা আৰু ভাল প্ৰদৰ্শনৰ ক্ষমতাত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলায়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে অধিক ইতিবাচক আৰু সহায়ক পৰিবেশ সৃষ্টিৰ বাবে কি পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰি?

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ মহম্মদ! ওমানৰ ডানিয়া শ্বাবু আৰু দিল্লীৰ মহম্মদ আৰ্শ তথা আমাৰ বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সমাজ আৰু চৌপাশৰ মানুহৰ আশাৰ হেঁচা চম্ভালিব পৰা নাই। অনুগ্ৰহ কৰি তেওঁলোকক পথ প্ৰদৰ্শন কৰক।

প্ৰধানমন্ত্ৰী – এয়া পৰীক্ষ পে চৰ্চাৰ ৭ম খণ্ড আৰু মোৰ যিমানদূৰ মনত আছে, মই দেখিছোঁ যে এই প্ৰশ্নটো প্ৰতিবাৰেই আহিছে। অৰ্থাৎ ৭ বছৰত ৭ টা ভিন্ন বেচ এই অৱস্থাৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে। আৰু প্ৰতিটো নতুন বেচেও একে সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে। এতিয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বেচ সলনি হয়, কিন্তু শিক্ষক সমাজৰ বেচ ইমান সোনকালে সলনি নহয়। যদি শিক্ষকসকলে মোৰ খণ্ডবোৰত মই এতিয়ালৈকে বৰ্ণনা কৰা কিছুমান কথা তেওঁলোকৰ বিদ্যালয়ত ব্যক্ত কৰিছে, তেন্তে আমি লাহে-লাহে এই সমস্যাটো হ্ৰাস কৰিব পাৰোঁ। প্ৰতিজন অভিভাৱকে নিশ্চিতভাৱে এই সমস্যাটো কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত অনুভৱ কৰিছে। এতিয়া প্ৰশ্ন হয় ইয়াৰ সমাধান কি হ’ব লাগে? গতিকে, আমি নিজকে যিকোনো ধৰণৰ চাপ সহ্য কৰিবলৈ সক্ষম কৰি তুলিব লাগে। আমি মানি লোৱা উচিত যে জীৱনত হেঁচা আহিয়েই থাকে। গতিকে, নিজকে প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব। আমি এই পৰিস্থিতিটো এবাৰ মনতে নিজৰ ধৰণেৰে অতিক্ৰমৰ সংকল্প ল’ব লাগিব। দ্বিতীয়তে, চাপৰ প্ৰকাৰবোৰলৈ চাব লাগিব, এটা চাপ হ’ল নিজৰদ্বাৰা জাপি দিয়া হয় যে ৰাতিপুৱা ৪ বজাত উঠিব লাগে, ৰাতি ১১ বজালৈকে পঢ়িব লাগে। তৃতীয়তে – পিতৃ-মাতৃয়ে হেঁচা সৃষ্টি কৰে। তুমি কিয় এনে কৰা নাছিলা? তুমি কিয় তেনেকুৱা কৰা নাছিলা? কিয় শুই থাকিলা? গতিকে মই ভাবো যে সমগ্ৰ পৰিয়াল, শিক্ষক আৰু সকলোৱে একেলগে এই চাপৰ সম্বোধন কৰিব লাগিব। কেৱল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েহে সম্বোধন কৰিব, অভিভাৱকেহে সম্বোধন কৰিব, কথাটো এনেকুৱা নহয়। আৰু মোৰ বিশ্বাস যে এই কথা-বতৰাবোৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰতো চলি থাকিব লাগে। প্ৰতিটো পৰিয়ালে এনে পৰিস্থিতি কেনেকৈ চম্ভালে, সেই বিষয়ে আলোচনা হ’ব লাগে। এটা পদ্ধতিগত তত্ত্ব থকাৰ পৰিৱৰ্তে আমি কথাবোৰ ক্ৰমান্বয়ে বিকশিত কৰা উচিত। যদি সেইবোৰ বিকশিত হয়, তেন্তে মই নিশ্চিত যে আমি এনে চাপৰপৰা ওলাই আহিম। ধন্যবাদ।

*উপস্থাপক* – প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, হেঁচা সহ্যৰ উপায়-পৰামৰ্শ দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ। বীৰ সাৱৰকাৰৰ বলিদানৰ সাক্ষী তথা অনন্য প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে বিখ্যাত আন্দামান নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ অভিভাৱক ভাগ্য লক্ষ্মী জীয়ে ভাৰ্চুৱেল মাধ্যমৰ জৰিয়তে আমাৰ সৈতে যোগদান কৰিছে। ভাগ্য লক্ষ্মী জী, আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সোধক।

ভাগ্য লক্ষ্মী – নমস্কাৰ, মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া। অভিভাৱক হোৱাৰ বাবে আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল ছাত্ৰ এজনৰ ওপৰত সমনীয়াৰ হেঁচা থাকে, যিয়ে এক প্ৰকাৰে বন্ধুত্বৰ সৌন্দৰ্য্য কাঢ়ি লৈ ​​যায়। আৰু ইয়াৰ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে নিজৰ বন্ধু-বান্ধৱীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিযোগিতাত অৱতীৰ্ণ হয়, সেই বিষয়ে আপোনাৰ মতামত জনায় যেন? অনুগ্ৰহ কৰি মোক সমাধান দিয়ক। ধন্যবাদ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ ভাগ্য লক্ষ্মী জী। বিশ্বক সত্য, অহিংসা আৰু ধৰ্মৰ ত্ৰিত্ব প্ৰদান কৰা ভূমি গুজৰাটৰ পঞ্চমহলৰ জৱাহৰ নৱোদয় বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী দৃষ্টি চৌহানে তেওঁৰ সমস্যাৰ সমাধান জানিব বিচাৰিছে। দৃষ্টি, অনুগ্ৰহ কৰি তোমাৰ প্ৰশ্নটো সুধিবা।

দৃষ্টি চৌহান – নমস্কাৰ মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া। মই জৱাহৰ নৱোদয় বিদ্যালয় পঞ্চমহলৰ ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী দৃষ্টি চৌহান। আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন হ‘ল পৰীক্ষাৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰিবেশত কেতিয়াবা বন্ধু-বান্ধৱীৰ লগত প্ৰতিযোগিতায়ো অধিক চাপৰ সৃষ্টি কৰে। এয়া কেনেকৈ এৰাই চলিব পাৰি তাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে যেন। এই সন্দৰ্ভত মোক আপুনি পথ প্ৰদৰ্শন কৰক। ধন্যবাদ ছাৰ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ দৃষ্টি। প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰে ভৰা ৰাজ্য কেৰালাৰ কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ৰ স্বাতী দিলীপে আমাৰ সৈতে অনলাইন মাধ্যমেৰে যোগদান কৰিছে আৰু আপোনাক তেওঁৰ প্ৰশ্নটো সুধিব বিচাৰিছে। স্বাতী অনুগ্ৰহ কৰি তোমাৰ প্ৰশ্নটো সুধিবা।

স্বাতী – নমস্কাৰ। মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ছাৰ, মই স্বাতী দিলীপ। ছাৰ, এই প্ৰতিযোগিতামূলক জগতখনত আমি কেনেকৈ অসুস্থ আৰু অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰতিযোগিতাৰপৰা হাত সাৰিব পাৰো, সেই বিষয়ে আপুনি আমাক গাইড কৰিবনে!

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ স্বাতী, ভাগ্য লক্ষ্মী জী আৰু দৃষ্টি। সমনীয়াৰ হেঁচা আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা উদ্বিগ্নতা আৰু সম্পৰ্কত ইয়াৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা তিক্ততাৰপৰা কেনেকৈ হাত সাৰিব পাৰি? অনুগ্ৰহ কৰি গাইড কৰে যেন।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ জীৱনত যদি কোনো প্ৰত্যাহ্বান নাথাকে, প্ৰতিযোগিতা নাথাকে, তেন্তে জীৱনটো অতি অনুপ্ৰেৰণাহীন, চেতনাহীন হৈ পৰিব, প্ৰতিযোগিতা থাকিবই লাগিব। কিন্তু, প্ৰতিযোগিতা সুস্থ হ’ব লাগে। কেতিয়াবা এই প্ৰৱণতাৰ বিষ, এই বীজটো পৰিয়ালৰ পৰিবেশতেই সিঁচা হয়। ঘৰত দুটা ল’ৰা-ছোৱালী থাকিলেও মাক-দেউতাকে কেতিয়াবা এজনৰ বাবে ভাল কথা ক’ব আৰু কেতিয়াবা আনজনৰ বাবে। এই ধৰণৰ বিকৃত প্ৰতিযোগিতা পৰিয়ালৰ দৈনন্দিন জীৱনত জানি বা অজানিতে সিঁচা হয়। আৰু সেইবাবেই মই সকলো অভিভাৱকক অনুৰোধ কৰিছো যে অনুগ্ৰহ কৰি নিজৰ সন্তানৰ লগত এনে তুলনা নকৰিব। তেওঁৰ মাজত আৰু আনকি পৰিয়ালতো এটা ঘৃণাৰ অনুভূতিৰ সৃষ্টি হয়, সোনকালে বা পলমকৈ, বহুদিনৰ মূৰত সেই বীজ এজোপা অতি ডাঙৰ বিষাক্ত গছ হৈ পৰে।

এতিয়া, তৃতীয় বিষয়টো হ’ল তোমালোকৰ বন্ধুৰ লগত কি প্ৰতিযোগিতা আছে? আমি বন্ধুৰ লগত নহয়, নিজৰ লগত প্ৰতিযোগিতা কৰিব লাগিব। আমি আমাতকৈ অধিক প্ৰতিভাশালী বন্ধু বিচাৰি উলিয়াব লাগে। যিমানেই প্ৰতিভাশালী বন্ধু পাওঁ, সিমানেই আমি সমৃদ্ধ হওঁ। আৰু সেইবাবেই আমি কেতিয়াও এনে ধৰণৰ ঈৰ্ষা আমাৰ মনত সোমাবলৈ দিয়া উচিত নহয়।

আৰু, এয়া অভিভাৱকসকলৰ বাবেও এক চিন্তাৰ বিষয়। পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানক গালি পাৰি থাকে। অনুগ্ৰহ কৰি অভিভাৱকসকলে এইবোৰ কথা পৰিহাৰ কৰিব লাগে। কেতিয়াবা মই দেখিছোঁ যে যিসকল পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ জীৱনত বৰ বেছি সফল হোৱা নাই, যিসকলৰ সাহস, নিজৰ সফলতা বা নিজৰ কৃতিত্বৰ বিষয়ে বিশ্ববাসীক ক’বলগীয়া একো নাই বা ক’ব বিচৰা নাই, তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ সন্তানৰ প্ৰতি কোনো গুৰুত্ব নিদিয়ে। তেতিয়া সন্তানৰ ৰিপ’ৰ্ট কাৰ্ড অভিভাৱকৰ ভিজিটিং কাৰ্ড হৈ পৰে। কাৰোবাক লগ কৰি সন্তানৰ কাহিনী কয়।

আচলতে আমি বন্ধুক ঈৰ্ষাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁৰ শক্তি বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত। যদি মোৰ গণিতৰ বিশেষজ্ঞতা কম, যদি মোৰ বন্ধুৱে মোৰ শিক্ষকতকৈ গণিতত অধিক সহায় কৰে, ময়ো তেওঁৰ দৰে গণিতত আগবাঢ়ি যাম। যদি তেওঁ ভাষাত দুৰ্বল আৰু মই ভাষাত শক্তিশালী, যদি মই তেওঁক ভাষাত সহায় কৰো, তেতিয়া আমি দুয়ো ইজনে-সিজনৰ শক্তি বঢ়াম আৰু আমি অধিক শক্তিশালী হম। আৰু সেয়ে, আমাৰ বন্ধু-বান্ধৱীৰ লগত প্ৰতিযোগিতা আৰু ঈৰ্ষাৰ অনুভূতিত হেৰাই যাব নালাগে আৰু এনেকুৱা মানুহ দেখিছোঁ যি নিজেই বিফল হয়, কিন্তু বন্ধুজন যদি সফল হয় তেন্তে মিঠাই বিলায়। এনেকুৱা বন্ধুও দেখিছোঁ, যিসকলে বহুত ভাল নম্বৰ পাইছে, কিন্তু বন্ধুজনে পোৱা নাই, সেইবাবেই তেওঁৰ ঘৰত খানা খোৱা নাই, উৎসৱ উদযাপন কৰা নাই। কাৰণ, বন্ধুজন পিছ পৰি ৰৈছিল। বন্ধুত্ব দিয়া আৰু লোৱাৰ খেল নহয়। য’ত তেনে ধৰণৰ সম্পৰ্ক নাই, তাত নিস্বাৰ্থ প্ৰেম, বন্ধুত্ব থাকে। আৰু এই বন্ধুত্ব গোটেই জীৱন হয়। আৰু সেইবাবেই, অনুগ্ৰহ কৰি বন্ধুসকল, আমি আমাতকৈ অধিক মেধাৱী এজনক বিচাৰি উলিয়াব লাগে আৰু তেওঁলোকৰপৰা সদায় শিকিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত। ধন্যবাদ।

*উপস্থাপক* – প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, মানৱতাৰ এই বাৰ্তাই আমাক সদায় অনুপ্ৰাণিত কৰিব। অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ এনকাপল্লী জিলাৰ উপৰপল্লীৰ জেড পি হাইস্কুলৰ সংগীত শিক্ষক শ্ৰী কোণ্ডকাঞ্চি সম্পাত্ৰাও জীয়ে আমাৰ লগত অনলাইন মাধ্যমেৰে যোগদান কৰিছে আৰু আপোনাক প্ৰশ্ন এটা সুধিব বিচাৰিছে। সম্পাত্ৰাও জী, আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

সম্পাত্ৰাও – প্ৰধানমন্ত্ৰীলৈ শুভেচ্ছা নিবেদন কৰিলোঁ। মোৰ নাম কোণ্ডকাঞ্চি সম্পাত্ৰাও আৰু মই অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ এনকাপল্লী জিলাৰ উপৰপল্লীৰ জেড পি হাইস্কুলৰ শিক্ষক। ছাৰ, আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্নটো হ‘ল যে এজন শিক্ষক হিচাপে মই মোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক পৰীক্ষা দিওঁতে মানসিক চাপমুক্ত হ‘বলৈ কেনেকৈ সহায় কৰিব পাৰো? এই বিষয়ে মোক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব। ধন্যবাদ ছাৰ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ ছাৰ। প্ৰেক্ষাগৃহত উপস্থিত থকা অসমৰ শিৱসাগৰৰ হাইস্কুলৰ শিক্ষয়িত্ৰী বন্তি মেধি ডাঙৰীয়াণীয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰীক এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছে। মেম, আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

বন্তি মেধি – নমস্কাৰ, মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, মই শিৱসাগৰৰ শিক্ষয়িত্ৰী বন্তি মেধি। মোৰ প্ৰশ্নটো হ’ল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰেৰণা যোগোৱাত এজন শিক্ষকৰ ভূমিকা কি হ’ব লাগে। অনুগ্ৰহ কৰি আমাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰক। ধন্যবাদ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ মেম, অনুগ্ৰহ কৰি অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ সংগীত শিক্ষক শ্ৰী সম্পাত্ৰাও জী আৰু প্ৰেক্ষাগৃহত উপস্থিত শিক্ষয়িত্ৰী বন্তি মেধি জীয়ে সোধা এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ প্ৰদানেৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে শিক্ষক সমাজক পথ-প্ৰদৰ্শন কৰিব।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ প্ৰথমতে, মই ভাবো যে সংগীত শিক্ষকসকলে কেৱল নিজৰ শ্ৰেণীৰ নহয়, সমগ্ৰ বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মানসিক চাপ দূৰ কৰিব পাৰে। সংগীতৰ সেই শক্তি আছে…হয়, যদি আমি একান্ত মনে সংগীত শুনোঁ…কেতিয়াবা এনেকুৱাও হয়…যে আমি তাত আছো, সংগীত বাজি আছে কিন্তু আমি আন ঠাইত আছো। মই বুজি পাওঁ যেতিয়া কোনো এগৰাকী শিক্ষকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ এই মানসিক চাপ কেনেকৈ আঁতৰাব পাৰে, সেই বিষয়ে চিন্তা কৰে। যদি শিক্ষক আৰু ছাত্ৰৰ সম্পৰ্ক পৰীক্ষাৰ সময়ছোৱাত হয়, তেন্তে প্ৰথমে সেই সম্পৰ্কটো শুধৰোৱা উচিত। ছাত্ৰজনৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্কঃ প্ৰথম দিনাই শ্ৰেণীকোঠাত প্ৰৱেশৰপৰাই পৰীক্ষালৈকে আপোনাৰ সম্পৰ্ক বাঢ়ি থাকিব লাগে, তেতিয়া হয়তো পৰীক্ষাৰ দিনবোৰত কোনো ধৰণৰ মানসিক চাপ নাথাকিব।

এবাৰ ভাবি চাওঁকচোন, আজি ম’বাইলৰ যুগ। কোনো ছাত্ৰই কেতিয়াবা আপোনাসৱক ফোন কৰিছে নে? যিদিনা আপোনাসৱে পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰলৈ গৈ তেওঁৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিব, সেইদিনা তেওঁ নিজৰ সৰু-সৰু সমস্যাৰ সময়তো আপোনাৰ সৈতে নিজৰ অনুভৱ নিশ্চয়কৈ শ্বেয়াৰ কৰিব।

যদি এই সম্পৰ্ক থাকে, তেন্তে পৰীক্ষাৰ সময়ত মানসিক চাপৰ পৰিস্থিতিৰ সম্ভাৱনা নাইকিয়া হ’ব।

গতিকে আপোনালোকে দেখিব, পৰিবেশটো হঠাতে সলনি হ’ব আৰু এতিয়া প্ৰথম কথাটো হ’ল পৰীক্ষাৰ সময়ত মানসিক চাপ আঁতৰাবলৈ কি কৰিব লাগে, তাৰ বাবে মই ইতিমধ্যে বহু কথাই কৈছোঁ। যদি সমগ্ৰ বছৰটো তেওঁৰ লগত সম্পৰ্ক থাকে… মই বহু শিক্ষকক সুধিছোঁ, আপুনি কিমান বছৰ শিক্ষক হৈ আছে? যিসকলে প্ৰথমবাৰৰ বাবে আপোনাৰ ওচৰত পঢ়িবলৈ আহিছিল, তেওঁলোকৰ হয়তো এতিয়া বিয়া হৈ গৈছে। আপোনাৰ কোনো ছাত্ৰই আপোনাক বিয়াৰ কাৰ্ড দিবলৈ আহিছিল নেকি? ৯৯ শতাংশ শিক্ষকে মোক কয় যে কোনো ছাত্ৰ-ছাত্ৰী অহা নাই।

*উপস্থাপক* – শিক্ষক আৰু ছাত্ৰৰ মাজৰ সম্পৰ্কত পাৰস্পৰিক বিশ্বাস গুৰুত্বপূৰ্ণ। আমাক নতুন দৃষ্টিভংগী প্ৰদানৰ বাবে ধন্যবাদ। আশ্চৰ্য্যজনক জনজাতীয় সংস্কৃতিৰে ভৰপূৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰণৱনন্দ বিদ্যা মন্দিৰ, পশ্চিম ত্ৰিপুৰাৰ ছাত্ৰী অদ্ৰিতা চক্ৰৱৰ্তীয়ে আমাৰ সৈতে অনলাইন যোগে যোগদান কৰিছে। আৰু পৰীক্ষাৰ মানসিক চাপৰপৰা সকাহ পাবলৈ মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰীৰপৰা নিজৰ সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰে। অদ্ৰিতা অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

অদ্ৰিতা চক্ৰৱৰ্তী – নমস্কাৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, মোৰ নাম অদ্ৰিতা চক্ৰৱৰ্তী। প্ৰণৱনন্দ বিদ্যা মন্দিৰ, পশ্চিম ত্ৰিপুৰাৰ দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী। আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্ন কাকতখন হাতত লৈ মই নাৰ্ভাছ হৈ পৰো। এই পৰিস্থিতিৰ সৈতে মই কেনেকৈ মোকাবিলা কৰিম, অনুগ্ৰহ কৰি সমাধান দিয়ক, ধন্যবাদ ছাৰ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ অদ্ৰিতা। ছত্তীশগড়ত অৱস্থিত জৱাহৰ নৱোদয় বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ শ্বেখ টাইফুৰ ৰহমানে অনলাইনৰ জৰিয়তে সংযোগ স্থাপনেৰে পৰীক্ষাৰ মানসিক চাপৰপৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ পৰামৰ্শ বিচাৰিছে। টাইফুৰ ৰহমান, অনুগ্ৰহ কৰি তোমাৰ প্ৰশ্নটো সুধিবা।

শ্বেখ টাইফুৰ ৰহমান – প্ৰধানমন্ত্ৰী ছাৰ, নমস্কাৰ, মোৰ নাম শ্বেখ টাইফুৰ ৰহমান। মই পিএমশ্ৰী জৱাহৰ নৱোদয় বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ। বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পৰীক্ষাৰ সময়ত নাৰ্ভাছ অনুভৱ কৰে। ছাৰ, আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন ইয়াৰপৰা কেনেকৈ হাত সাৰিব পাৰি। অনুগ্ৰহ কৰি আপুনি পথ প্ৰদৰ্শন কৰক, ধন্যবাদ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ টাইফুৰ, ওড়িষা আদৰ্শ বিদ্যালয়, কটকৰপৰা এই প্ৰেক্ষাগৃহত আমাৰ মাজত উপস্থিত আছে এগৰাকী ছাত্ৰী ৰাজলক্ষ্মী আচাৰ্য্য। তেওঁ প্ৰধানমন্ত্ৰীক প্ৰশ্ন কৰিব বিচাৰে। ৰাজলক্ষ্মী অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

ৰাজলক্ষ্মী আচাৰ্য – মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী, জয় জগন্নাথ। মোৰ নাম ৰাজলক্ষ্মী আচাৰ্য্য, মই ওড়িশা আদৰ্শ বিদ্যালয়ৰ। ছাৰ, মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল – শীতল মন এটাৰে পৰীক্ষাৰ মুখামুখি হোৱা বুলি কোৱাটো সহজ, কিন্তু পৰীক্ষা হলত পৰিস্থিতি ইমানেই ভয়ংকৰ যেনে লৰচৰ নকৰিবা, পোনে-পোনে চোৱা, ইত্যাদি তেতিয়া ইমান শীতল কেনেকৈ হ’ব পাৰে, ধন্যবাদ ছাৰ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ, ৰাজলক্ষ্মী, প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়া, অদ্ৰিতা, টাইফুৰ আৰু ৰাজলক্ষ্মী আৰু তেওঁলোকৰ দৰে বহুতেই, এই প্ৰশ্নটো পৰীক্ষাৰ ওপৰত আলোচনাৰ পূৰ্বৰ সকলো সংস্কৰণতে প্ৰায়ে সোধা হৈছে, আৰু এতিয়াও এই প্ৰশ্নটো একাংশ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে চিন্তাৰ কাৰণ হৈয়েই আছে যে… পৰীক্ষাৰ সময়ত মানসিক চাপৰ সৈতে কেনেদৰে মুখামুখি হ’ব পাৰে তেওঁলোকক গাইড কৰক।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ এতিয়া এই মানসিক চাপৰপৰা কেনেকৈ সকাহ পাব? কেনেধৰণৰ ভুল হয় বুজিছা। দৈনন্দিন জীৱনত কিছুমান ভুল পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে আমি সেইবোৰৰ বিষয়ে জানিব পাৰিম। পিতৃ-মাতৃৰ অতিমাত্ৰা উৎসাহৰ বাবেই কিছুমান ভুলৰ সৃষ্টি হয়। কিছুমান ভুল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কৰে। মই ভাবো এয়া পৰিহাৰ কৰা উচিত। উদাহৰণস্বৰূপেঃ মই দেখিছোঁ কিছুমান অভিভাৱকে অনুভৱ কৰে যে যিহেতু আজি পৰীক্ষা আছে, গতিকে তেওঁলোকৰ ল’ৰাটোলৈ নতুন কলম এটা আনিব লাগে। অভিভাৱকসকলক অনুৰোধ কৰিছোঁ যে তেওঁলোকে দৈনিক ব্যৱহাৰ কৰা কলমটোহে দিয়ক। পৰীক্ষাৰ সময়ত কাৰো সময় নাই নতুন কলম দেখুৱাবলৈ। আমি এই মানসিকতাৰপৰা ওলাই আহিব লাগে। গতিকে, সকলো অভিভাৱকৰপৰা মোৰ আশা আৰু মোৰ পৰামৰ্শ যে আপোনালোকে সন্তানৰ জীৱনটো জীয়াই থাকিবলৈ দিয়ক। পৰীক্ষা দিবলৈ গ’লে উৎসাহেৰে যাব লাগে। তেওঁৰ দৈনন্দিন অভ্যাসবোৰ একেই থাকিব লাগে। ট্ৰেইন অহাৰ আগতেই আমাৰ মনটোৱে নিজকে চেট কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। একেদৰে পৰীক্ষাগৃহতো। আমি অৰ্জুনৰ চৰাইৰ চকুৰ কাহিনীটো শুনি থাকো। কিন্তু জীৱনৰ কথা আহিলে গছজোপা দেখা যায়, পাতবোৰো দেখা যায়। তেতিয়া সেই চৰাইৰ চকুটো দেখা নাপায়। প্ৰথম কথাটো হ’ল আমি এই সকলোবোৰ বাহ্যিক কথাৰ বাবে চিন্তিত। দ্বিতীয়তে, কেতিয়াবা পৰীক্ষাত নাৰ্ভাছ হোৱাৰ কাৰণ এইটোৱেই। ইয়াৰ সমাধান হ’ল প্ৰথমে গোটেই প্ৰশ্নকাকতখন এবাৰ পঢ়িবা। তাৰ পিছত কোনটো উত্তৰৰ বাবে কিমান সময় খৰচ হ’ব সেইটো মনতে সিদ্ধান্ত ল’বা। আৰু একেদৰেই নিজৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিবা। ইফালে, আজিৰ যুগত আইপেড, কম্পিউটাৰ আৰু ম’বাইলৰ বাবে মোৰ লিখাৰ অভ্যাস ক্ৰমান্বয়ে কমি আহিছে। আনহাতে, পৰীক্ষাত লিখিব লাগে। অৰ্থাৎ পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাবলগীয়া হ’লে লিখাৰ বাবেও নিজকে প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব। আজিকালি লিখাৰ অভ্যাস থকা মানুহ খুব কম।

যদি তোমালোকে সাঁতুৰিব জানা, তেতিয়া তোমালোকে পানীত নামিবলৈ ভয় নকৰিবা, কাৰণ তোমালোকে সাঁতুৰিব জানা। যিজনে পানীত অনুশীলন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, পানী যিমানেই গভীৰ নহওক কিয়, তেওঁৰ আত্মবিশ্বাস থাকে যে তেওঁ পাৰ হ’ব। আৰু সেইবাবেই অনুশীলন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ, লিখাৰ অনুশীলন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। লিখাখিনি তিনি-চাৰিবাৰ পঢ়ক আৰু নিজে শুধৰাব। যিমানেই নিজকে শুধৰাবা, সিমানেই ইয়াৰ ওপৰত তোমালোকৰ দখল বেছি হ’ব।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ প্ৰধানমন্ত্ৰী ছাৰ, মানসিক চাপ ব্যৱস্থাপনাৰ এই সূত্ৰই আমাক গোটেই জীৱন অনুপ্ৰাণিত কৰিব। কণ্ডৱাৰ চৰকাৰী ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলত অধ্যয়ন কৰা ধীৰাজ সুথাৰ আমাৰ মাজত এই হলত উপস্থিত হৈ আপোনাক এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছে। ধীৰাজ অনুগ্ৰহ কৰি তোমাৰ প্ৰশ্নটো সুধিবা।

ধীৰাজ সুথাৰ – নমস্কাৰ, মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী, মই ধীৰাজ সুথাৰ, মই ৰাজস্থানৰ কণ্ডৱাৰ চৰকাৰী ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলৰ। মই দ্বাদশ শ্ৰেণীত পঢ়ি আছোঁ। মোৰ প্ৰশ্ন হৈছে ব্যায়ামৰ লগতে পঢ়া-শুনা কেনেকৈ মেনেজ কৰিম, কাৰণ মানসিক স্বাস্থ্যৰ দৰেই শাৰীৰিক স্বাস্থ্যও গুৰুত্বপূৰ্ণ, অনুগ্ৰহ কৰি গাইড কৰক, ধন্যবাদ ছাৰ।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ তোমাৰ শৰীৰটোলৈ চাই মই ভাবো তুমি সঠিক প্ৰশ্নটো সুধিছা। আৰু তোমাৰ চিন্তাও শুদ্ধ হ’ব।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ। কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল লাডাখৰ নাজমা খাতুনে প্ৰধানমন্ত্ৰীক অনলাইন মাধ্যমৰ জৰিয়তে এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰে। নাজমা, অনুগ্ৰহ কৰি তোমাৰ প্ৰশ্নটো সুধিবা।

নাজমা খাতুন – নমস্কাৰ মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী, মোৰ নাম নাজমা খাতুন, মই লাডাখৰ পিএম শ্ৰী কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ত পঢ়োঁ। মই দশম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী। আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি আৰু সুস্থ জীৱনশৈলীৰ মাজত কেনেকৈ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব পাৰি, ধন্যবাদ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ নাজমা, উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ জনজাতীয় প্ৰধান ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নাহৰলগুন চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক টবি লোমি জীয়ে এই প্ৰেক্ষাগৃহত উপস্থিত হৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীক এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছে।

টবি লোমি – নমস্কাৰ মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী, মোৰ নাম টবি লোমি, মই এজন শিক্ষক, মই অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নাহৰলগুনৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰপৰা আহিছো। মোৰ প্ৰশ্নটো হ‘ল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে কেনেকৈ মূলত পঢ়া-শুনাত গুৰুত্ব দিব পাৰে? অনুগ্ৰহ কৰি গাইড কৰক, ধন্যবাদ ছাৰ।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ মেম, ধীৰাজ, নাজমা আৰু টবি জীয়ে পঢ়া-শুনা আৰু সুস্থ জীৱনৰ মাজত কেনেকৈ সমন্বয় স্থাপন কৰিব পাৰি, তাৰ ওপৰত আপোনাৰ পথ প্ৰদৰ্শন বিচাৰে।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ তোমালোকৰ বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিশ্চয় ম’বাইল ফোন ব্যৱহাৰ কৰি আছা। আৰু কিছুমান হয়তো ঘন্টাৰ পিছত ঘন্টা ধৰি ম’বাইলৰ প্ৰতি আসক্ত হৈ পৰিছা। কিন্তু তোমালোকৰ মনত কেতিয়াবা এনেকুৱা এটা চিন্তা আহিছে নে যে, যদি মই মোৰ ফোনটো চাৰ্জ কৰি নাৰাখোঁ, তেন্তে মোৰ ম’বাইলৰ ব্যৱহাৰৰ সময় কমি যাব। ৰিচাৰ্জ নকৰিলে ম’বাইলে কাম কৰিব নে? গতিকে ম’বাইলৰ দৰে বস্তু যিবোৰ আমি নিতৌ দেখা পাওঁ, সেইবোৰো চাৰ্জ কৰিব লাগে নে নাই? আমাৰ শৰীৰৰ চাৰ্জিং কৰাটোও শৰীৰৰ এটা প্ৰয়োজনীয়তা। ঠিক তেনেকৈ, তোমালোকে পঢ়িূছা, বাকী সকলো বন্ধ, এনে কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে, জীৱনটো এনেদৰে জীয়াই থাকিব নোৱাৰে, আৰু সেয়েহে জীৱনটোৰ অলপ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব লাগিব। কিছুমানে অকল খেলিয়েই থাকে, সেইটোও এটা সমস্যা। কিন্তু, কিছুমান কথা এৰাই চলিব নোৱাৰি। যদি আমি সুস্থ নহয়, যদি আমাৰ শৰীৰত সেই শক্তি নাথাকে, তেন্তে সম্ভৱতঃ আমি তিনি ঘন্টা পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ ক্ষমতা হেৰুৱাম। আৰু সেয়েহে সুস্থ মন এটাৰ বাবেও সুস্থ শৰীৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। এতিয়া সুস্থ শৰীৰৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আপুনি মল্লযুঁজ কৰিব লাগিব। এইটো প্ৰয়োজনীয় নহয় যদিও জীৱনত কিছুমান নিয়ম আছে। এতিয়া কল্পনা কৰকচোন, সূৰ্যৰ পোহৰত মুকলি আকাশৰ তলত কিমান সময় কটালে। যদি পঢ়িব মন যায় তেন্তে কিতাপ এখন লৈ সূৰ্য্যৰ পোহৰত অলপ সময় বহিব। কেতিয়াবা শৰীৰক পুনৰ চাৰ্জ কৰিবলৈ সূৰ্য্যৰ পোহৰো অতি প্ৰয়োজনীয়। তোমালোকে কেতিয়াবা চেষ্টা কৰিছা নে? নিয়মটো হ’ল দিনত মই যিয়েই নকৰোঁ, অন্ততঃ যথেষ্ট সময় বিচাৰি উলিয়াব লাগে যাতে সূৰ্য্যৰ পোহৰৰ লগত সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিব পাৰোঁ। একেদৰে, যিমানেই পঢ়া-শুনা নকৰা কিয় টোপনিক কেতিয়াও তুচ্ছজ্ঞান নকৰিবা। মায়ে যেতিয়া শুবলৈ ক’ব তেতিয়া ইয়াক হস্তক্ষেপ বুলি নাভাবিবা।

আজি আধুনিক স্বাস্থ্য বিজ্ঞানে টোপনিৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। তোমাৰ প্ৰয়োজনীয় টোপনি হয় নে নহয়, সেয়া তোমাৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। ইয়াত তোমালোকে মনোনিৱেশ কৰা উচিত। কম টোপনি স্বাস্থ্যৰ বাবে বেয়া।

আপোনালোক পৰ্যাপ্ত টোপনি মৰাৰ চেষ্টা কৰে আৰু লগতে চাব যে সেয়া ভাল টোপনি হয় নে নহয়। আপোনালোক নিশ্চয় বৰ গভীৰভাৱে শুই আছে। আপোনালোক আচৰিত হ’ব…তাত বহি থকা শিক্ষকসকল বয়সস্থ শিক্ষক…এই কথা শুনি আপোনালোক নিশ্চয় স্তম্ভিত হ’ব। আজিও মোৰ ইমান কাম আছে, আপানোলোকৰ দৰে নহয়, কিন্তু ৩৬৫ দিনো ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়।বিছনাত পৰি ৩০ ছেকেণ্ডৰ ভিতৰতে যদি মই গভীৰ টোপনিত নপৰিলোহেঁতেন তেন্তে সেয়া সম্ভৱ নহ’লহেঁতেন। ৩০ ছেকেণ্ড লাগে মোক৷ আপোনালোকৰ বহুতেই হয়তো কম বয়সৰ হ’ব পাৰে…কেতিয়াবা ইয়াত, কেতিয়াবা তাত, অত-তত, তাৰ পিছত যেতিয়া টোপনি আহিব, তেতিয়া আহিবই। কিয়…মই মোৰ বাকী থকা জাগ্ৰত সময়বোৰত অতি সজাগ হৈ থাকোঁ। গতিকে যেতিয়া মই জাগ্ৰত থাকোঁ তেতিয়া মই সম্পূৰ্ণ সাৰ পাই থাকোঁ, যেতিয়া মই শুই থাকোঁ তেতিয়া মই সম্পূৰ্ণ শুই যাও। আৰু সেই ভাৰসাম্য… যিসকল বয়সস্থ মানুহ তেওঁলোকে নিশ্চয় চিন্তিত… হয়, হয় আমি একেবাৰে শুই নাথাকো, আমি আধা ঘণ্টা ধৰি এনেদৰে বাগৰ সলনি কৰি থাকোঁ। আৰু আপোনালোক এইখিনি লাভ কৰিব পাৰে।

তাৰ পিছত আছে পুষ্টিৰ বিষয়… সুষম খাদ্য আৰু আপোনালোক যি বয়সত আছে… সেই বয়সত যিবোৰ বস্তুৰ প্ৰয়োজন সেইবোৰ আপোনাৰ খাদ্যত আছে নে নাই… আপোনালোক ভাল পোৱা এটা কথা হ’ল মাত্ৰ খাই থাকিব… পেটটো ভৰি পৰে…কেতিয়াবা মনটো ভৰি পৰে…কিন্তু ই শৰীৰৰ প্ৰয়োজনীয় চাহিদা পূৰণ নকৰে।

দশম, দ্বাদশৰ এই সময়খিনি এনেকুৱা, যেতিয়া আপোনালোকৰ পৰীক্ষাৰ পৰিৱেশ থাকে, তেতিয়া এটা কথা সিদ্ধান্ত লওক যে মই মোৰ শৰীৰৰ যিমান প্ৰয়োজন সিমান খাই থাকিব লাগে। আনকি পিতৃ-মাতৃয়েও নিজৰ সন্তানৰ লগত এনেকুৱা কৰা উচিত নহয়… নাই নাই… আজি আপোনালোক হালৱা বনাইছে, অনুগ্ৰহ কৰি বেছিকৈ খাওক। কেতিয়াবা পিতৃ-মাতৃয়েও অনুভৱ কৰে যে যদি তেওঁলোকে অধিক পৰিমাণৰ খাদ্য খুৱাই তেতিয়া শিশুটি সুখী হয়… নাই, সেয়া তেওঁৰ শৰীৰ… আৰু ইয়াৰ বাবে ধন-সম্পত্তি আৰু দৰিদ্ৰতাৰ কোনো বিষয় নাই, উপলব্ধ বস্তুৰ পৰা।হয়, পাওঁ এইটো ইয়াত সকলো বস্তু থাকে…অন্ততঃ কম খৰচী বস্তু আছে যিয়ে আমাৰ পুষ্টিৰ যোগান ধৰিব পাৰে। আৰু সেয়েহে আমাৰ খাদ্য তালিকাত ভাৰসাম্যতা…স্বাস্থ্যৰ বাবে এইটোও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।

আৰু তাৰ পিছত ব্যায়াম – আমি মল্লযুঁজৰ ব্যায়াম কৰো নে নকৰোঁ সেয়া বেলেগ কথা…কিন্তু ফিটনেছৰ বাবে ব্যায়াম কৰা উচিত। ঠিক দৈনিক দাঁত ব্ৰাছ কৰাৰ দৰেই…একেদৰে কোনো আপোচ…উন্নতভাৱে কৰা উচিত। কিছুমান ল’ৰা-ছোৱালীয়ে হয় বাৰান্দালৈ যায় নহয় কিতাপ এখন লৈ যায়, পঢ়ি থাকে, দুয়োটা কামেই কৰে… একো দোষ নাই। সিও পঢ়ে আৰু সূৰ্যৰ পোহৰত খোজ কাঢ়ি যায়…ব্যায়ামো কৰে। এনে এটা উপায় বিচাৰি উলিয়াব লাগে যাৰ দ্বাৰা আপোনাৰ শাৰীৰিক ক্ৰিয়া-কলাপ অব্যাহত থাকিব লাগে। এজনে ৫ মিনিট, ১০ মিনিট নিবেদিত শাৰীৰিক কাৰ্য্যকলাপ কৰিব লাগে। যদি আমি অধিক কৰিব পাৰো তেন্তে ই ভাল। এইবোৰ যদি আপোনালোক স্বাভাৱিকভাৱে আনে। পৰীক্ষাৰ মানসিক চাপৰ মাজত আপোনালোক ইয়াত সকলো কৰিব, যদি আপোনালোক তেনেকুৱা নকৰে তেন্তে কাম নহ’ব। ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰক, আপোনালোক বহুত লাভৱান হ’ব। ধন্যবাদ৷

*উপস্থাপক*: প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, আপোনালোক আমাক এক্সাম ৱাৰিয়ৰতো একেটা বাৰ্তা দিছে…যিমান খেলিব সিমানেই উজ্বলি উঠিব। ধন্যবাদ প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়। চহকী কলা আৰু দক্ষতাৰে ভৰা ৰাজ্য ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ বন্দে মাতৰমৰ অমৰ ভূমি বংগৰ উত্তৰ ২৪ পৰগণাৰ কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী মধুমিতা মল্লেখে ভাৰ্চুৱেল মাধ্যমৰ জৰিয়তে আপোনাক প্ৰশ্ন কৰিব বিচাৰিছে। মধুমিতা অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সোধক।

মধুমিতা- মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, মোৰ নাম মধুমিতা মল্লেখ। মই পিএম শ্ৰী কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয় বাৰাকপুৰ সেনা কলকাতা সংমণ্ডলৰ বিজ্ঞান শাখাৰ একাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ। আপোনাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল যিসকল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজৰ কেৰিয়াৰৰ বিষয়ে নিশ্চিত নহয় বা কোনো বিশেষ কেৰিয়াৰ বা পেছা বাছি লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত হেঁচা অনুভৱ কৰে তেওঁলোকক আপুনি কি পৰামৰ্শ দিব। এই বিষয়ত মোক মাৰ্গদৰ্শন কৰিব। ধন্যবাদ মহোদয়।

*উপস্থাপক*–ধন্যবাদ মধুমিতা। সাহসী খেলুৱৈৰ ভূমি ভগৱান কৃষ্ণৰ শিক্ষাৰ ভূমি হাৰিয়ানা পানীপটৰ মিলেনিয়াম স্কুলৰ ছাত্ৰী অদিতি তনৱাৰে অনলাইন মাধ্যমৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ আপোনাৰ পৰা মাৰ্গদৰ্শন বিচাৰিছে। অদিতি অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সোধক।

অদিতি তনৱাৰ- মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী, নমস্কাৰ। মোৰ নাম অদিতি তনৱাৰ আৰু মই হাৰিয়ানাৰ পানীপটস্থিত দ্য মিলেনিয়াম স্কুলৰ একাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী। আপোনালোকৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল মই মানৱীয় বিষয়ক মোৰ বিষয় হিচাপে বাছি লৈছো আৰু মানুহে মোক প্ৰতিদিনে ঠাট্টা কৰে। এই বিষয়টো মোৰ ভাল লাগে, সেইবাবেই মই ইয়াক বাছি লৈছিলো। কিন্তু কেতিয়াবা ঠাট্টা-মস্কৰা চম্ভালিবলৈ টান হৈ পৰে। কেনেকৈ চম্ভালিম আৰু আওকাণ কৰিম। এই ক্ষেত্ৰত মই আপোনাৰ পৰা মাৰ্গদৰ্শন বিচাৰিছো। ধন্যবাদ মহোদয়, নমস্কাৰ।

*উপস্থাপক*– ধন্যবাদ অদিতি। মধুমিতা আৰু অদিতি আৰু তেওঁলোকৰ দৰে একাংশ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে জীৱনত কেৰিয়াৰ বাছি লোৱাত হেঁচা অনুভৱ কৰে। মহোদয়, এটা বিশেষ কেৰিয়াৰ বা ধাৰা বাছি লোৱাৰ মানসিক চাপৰ সমস্যা কেনেকৈ সমাধান কৰিব?

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ মই নাভাবো যে আপোনালোক নিজেই বিভ্ৰান্ত হৈছে। মোৰ বোধেৰে তুমি নিজেই বিভ্ৰান্তি হোৱা যেন নালাগে। বাস্তৱ কথাটো হ’ল আপোনালোকে নিজকে বিশ্বাস নকৰে। আপোনাৰ চিন্তাধাৰাৰ সন্দৰ্ভত আপোনাৰ এটা দ্বিধাবোধ আছে। এতিয়া সেইবাবেই আপোনালোকে ৫০জন মানুহক সুধি থাকে। এইটো কৰিলে মোৰ কেনে লাগিব…এইটো কৰিলে কেনে লাগিব। নিজকে চিনি নাপায়। আৰু তাৰ বাবেই আপোনালোক কাৰোবাৰ পৰামৰ্শৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ থাকে। আৰু যিজন ব্যক্তিক আপোনাৰ বাবে সৰ্বোত্তম যেন লাগে আৰু যিটো পৰামৰ্শ আপোনাৰ বাবে আটাইতকৈ সহজ যেন লাগে, আপোনালোকও একেখিনিকে গ্ৰহণ কৰে। এতিয়া মই কোৱাৰ দৰে খেলো আহক, বহুত হব যি আজি প্ৰতিজ্ঞা লৈ ঘৰলৈ যাব… মোদী জীয়ে কলে, খেলা-খেলা৷ এতিয়া মই পঢ়িব নোৱাৰিম, কেৱল… কাৰণ তেওঁৰ বস্তুটো ভাল পাইছে।

মই ভাবো আটাইতকৈ বেয়া পৰিস্থিতিটো হ’ল বিভ্ৰান্তি…অনিৰ্ণয়। অনিৰ্ণয়… পুৰণি কালৰ পৰাই চাগে কাহিনী চলি থকা দেখিছে… কোনোবা গাড়ীত গৈ থকা অৱস্থাত কুকুৰটোৱে ইয়ালৈ নে তালৈ যাব সেইটো সিদ্ধান্ত ল’ব নোৱাৰিলে আৰু শেষত নামি আহিল। এনেকুৱাই হয়…যদি তেওঁ জানে যে মই তালৈ যাম, তেন্তে চালকজনে নিজেই তেওঁক বচাব পৰাটো সম্ভৱ। কিন্তু ইফাল-সিফাল কৰি থাকিলে চালকজন যিমানেই অভিজ্ঞ নহওক কিয়, তেওঁ নিজকে বচাব নোৱাৰিব। আমিও অনিশ্চয়তা, অনিৰ্ণয়ৰ পৰা আঁতৰি থকা উচিত। আৰু সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে আমি যিমান পাৰো সিমান স্কেলত সকলোবোৰ ওজন কৰা উচিত।

দ্বিতীয়তে, কেতিয়াবা কিছুমান মানুহে অনুভৱ কৰে যে অমুক কথাটো কেৱল সেইটোৱেই… এটা তুচ্ছ কথা… এতিয়া কওকচোন -স্বচ্ছতাৰ বিষয়টো যদি প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা চায়, তেন্তে ই এক অতি সৰু বিষয় নে নহয়? অতি সৰু বিষয় নহয়নে? কোনোবাই ক’ব…মানুহজন, প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ইমানবোৰ কাম আছে…চাফ-চিকুন কৰিয়েই থাকে। কিন্তু যেতিয়া মই মোৰ মনটো ইয়াত ৰাখিলোঁ, প্ৰতিবাৰেই মই ইয়াক মোৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ আহিলা কৰি ল’লোঁ… স্বচ্ছতা আজি দেশৰ প্ৰধান এজেণ্ডা হৈ পৰিছে নে নাই? স্বচ্চতা এটা সৰু বিষয় আছিল যদিও মই যদি মোৰ জীৱনটো তাৰ মাজত সোমাই দিওঁ তেন্তে সেয়া এটা ডাঙৰ বিষয় হৈ পৰিল। গতিকে আমি এনেকৈ চিন্তা কৰা উচিত নহয়… আপোনালোক নিশ্চয় লক্ষ্য কৰিছে যে মই সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়িব পৰা নাই, কিন্তু মই লক্ষ্য কৰিলোঁ যে কোনোবাই কৈছিল যে যোৱা দহ বছৰত ভাৰতৰ শিল্প-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনৰ বজাৰ ২৫০ গুণ বৃদ্ধি পাইছে৷ এতিয়া আজিৰ আগতে কোনোবাই যদি পেইন্টিং কৰিছিল তেন্তে মাক-দেউতাকে কৈছিল যে তেওঁ প্ৰথমে পঢ়া উচিত। ছুটীৰ সময়ত ছবি অঁকা। তেওঁ ভবা নাছিল যে চিত্ৰকলা জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হ’ব পাৰে। আৰু সেয়েহে আমি একোকে তুচ্ছজ্ঞান কৰিব নালাগে৷ সাহস থাকিলে আমি জীৱনেৰে ভৰাই দিম। আমাৰ শক্তি থাকিব লাগিব। আৰু যি বস্তু হাতত লওক…সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে তাত লিপ্ত হওক…আমি আধা বেকড…মানুহজন, তেওঁ এইটো লৈছিল…মই এইটো লোৱা হ’লে হয়তো ভাল হ’লহেঁতেন। তেওঁ এইটো লৈছিল, মই এইটো লোৱা হ’লে ভাল হ’লহেঁতেন। এই বিভ্ৰান্তিয়ে আপোনাক বহুত বিপদত পেলাব পাৰে।

দ্বিতীয় বিষয়টো হ’ল আজি ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতিয়ে আপোনালোকৰ বাবে বহু সুবিধা কঢ়িয়াই আনিছে। আপোনালোক এটা ক্ষেত্ৰত আগবাঢ়িছে, কিন্তু আপোনালোক আন এটা ক্ষেত্ৰত চেষ্টা কৰাৰ ইচ্ছা অনুভৱ কৰে, যাতে আপোনালোক বদলি কৰিব পাৰে… আপোনালোকৰ পথ সলনি কৰিব পাৰে। কাৰো লগত বান্ধ খাই থকাৰ প্ৰয়োজন নাই, নিজাববীয়াকৈ আগবাঢ়িব পাৰি। আৰু সেয়েহে এতিয়া শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো বহু কথা ঘটি আছে।আজি মই প্ৰদৰ্শনীখন চাই আছিলো, মই দেখি আছিলো যে শিশুসকলৰ প্ৰতিভা প্ৰকাশ পোৱাৰ ধৰণটো আকৰ্ষণীয়।

চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰালয়সমূহে চৰকাৰৰ আঁচনিসমূহৰ যোগাযোগৰ বাবে যি কাম কৰিছে তাতকৈ এই শিশুসকলে বহুত ভাল কাম কৰিছে। নাৰী শক্তিৰ গুৰুত্ব ইমান আচৰিত ধৰণে ৰখা হৈছে। অৰ্থাৎ যিকোনো পৰিস্থিতিত আমি নিৰ্ণায়ক হ’ব লাগিব। আৰু এবাৰ নিৰ্ণায়ক হোৱাৰ অভ্যাসত পৰিলে আৰু বিভ্ৰান্তি নাথাকে। নহ’লে হয়তো আপোনালোক দেখিছে যে আমি কেতিয়াবা পৰিয়ালৰ লগত ৰেষ্টুৰেণ্টলৈ যাওঁ…মনত ৰাখিবা…মই সুযোগ নাপাওঁ কিন্তু আপোনালোক পাব পাৰে। ৰেষ্টুৰেণ্টলৈ গ’লে প্ৰথমে হয়তো ভাবিছে, মই এইটো অৰ্ডাৰ দিম…তাৰ পিছত যেতিয়া আপোনাৰ কাষৰ টেবুলখনত কিবা এটা দেখা পাব, তেতিয়া আপোনালোক কয়, নাই, এইটো নহয়, মই এইটো অৰ্ডাৰ দিম। তাৰ পিছত সেই ৱেটাৰজনে ট্ৰেত আন কিবা এটা লৈ যোৱা দেখা যায়.. গতিকে বন্ধু, এইটো আন কিবা, নাই-নাই, এই ভাইটি কি… ঠিক আছে, মোৰ সেই দুটা বাতিল, এইটোকে আনিব। এতিয়া তেওঁ কেতিয়াও পেট ভৰাই খাব নোৱাৰিব। তেওঁ কেতিয়াও তৃপ্ত নহ’ব আৰু খাদ্য আহিলেই অনুভৱ কৰিব যে তাৰ সলনি প্ৰথম খাদ্যটো লোৱা হ’লে ভাল হ’লহেঁতেন। যিসকলে ৰেষ্টুৰেণ্টৰ ডাইনিং টেবুলৰ সিদ্ধান্ত ল’ব নোৱাৰে তেওঁলোকে কেতিয়াও ৰেষ্টুৰেণ্ট বা খাদ্য উপভোগ কৰিব নোৱাৰে, আপোনালোক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণকাৰী হ’ব লাগিব। মাকে যদি প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা আপোনাক সুধিব যে আজি কি খাব আৰু তেওঁ আপোনাক ৫০টা জাতৰ কথা কয়…আপোনালোক কি কৰিব? আপোনালোক ইফালে সিফালে ঘূৰি ফুৰি ইয়ালৈ আহিব, প্ৰতিদিনে খোৱা ঠাইতে আহি থিয় হ’ব।

মই ভাবো আমি নিৰ্ণায়ক হোৱাৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলা উচিত। সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে আমি ৫০টা কথা বিতংভাৱে চাব লাগে, তেওঁলোকৰ প্লাছ-মাইনাছ পইণ্ট চাব লাগে, কাৰোবাক প্লাছ-মাইনাছ পইণ্ট বিচাৰিব লাগে…কিন্তু তাৰ পিছত আমি নিৰ্ণায়ক হৈ পৰো। আৰু সেইবাবেই কোনো কাৰণতে বিভ্ৰান্তি কাৰো বাবে ভাল নহয়। অনিৰ্ণয় আৰু বেয়া আৰু আমি তাৰ পৰা ওলাই অহা উচিত। ধন্যবাদ৷

উপস্থাপকঃ মহোদয়, সফলতা নিহিত হৈ থাকে সিদ্ধান্তৰ স্পষ্টতাত…আপোনাৰ এই বক্তব্যটো মোৰ সদায় মনত থাকিব। ধন্যবাদ৷ শান্ত সমূদ্ৰ উপকূল, চিত্ৰময় পথ আৰু সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্যৰ বাবে বিখ্যাত চহৰ চেদাৰাপেট, পুডুচেৰীৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী ডি. দীপাশ্ৰী অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সোধক৷

দীপাশ্ৰী – নমস্তে, ৱনক্কম, মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়।

প্ৰধানমন্ত্ৰী – ৱনক্কম, ৱনক্কম

দীপাশ্ৰী– মোৰ নাম দীপশ্ৰী। মই চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, চেদাৰাপেট পুডুচেৰীৰ পৰা ছাত্ৰী। মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল আমি কেনেকৈ পিতৃ-মাতৃৰ ওপৰত আমাৰ আস্থা গঢ়ি তুলিব পাৰো যে আমি কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি আছো। ধন্যবাদ, মহোদয়।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ দীপাশ্ৰী। প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, আমি যে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছো বুলি অভিভাৱকক কেনেকৈ পতিয়ন নিয়াব পাৰিম? এই বিষয়ত দীপাশ্ৰীয়ে আপোনালোকৰ পৰা মাৰ্গদৰ্শন বিচাৰিছে।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ আপোনালোক এটা প্ৰশ্ন কৰিছে, কিন্তু প্ৰশ্নৰ আঁৰত আপোনাৰ মনত আন এটা প্ৰশ্ন আছে, যিটো আপোনালোক কৰা নাই। দ্বিতীয় প্ৰশ্নটো হ’ল সমগ্ৰ পৰিয়ালটোত ভুল বুজাবুজি আছে। বিশ্বাসৰ অভাৱ হৈছে আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল আপোনাৰ অৱস্থা অতি ভাল। আপোনালোক এনেদৰে উপস্থাপন কৰিলে যে ঘৰত কোনেও খং নকৰে, কিন্তু চিন্তা কৰিবলগীয়া কথা, শিক্ষকৰ লগতে অভিভাৱকৰ বাবেও। পাৰিবাৰিক জীৱনত আমি বিশ্বাসৰ অভাৱৰ সন্মুখীন হোৱাৰ কাৰণ কি? পাৰিবাৰিক জীৱনতো যদি আমি বিশ্বাসৰ অভাৱৰ সন্মুখীন হওঁ, তেন্তে সেয়া এক বৃহৎ চিন্তাৰ বিষয়। আৰু এই আস্থাৰ অভাৱ হঠাতে নহয়…বহু সময়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছত ইয়াৰ উন্মেষ ঘটে। আৰু সেয়েহে প্ৰতিজন অভিভাৱক, প্ৰতিজন শিক্ষক, প্ৰতিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তেওঁলোকৰ আচৰণ অতি নিবিড়ভাৱে বিশ্লেষণ কৰি থাকিব লাগে। কাৰণ মাক-দেউতাকে মই কোৱা কথাবোৰ কিয় বিশ্বাস নকৰে…ক’ৰবাত এনেকুৱা কথাবোৰ নিশ্চয় ঘটিছিল যাৰ বাবেই হয়তো সিহঁতে এই মনটো গঢ় লৈ উঠিছিল। আপোনালোক কেতিয়াবা কৈছেনে যে মই মোৰ বন্ধুক লগ কৰিবলৈ ওলাইছো আৰু যদি আপোনাৰ মাক-দেউতাকে পিছত গম পায় যে আপোনালোক তালৈ যোৱা নাছিল, তেন্তে বিশ্বাসৰ অভাৱ আৰম্ভ হয়। তাই তালৈ যাব বুলি কৈছিল কিন্তু পিছত যেতিয়া তাই তালৈ নগ’ল কিন্তু আপোনালোক তাইক কৈছিল যে মই তেওঁলোকৰ ঠাইলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছো কিন্তু বাটত মই মোৰ মন সলনি কৰিলোঁ গতিকে মই তালৈ গ’লোঁ। গতিকে আস্থাৰ অভাৱৰ এই পৰিস্থিতি কেতিয়াও হ’ব নালাগে৷ আৰু এজন ছাত্ৰ হিচাপে আমি নিশ্চিতভাৱে ভাবিব লাগে যে মই যে “মামী, তুমি শুই যোৱা, চিন্তা নকৰিবা, মই পঢ়িম” বুলি কোৱাটো এনেকুৱা নহয়। আৰু যদি মায়ে মনে মনে দেখে যে মই শুই আছো, তেন্তে বিশ্বাসৰ অভাৱ হ’ব যে তেওঁ পঢ়িম বুলি কৈ আছিল, কিন্তু তেওঁ পঢ়া নাই, শুই আছে।

আপোনালোক আগতে কৈছিল যে মা, মই এসপ্তাহলৈকে মই মোবাইল হাতত নলও৷ কিন্তু মাকে গোপনে দেখিছে.. তেতিয়া বিশ্বাসৰ অভাৱ ঘটে৷ আপোনালোক সঁচাকৈয়ে কোৱা কথাবোৰ অনুসৰণ কৰেনে? যদি আপোনালোক অনুসৰণ কৰে তেন্তে মই বিশ্বাস নকৰো যে অভিভাৱক বা শিক্ষকৰ ফালৰ পৰা এই ধৰণৰ আস্থা অভাৱৰ দৰে পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হ’ব, ই আপোনাৰ প্ৰতি অনাস্থাৰ সৃষ্টি কৰিব। অভিভাৱকসকলেও একে ধৰণে চিন্তা কৰিব লাগে। কিছুমান মাক দেউতাকৰ এনেকুৱা অভ্যাস আছে, যেনে ধৰি লওক মাকে বহুত ভাল আহাৰ ৰান্ধিছে আৰু ল’ৰাটো আহিছে, কিবা কাৰণত বা আনটো কাৰণত তেওঁৰ খাবলৈ মন নাযায় কিন্তু খুব কম খাইছে, তেতিয়া মাকে কি ক’ব….হুমম, ক’ৰবাত খাই আহিচ চাগে, পেট ভৰাই কাৰোবাৰ ঘৰত খালি চাগে। তাৰ পিছত তেওঁ আঘাত পায়, তাৰ পিছত তেওঁ সঁচা কথা নকয়। তাৰ পিছত, মাক ভালকৈ ৰাখিবলৈ ঠিক আছে, ভাল লাগে বা বেয়া লাগে, মই যিমান পাৰো মুখত ভৰাই দিম। এই বিশ্বাসৰ ঘাটিৰ সৃষ্টি হয়, এই অভিজ্ঞতা প্ৰতিটো ঘৰতে অনুভৱ কৰিব লাগিব। যেন তোমাৰ মা আৰু দেউতাই তোমাক টকা দি কৈছে যে তোমাৰ পকেটৰ বাবে এই ১০০ টকা মাহে দিয়ে আৰু তাৰ পিছত প্ৰতি তৃতীয় দিনাই সুধিছে, সেই ১০০ টকা কি কৰিলা?… হেৰা।ভাই , তুমি ৩০ দিন দিছা, কিন্তু তেওঁ তোমাৰ ওচৰলৈ আৰু এটা বিচাৰি অহা নাই…গতিকে মোক বিশ্বাস কৰক। যদি আস্থা নাছিল তেন্তে সেইটো দিব নালাগিছিল। মাক-দেউতাকৰ বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে এনেকুৱাই হয়, তেওঁলোকে প্ৰতিদিনে সুধিছে, ঠিক আছে, সেই ১০০ টকা…হয়, কোনোবাই এইটো সুধিব পাৰে, সোধাৰ এটা উপায় আছে, কোনোবাই কয় – পুত্ৰ, সেইদিনা টকা নাছিল, মই দিলোঁ মাত্ৰ ১০০ টকা।চিন্তা নকৰিবা, প্ৰয়োজন হ’লে মোক জনাবা। গতিকে সেই ল’ৰাটোৱে ভাবিলে নাই-নাই, মা-দেউতাই মোক ১০০ টকা দিলে… হয় চাওক, তোমাৰ পছন্দৰ কথা আহিলে তোমালোকক মানুহে হাত চাপৰি বজায়।

একেটা প্ৰশ্নই যদি সোধা হয়, ১০০ টকাৰে কি কৰিলে, এই কথা কোৱাৰ সলনি পুতেকে ক’ব, মা,  মোৰ হাতত যথেষ্ট টকা আছে। অৰ্থাৎ আমি ইজনে সিজনৰ লগত কেনেকৈ কথা পাতো? সাধাৰণ জীৱনত আমি অনুভৱ কৰা এইবোৰ কথা ক্ৰমান্বয়ে আমাৰ দৈনন্দিন আশা আৰু শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ মাজত সংঘাতলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। তাৰ পিছত ক’লে কিয় নম্বৰ নাপালা? তুমি নপঢ়িলা, মনোযোগ নিদিলা, ক্লাছত বহি নাছিলা, বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে আড্ডা মাৰিছিলা। হয়তো চিনেমা হললৈ গৈছিলা, হয়তো মোবাইল ফোনত ৰিল চাই আছিলা। তাৰ পিছত তেওঁ কিবা এটা বা আনটো ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে, তাৰ পিছত দূৰত্ব বাঢ়ি যায়, প্ৰথমে আস্থা হেৰাই যায়, তাৰ পিছত দূৰত্ব বাঢ়ি যায় আৰু এই দূৰত্বই কেতিয়াবা ল’ৰা-ছোৱালীক বিষণ্ণতাৰ দিশে ঠেলি দিয়ে। আৰু সেয়েহে অভিভাৱকৰ বাবে ই অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।

একেদৰে শিক্ষকসকলেও ল’ৰা-ছোৱালীৰ লগত ইমানেই মুকলি হ’ব লাগে যে তেওঁলোকে মুক্তভাৱে নিজৰ মনৰ কথা প্ৰকাশ কৰিব পাৰে, যদি তেওঁলোকে কোনো প্ৰশ্ন বুজি নাপায় তেতিয়া কোনোবা শিক্ষকে তেওঁলোকক গালি পাৰিব, আপোনালোক একো বুজি নাপাব, আপোনালোক আন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সময় নষ্ট কৰিব। কেতিয়াবা শিক্ষকসকলেও যি কৰে সেয়া হ’ল তেওঁলোকে সেই ৪-৫টা মেধা ল’ৰা-ছোৱালীক বৰ ভাল পায়, তেওঁলোকৰ লগত আকৃষ্ট হৈ পৰে, ২০টা ল’ৰা-ছোৱালী থাকে, বাকী ক্লাছত ৩০টা ল’ৰা-ছোৱালী থাকে, তেওঁলোকক জনাওক, তেওঁলোকৰ ভাগ্য জনাওক। তেওঁলোকে নিজৰ মনটো ২-৪ত ৰাখে, সকলো কাম কৰে, প্ৰশংসা কৰি থাকে, তেওঁলোকৰ ফলাফলহে লয়। এতিয়া, আপোনালোক ইয়াক কিমান দূৰ আগুৱাই নিব পাৰে সেয়া বেলেগ কথা, কিন্তু আৰু যিয়েই নহওক কিয়, আপোনালোক সেইটো তাৰ পৰাই তললৈ নমাই আনে। আৰু সেয়ে অনুগ্ৰহ কৰি সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আপোনাৰ বাবে সমান হোৱা উচিত। সকলোৰে বাবে সমানে, যিজন বেছি বেগেৰে চলিব তেওঁ নিজৰ পৰা অমৃতটো স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে লৈ যাব। কিন্তু যদি আপোনালোক আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন হোৱাজনৰ প্ৰতি লক্ষণযুক্ত আৰু সেইটোতো মই একমত, তেন্তে তেওঁৰ গুণৰ প্ৰশংসা কৰক। কেতিয়াবা শিশু এটা পঢ়াত বহুত দুৰ্বল হয়, কিন্তু তাৰ হাতৰ আখৰ ভাল, তাৰ পিছত আপোনালোক তাৰ আসনত গৈ কয়, ‘হেৰা বন্ধু, তুমি ইমান ভালকৈ লিখা, তোমাৰ হাতৰ আখৰ ইমান ভাল, তোমাৰ কি স্মাৰ্টনেছ আছে।’ কেতিয়াবা এনেকুৱা এটা নিস্তেজ ছাত্ৰ থাকে, বন্ধু, তোমাৰ কাপোৰখন বৰ টান, কাপোৰখন বৰ ধুনীয়া। তেওঁৰ ওপৰত আত্মবিশ্বাস গঢ় লৈ উঠিব, তেওঁ আপোনাৰ লগত মুকলিকৈ ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিব, তেওঁ আপোনাৰ লগত কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিব যে মোৰ প্ৰতি তেওঁৰ মনোযোগ আছে।

যদি এইটো এটা আৰামদায়ক পৰিৱেশ হৈ পৰে, তেন্তে মই একমত নহয়, কিন্তু ই সমানে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দায়িত্ব, আমি আত্মনিৰীক্ষণ কৰা উচিত যে মই কি কি কাম কৰিলোঁ যাৰ বাবে মোৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে মোৰ ওপৰত আস্থা হেৰুৱাই পেলালে। কোনো কাৰণতে আমাৰ আচৰণ, আমাৰ পৰিয়ালৰ বা আমাৰ শিক্ষকৰ আমাৰ ওপৰত থকা আস্থা হেৰাই যাব নালাগে;যদি আমি একো নকৰো তেন্তে আমি কোৱা উচিত। দ্বিতীয়তে, মই ভাবো পৰিয়ালত এটা পৰীক্ষা কৰিব পাৰি… ধৰি লওক আপোনাৰ ল’ৰা বা কন্যাৰ ৫ জন বন্ধু আছে, সিদ্ধান্ত লওক যে মাহত এবাৰ পাঁচোটা পৰিয়াল এটা পৰিয়ালত ২ ঘণ্টা ধৰি গোট খাব, পিছৰ মাহত আন এটা পৰিয়ালত ৮০ বছৰীয়া পিতৃ-মাতৃ যদি শাৰীৰিকভাৱে সুস্থ হয়, তেন্তে তেওঁলোকো আহিব পাৰে, তেওঁলোককো আনিব পাৰে। আৰু তাৰ পিছত সিদ্ধান্ত লওক যে আজি তৃতীয় বন্ধুৰ মাকে ইতিবাচক কিতাপ এখন পঢ়ি তেওঁৰ কাহিনী বৰ্ণিত কৰিব। অহাবাৰ সিদ্ধান্ত লওক যে যদি বন্ধু নম্বৰ চতুৰ্থ বন্ধুৰ দেউতাকে কোনো ইতিবাচক চিনেমা চাইছে, তেন্তে তেওঁ তাৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিব। যেতিয়াই এঘণ্টাৰ বাবে একত্ৰিত হয় তেতিয়াই ইতিবাচক কথাবোৰ কেৱল উদাহৰণৰ সৈতে আলোচনা কৰক, কিছু উল্লেখ কৰি, তাত থকা আন কাৰোবাৰ কথা উল্লেখ কৰি নহয়। আপোনালোক দেখিব যে ইতিবাচকতা লাহে লাহে সোমাই যাব। আৰু এই ইতিবাচকতা কেৱল আপোনাৰ সন্তানৰ প্ৰতিয়েই নহয় আপোনাৰ ভিতৰত এনে এক বিশ্বাসৰ পৰিবেশ সৃষ্টি কৰিব যে আপোনালোক সকলোৱে একক হৈ পৰিব, ইজনে সিজনৰ বাবে সহায়ক হ’ব আৰু মই বিশ্বাস কৰোঁ যে এনে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা অব্যাহত ৰখা উচিত। ধন্যবাদ৷

*উপস্থাপক*- প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, পৰিয়ালৰ ওপৰত বিশ্বাস গুৰুত্বপূৰ্ণ, আপোনাৰ এই বাৰ্তাই আমাৰ পৰিয়ালসমূহত সুখ কঢ়িয়াই আনিব। ধন্যবাদ প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়। ছত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজৰ জন্মস্থান মহাৰাষ্ট্ৰৰ পবিত্ৰ চহৰ আৰু সমাজ সংস্কাৰক মহাত্মা জ্যোতিবা ফুলেৰ জন্মস্থান পুনেৰ অভিভাৱক শ্ৰী চন্দ্ৰেশ জৈনে আপোনাক এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছে৷ এই কাৰ্যসূচীত তেওঁ অনলাইন যোগে যোগদান কৰিছে৷ চন্দ্ৰেশ জৈন জী আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সোধক৷

চন্দ্ৰেশ জৈন- মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়। আপোনালোকলৈ মোৰ প্ৰণাম। মোৰ নাম চন্দ্ৰেশ জৈন, মই এগৰাকী অভিভাৱক৷ আপোনাৰ বাবে মোৰ এটা প্ৰশ্ন আছে, আপুনি নাভাৱে নে যে আজিৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে মগজু ব্যৱহাৰ কৰা বন্ধ কৰি দিছে, প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত অধিক নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে কাৰণ সকলো বস্তু তেওঁলোকৰ হাতৰ মুঠিত উপলব্ধ। এই নৱ প্ৰজন্মক কেনেকৈ সজাগ কৰিব পাৰি যে তেওঁলোক প্ৰযুক্তিৰ মালিক হ’ব লাগে আৰু ইয়াৰ দাস নহয়? অনুগ্ৰহ কৰি মাৰ্গদৰ্শন কৰক। ধন্যবাদ৷

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ চন্দ্ৰেশ জী। জনজাতি জনগোষ্ঠীৰ লোকনায়ক স্বাধীনতা সংগ্ৰামী বীৰছা মুণ্ডাৰ জন্মস্থান ঝাৰখণ্ডৰ ৰামগড় জিলাৰ অভিভাৱক শ্ৰীমতী পূজা শ্ৰীবাস্তৱ এই কাৰ্যসূচীৰ সৈতে অনলাইন মাধ্যমৰ জৰিয়তে সংযুক্ত হৈ আছে আৰু আপোনাক এটা প্ৰশ্ন কৰি তেওঁৰ সন্দেহ দূৰ কৰিব বিচাৰিছে৷ পূজা জী, আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সোধক৷

পূজা শ্ৰীবাস্তৱ- নমস্কাৰ। মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়। মোৰ নাম কুমাৰী পূজা শ্ৰীবাস্তৱ। মই ঝাৰখণ্ডৰ ৰামগড়ৰ শ্ৰী গুৰুনানক পাব্লিক স্কুলত অধ্যয়ন কৰি থকা প্ৰিয়ংশী শ্ৰীবাস্তৱৰ অভিভাৱক। মহোদয়, মই সুধিব বিচাৰিছো যে মই কেনেকৈ ইনষ্টাগ্ৰাম, স্নেপচ্যাট, টুইটাৰৰ দৰে ছ’চিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্ম ব্যৱহাৰ কৰি মোৰ ছোৱালীৰ পঢ়া-শুনা পৰিচালনা কৰিব পাৰো। এই বিষয়ে মোক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব। ধন্যবাদ মহোদয়।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ বাইদেউ। শিৱলিক পাহাৰৰ পাদদেশত অৱস্থিত হামিৰপুৰ জিলাৰ হিমাচল প্ৰদেশ টি.আৰ. ডিএভি স্কুল কাংগুৰ ছাত্ৰ অভিনৱ ৰাণাই অনলাইন মাধ্যমৰ জৰিয়তে সংযোগ স্থাপন কৰিছে আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে আপোনাক এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছে। অভিনৱ অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সোধক।

অভিনৱ ৰাণা – মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয় নমস্কাৰ। মোৰ নাম অভিনৱ ৰাণা, মই হিমাচল প্ৰদেশৰ হামিৰপুৰ জিলাৰ টি.আৰ. ডিএভি পাব্লিক ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুল কাংগুৰ ছাত্ৰ । মহোদয়, মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল আমি কেনেকৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক পৰীক্ষাৰ মানসিক চাপ ফলপ্ৰসূভাৱে পৰিচালনা কৰিবলৈ শিক্ষিত আৰু উৎসাহিত কৰিম আৰু বহুমূলীয়া অধ্যয়নৰ সময়ছোৱাত ইয়াক বিক্ষিপ্ততা হ’বলৈ দিয়াতকৈ ম’বাইল প্ৰযুক্তিৰ সুবিধাসমূহো শিক্ষণৰ আহিলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিম। ধন্যবাদ মহোদয়।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ অভিনৱ। প্ৰধানমন্ত্ৰী, চন্দ্ৰেশ জৈন, পূজা, অভিনৱৰ দৰে বহু লোকে জীৱনত ছ’চিয়েল মিডিয়া আৰু প্ৰযুক্তিৰ ক্ৰমবৰ্ধমান হেঁচাত অশান্তিত দিন কটাইছে। প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা আৰু ইয়াৰ অতিমাত্ৰা ব্যৱহাৰৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়াৰ পৰা কেনেকৈ হাত সাৰিব পাৰি? এই বিষয়ত উপযুক্ত পৰামৰ্শ আগবঢ়াব।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ চাওক, আমাৰ শাস্ত্ৰত কোৱা হৈছে আৰু লগতে আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনতো…যিকোনো বস্তুৰ অতিৰিক্ততাই কাৰো একো উপকাৰ নকৰে। সকলো বস্তুৰে এটা মানদণ্ড থাকিব লাগিব আৰু ইয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছে। যদি আপোনালোক কয়, মায়ে বহুত ভাল খাদ্য ৰান্ধিছে…পুষ্টিকৰ…আপোনাৰ পছন্দ অনুসৰি সোৱাদযুক্ত…খোৱাৰ সময়ো হৈছে…কিন্তু কেৱল  খাই।আমি ইয়াত আছো, মায়ে পৰিবেশন কৰি আছে। এইটো সম্ভৱনে? কেতিয়াবা মাকক কব, নাই মা, মোৰ যথেষ্ট খাই গ’ল, মই আৰু খাব নোৱাৰো। কৰে নে নকৰে? ই আছিল আপোনাৰ প্ৰিয় খাদ্য, ইয়াৰ সকলো দিশতে পুষ্টিকৰ মূল্য আছিল, সেই সময়বোৰো এনেকুৱা আছিল যে খাদ্যৰ কথা আছিল, তথাপিও এটা পৰ্যায় আহে যেতিয়া সেই খাদ্যই আপোনাৰ বাবে অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, বমি কৰিব পাৰে, স্বাস্থ্য নষ্ট কৰিব পাৰে, কোনো কথা নাই খাদ্য কিমান ভাল পায়… বন্ধ কৰিব লাগিব, বন্ধ কৰিব লাগিব নে নাই?

একেদৰে ম’বাইলত যিমানেই প্ৰিয় বস্তু উপলব্ধ নহওক কিয়, কিছু সময় ঠিক কৰিব লাগিব। যদি আপোনালোক…আজিকালি দেখিছোঁ…যেতিয়াই বহু মানুহক দেখা পাওঁ…তেওঁলোক ব্যস্ত হৈ থাকে। আপোনালোক নিশ্চয় দেখিছে যে কেতিয়াবাহে মোৰ হাতত এটা মোবাইল থাকে। কাৰণ মই মোৰ সময়ৰ সৰ্বোত্তম ব্যৱহাৰ কৰিব জানো। আনহাতে মই এইটোও বিশ্বাস কৰোঁ যে ই মোৰ বাবে তথ্যৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস। কিন্তু কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিম…কিমান ব্যৱহাৰ কৰিম…এই বিষয়ে মোৰ বিবেচনা থাকিব লাগে। আৰু এই দুই পিতৃ-মাতৃৰ চিন্তা কেৱল এই দুজনৰ বাবেই নহয়, প্ৰতিজন অভিভাৱকৰ চিন্তা। ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম প্ৰায়েই নহ’ব। যিসকল অভিভাৱকে নিজেই গোটেই দিনটো মোবাইলত আবদ্ধ হৈ থাকিব, তেওঁলোকেও বিচাৰিব যে তেওঁলোকৰ পুত্ৰই ইয়াৰ পৰা আঁতৰি যাওক। আৰু আপোনালোক নিশ্চয় দেখিছে…আটাইতকৈ ডাঙৰ কথাটো…ই আপোনাৰ জীৱনটোক হতাশ কৰি পেলায়। এটা পৰিয়ালত দেখা পালে ঘৰৰ চাৰিজন মানুহে চাৰিটা চুকত বহি ইজনে সিজনক মেছেজ ফৰৱাৰ্ড কৰে। উঠি মোবাইল দেখুৱাব নালাগে…চাওক মই এই কথা উপলব্ধি কৰিছো…কিয়…গোপনীয়তা, ইয়াৰ বাবেই আজিকালি ই এক বৃহৎ অনাস্থা সৃষ্টিৰ মাধ্যমো হৈ পৰিছে। মাকে মোবাইলটো চুই দিলে ঘৰত ধুমুহা আহে। মোৰ মোবাইলটো চুবলৈ কোন তুমি…এইটোৱেই হয়।

মই ভাবো পৰিয়ালত কিছুমান নিয়ম থাকিব লাগে, যেনে খাদ্য খোৱাৰ সময়ত ডাইনিং টেবুলত ইলেক্ট্ৰনিক গেজেট নাথাকিব, ইয়াৰ কোনো যুক্তি নাথাকিব। সকলোৱে আড্ডা মাৰিব, কথা পাতিব আৰু খোৱাৰ সময়ত খাব। আমি এই অনুশাসন অনুসৰণ কৰিব পাৰো। ঘৰৰ ভিতৰত…আগতেও কৈছো, আকৌ কওঁ…গেজেট জ’ন নাই। সেই ভাইটি, এই ৰুমটোত গেজেটৰ এণ্ট্ৰি নাই, আমি বহি কথা পাতিম আৰু গুজৱ কৰিম। পৰিয়ালৰ ভিতৰত সেই গৰম পৰিবেশ।

তৃতীয়তে, নিজৰ স্বাৰ্থতো…এতিয়া আমি প্ৰযুক্তিৰ পৰা সাৰি যাব নোৱাৰো, প্ৰযুক্তিক আমি বোজা বুলি গণ্য কৰা উচিত নহয়, প্ৰযুক্তিৰ পৰা পলায়ন কৰা উচিত নহয়, কিন্তু ইয়াৰ সঠিক ব্যৱহাৰ শিকিব পৰাটোও সমানেই প্ৰয়োজনীয়। যদি আপোনালোক টেকন’লজিৰ সৈতে পৰিচিত…আপোনাৰ পিতৃ-মাতৃৰ সম্পূৰ্ণ জ্ঞান নাই…প্ৰথমে আপোনাৰ কাম হ’ল তেওঁলোকৰ লগত আজি মোবাইলত কি উপলব্ধ আছে সেই বিষয়ে আলোচনা কৰা…তেওঁলোকক শিক্ষিত কৰা…আৰু তেওঁলোকক বিশ্বাস কৰাই লোৱা।লোৱা , চাওক, গণিতত মই ইয়াত এইবোৰ বিচাৰি পাওঁ, ৰসায়ন বিজ্ঞানত এইবোৰ পাওঁ, ইতিহাসত এইবোৰ পাওঁ, আৰু এইটো দেখিছোঁ, আপোনালোকও দেখিছে। গতিকে তেওঁলোকেও কিছু আগ্ৰহ ল’ব, নহ’লে কি হ’ব… প্ৰতিবাৰেই তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিব যে মোবাইল মানে বন্ধুৰ লগত আবদ্ধ হৈ আছে।

মোবাইল মানে ৰিল চোৱা। যদি তেওঁ সেই ভাইটিক চিনি পায়, তেন্তে ইয়াত এই অংশবোৰ আছে… তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে তেওঁ মাক-দেউতাকক বোকা পাতিবলৈ এটা ভাল কাম দেখুৱাব লাগে আৰু তাৰ পিছত আন কিবা এটা কৰিব লাগে… এইটো হ’ব নোৱাৰে। কি হৈছে আমাৰ সমগ্ৰ পৰিয়ালে জনা উচিত। আমাৰ মোবাইল ফোনত লক কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা নম্বৰটো পৰিয়ালৰ সকলোৱে জানিলে কি ক্ষতি হব? পৰিয়ালৰ প্ৰতিজন সদস্যক প্ৰতিটো মোবাইলৰ সুবিধাৰ প্ৰয়োজন…ইমান স্বচ্ছতা যদি অৰ্জন কৰা হয় তেন্তে আপোনালোক বহু দুষ্টতাৰ পৰা ৰক্ষা পৰিব। সেই ভাইটি, যদিও সকলোৰে মোবাইল বেলেগ বেলেগ হ’ব কিন্তু ইয়াৰ ক’ড ৱৰ্ড সকলোৱে গম পাব, তেতিয়া ভাল হ’ব।

দ্বিতীয়তে, আপোনাৰ স্ক্ৰীণৰ সময় নিৰীক্ষণ কৰা এপসমূহো ডাউনলোড কৰি ৰাখিব লাগে। তেওঁ আপোনাক ক’ব যে আজি আপোনাৰ পৰ্দাৰ সময় ইমানখিনিতে সীমাবদ্ধ হৈ আছে, ইমান সময় ইয়াত কটালে। আপোনালোক ইমান সময় কটালে…তেওঁ আপোনাক কেৱল পৰ্দাতহে মেছেজ কৰে। তেওঁ আপোনাক সতৰ্কবাণী দিয়ে। এনে সতৰ্কতা সঁজুলি যিমানেই বেছি থাকিব সিমানেই আমি সেইবোৰ আমাৰ গেজেটৰ সৈতে সংযোগ কৰি ৰাখিব লাগে যাতে আমিও জানিব পাৰো…হয় বন্ধু, ই বহুত বেছি, এতিয়া মই বন্ধ কৰা উচিত…অন্ততঃ ই আমাক সতৰ্ক কৰি দিয়ে। একে সময়তে ইয়াক কেনেকৈ ইতিবাচকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। যদি ধৰি লওক মই কিবা এটা লিখিছো, কিন্তু মই…মই এটা ভাল শব্দ বিচাৰি পোৱা নাই, তেন্তে মোক অভিধান এখন লাগে।

ডিজিটেল ব্যৱস্থাটো ব্যৱহাৰ কৰি মই ইয়াৰ সুবিধা ল’ব পাৰো। ধৰি লওক মই কৰি আছো আৰু মোৰ কোনো গাণিতিক সূত্ৰ মনত নাই। বাৰু, মই ডিজিটেল বস্তুৰ support system লৈছিলো, সুধিলোঁ ইয়াৰ কি হ’ল, ই লাভজনক হ’ব কিন্তু যদি মই নাজানো মোৰ মোবাইলত কি শক্তি আছে। গতিকে মই কি ব্যৱহাৰ কৰিম? আৰু সেইবাবেই কেতিয়াবা ভাবো শ্ৰেণীকোঠাত মোবাইল ফোনৰ ইতিবাচক দিশবোৰ কি, ইতিবাচকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা বস্তুবোৰ কি কি। কেতিয়াবা শ্ৰেণীকোঠাত ১০-১৫ মিনিট আলোচনা হ’ব লাগে। যিকোনো ছাত্ৰই নিজৰ অভিজ্ঞতা কব যে মই সেই ৱেবচাইটটো দেখিলোঁ, আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে ই এটা ভাল ৱেবচাইট। সেই ৱেবচাইটটো দেখিলোঁ, অমুক বিষয়ৰ বাবে তাত ভাল শিক্ষণ উপলব্ধ, ভাল পাঠ তাত উপলব্ধ। ধৰি লওক ভ্ৰমণটো ক’ৰবালৈ গৈ আছে, আমাৰ ভ্ৰমণৰ কাৰ্যসূচী আছে আৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে কৈছে, ‘আহা, আমি জয়ছালমেৰলৈ যাম।’ সকলোকে অনলাইনত গৈ জয়ছালমেৰৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰজেক্ট ৰিপৰ্ট বনাবলৈ কোৱা উচিত। গতিকে ইয়াক ইতিবাচকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰাৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলা উচিত। তেওঁ অনুভৱ কৰা উচিত যে আপোনাক সহায় কৰিবলৈ বহুতো সুবিধা উপলব্ধ, আপোনালোক সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰা উচিত। যিমানেই ইতিবাচকতা ব্যৱহাৰ কৰিব সিমানেই লাভৱান হ’ব, আৰু মই জোৰ দিম যে আমি ইয়াৰ পৰা পলাব নালাগে। কিন্তু যদি আমি সমগ্ৰ পৰিয়ালটোত সকলো কথা বিচক্ষণতাৰে আৰু স্বচ্ছতাৰে চাবলগীয়া হয়, তেন্তে আমি যিমানেই স্বচ্ছতা পাওঁ, তেন্তে ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল কিবা এটা ভুল হৈছে। যিমানেই স্বচ্ছতা থাকিব সিমানেই লাভৱান হ’ব, বহুত বহুত ধন্যবাদ।

*উপস্থাপক* – প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, সফলতাৰ বাবে জীৱনত ভাৰসাম্যতা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই মন্ত্ৰই আমাক সঠিক পথত লৈ যাব, ধন্যবাদ। মহাকবি সুব্ৰমণিয়াম ভাৰতীৰ জন্মস্থান তামিলনাডুৰ ৰাজধানী চেন্নাইৰ মডেল ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলৰ ছাত্ৰ এম বাগেশে অনলাইন মাধ্যমৰ জৰিয়তে সংযোগ স্থাপন কৰিছে, আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে আপোনাক এটা প্ৰশ্ন সুধিব বিচাৰিছে। এম বাগেশ অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

এম বাগেশ – মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয় নমস্তে, মোৰ নাম এম বাগেশ, মই নংগনাল্লুৰ চেন্নাইৰ মডাৰ্ণ ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলৰ ছাত্ৰ, মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে ছুপাৰ ষ্ট্ৰং পজিচনত ষ্ট্ৰেছ আৰু প্ৰেচাৰ কেনেকৈ চম্ভালিব, কি মানসিক চাপ নিয়ন্ত্ৰণৰ আপোনাৰ মূল কাৰক, ধন্যবাদ।

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ আপুনিও এজন হ’ব বিচাৰে নেকি? আপুনিও প্ৰস্তুতি চলাইছে নেকি?

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ, এম বাগেশ, আজিৰ আলোচনাৰ শেষ প্ৰশ্ন। প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে বিখ্যাত দেৱভূমি উত্তৰাখণ্ড। উধম সিং নগৰত অৱস্থিত ডাইনেষ্টী মডাৰ্ণ গুৰুকুল একাডেমীৰ ছাত্ৰী স্নেহা ত্যাগীয়ে অনলাইন মাধ্যমৰ জৰিয়তে সংযুক্ত হৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীক প্ৰশ্ন কৰিব বিচাৰিছে। স্নেহা অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ প্ৰশ্নটো সুধিব।

স্নেহা ত্যাগী – তুমি ঐশ্বৰিক, তুমি অতুলনীয়, তুমি অদম্য সাহসৰ মূৰ্তি। আপুনি আচৰিত ভাৰতৰ ভৱিষ্যত, যুগৰ সৃষ্টিকৰ্তা। দেৱভূমি উত্তৰাখণ্ডৰ পৰা সন্মানীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদী জীলৈ মোৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা। মোৰ নাম স্নেহা ত্যাগী। মই উধম সিং নগৰৰ খাটিমাস্থিত ডাইনেষ্টী মডাৰ্ণ গুৰুকুল একাডেমীৰ ছিংকী ফাৰ্মৰ সপ্তম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ। শ্ৰদ্ধাৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীলৈ মোৰ প্ৰশ্ন হ’ল আপোনাৰ দৰে আমিও কেনেকৈ ইতিবাচক হ’ব পাৰো, ধন্যবাদ মহোদয়।

*উপস্থাপক* – ধন্যবাদ নেহা। প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, আপোনাৰ ব্যস্ত জীৱনত হেঁচা কেনেকৈ চম্ভালিব আৰু ইমান হেঁচা থকাৰ পিছতো কেনেকৈ সদায় ইতিবাচক হৈ থাকিব পাৰিছে, এই সকলোবোৰ কেনেকৈ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, আপোনাৰ ইতিবাচক শক্তিৰ ৰহস্য আমাৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰক৷

প্ৰধানমন্ত্ৰীঃ ইয়াৰ বহু উত্তৰ থাকিব পাৰে। প্ৰথমতে ভাল লাগিল যে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কিমান চাপৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয় আপোনালোকে জানে। নহ’লে আপোনালোক হয়তো ভাবিছে যে বিমান আছে, হেলিকপ্টাৰ আছে, সেইবোৰ কি, আমি ইয়াৰ পৰা তালৈ যাব লাগিব, এইটোৱেই আমি কৰিব লাগিব, কিন্তু আপোনালোক জানে যে ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি বিভিন্ন ধৰণৰ। আচলতে সকলোৰে জীৱনত নিজৰ পৰিস্থিতিৰ বাহিৰে আন বহুতো কথা আছে, যিবোৰ তেওঁলোকে পৰিচালনা কৰিবলগীয়া হয়। যিবোৰ কথা তেওঁ ভবা নাছিল, সেইবোৰ তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱনলৈ আহে, তেওঁৰ পাৰিবাৰিক জীৱনলৈ আহে আৰু তাৰ পিছত তেওঁ সেইটোও পৰিচালনা কৰিবলগীয়া হয়। এতিয়া এজনৰ স্বভাৱ এনেকুৱা যে এটা ডাঙৰ ধুমুহা আহিছে, ক্ষন্তেক বহি পাৰ হ’বলৈ দিওঁ, কিবা এটা সংকট আহিছে, সময় পাৰ হৈ যাব। হয়তো এনে লোকে জীৱনত একো সাধন কৰিব নোৱাৰে। এয়া মোৰ স্বভাৱ আৰু মই ইয়াক অতি উপকাৰী বুলি পাইছো। প্ৰতিটো প্ৰত্যাহ্বানকে প্ৰত্যাহ্বান জনাওঁ। প্ৰত্যাহ্বান গুচি যাব, পৰিস্থিতিৰ উন্নতি হ’ব, মই এইটোৰ বাবে অপেক্ষা কৰি শুই নাথাকো। আৰু তাৰ বাবেই মই নতুন নতুন কথা শিকিবলৈ পাওঁ। প্ৰতিটো পৰিস্থিতি, নতুন পৰীক্ষা, নতুন কৌশল চম্ভালিবলৈ নতুন পদ্ধতি গঢ়ি তোলাৰ মোৰ প্ৰবৃত্তি গঢ় লৈয়েই থাকে। দ্বিতীয়তে, মোৰ ভিতৰত বহুত আত্মবিশ্বাস আছে। মই সদায় দাবী কৰো যে যিয়েই নহওক, ১৪০ কোটি দেশবাসী মোৰ লগত থাকে। যদি ১০ কোটি প্ৰত্যাহ্বান আছে তেন্তে কোটি কোটি সমাধান আছে। মই কেতিয়াও অকলশৰীয়া যেন অনুভৱ মকৰো৷ মই সদায় জানো, মোৰ দেশ শক্তিশালী, মোৰ দেশৰ জনসাধাৰণ শক্তিশালী, মোৰ দেশৰ মানুহৰ মন শক্তিশালী, আমি প্ৰতিটো প্ৰত্যাহ্বান অতিক্ৰম কৰিম। মোৰ ভিতৰৰ এই মৌলিকটোৱেই মোৰ চিন্তাৰ শৰীৰ। আৰু ইয়াৰ বাবেই মই কেতিয়াও নাভাবো যে মোৰ ওপৰত বন্ধু আহিছে, মই কি কৰিম? মই ভাবো নাই-নাই, ১৪০ কোটি মানুহ আছে, ঠিকেই থাকিব। ঠিক আছে, মই আগবাঢ়ি থাকিব লাগিব আৰু কিবা ভুল হ’লে মই গালি-গালাজৰ সন্মুখীন হ’ব লাগিব। কিন্তু মোৰ দেশৰ শক্তি আৰু সেয়েহে মই দেশৰ শক্তি বৃদ্ধিৰ বাবে মোৰ শক্তি উচৰ্গা কৰিছো। আৰু মই মোৰ দেশবাসীৰ শক্তি যিমানেই বৃদ্ধি কৰিম, প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ’বলৈ আমাৰ শক্তি সিমানেই বাঢ়িব।

এতিয়া ভাৰতৰ প্ৰতিখন চৰকাৰে দৰিদ্ৰতাৰ সংকটৰ সৈতে যুঁজিবলগীয়া হৈছে। আমাৰ দেশত নিশ্চিতভাৱে এই সংকট আছে। কিন্তু ভয়ত বহি নাথাকিলো। মই ইয়াৰ বাট বিচাৰিলোঁ আৰু ভাবিলোঁ যে কোন চৰকাৰ – যিয়ে দৰিদ্ৰতা দূৰ কৰিব। দৰিদ্ৰতা দূৰ হ’ব তেতিয়াহে যেতিয়া মোৰ প্ৰতিজন দুখীয়াই সিদ্ধান্ত ল’ব যে এতিয়া তেওঁ দৰিদ্ৰতাক পৰাস্ত কৰিব লাগিব। এতিয়া সি সপোনহে দেখিব যে সেয়া হ’ব নে নহয়। গতিকে, তেওঁৰ সপোন পূৰণৰ বাবে তেওঁক ক্ষমতা প্ৰদান কৰা, তেওঁক এটা স্থায়ী ঘৰ দিয়া, তেওঁক এটা শৌচাগাৰ দিয়া, তেওঁক শিক্ষা দিয়া, তেওঁক আয়ুষ্মান যোজনাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা, তেওঁৰ ঘৰৰ পৰা টেপৰ পানী যোগান ধৰাটো মোৰ দায়িত্ব৷ আৰু আপোনালোক দেখিছে মোৰ দহ বছৰৰ কাৰ্যকালত দেশৰ ২৫ কোটি মানুহ দৰিদ্ৰতাৰ পৰা ওলাই আহিছে। এতিয়া মইও সেই একেখিনি খৰচ কৰিলোহেঁতেন যিদৰে আন মানুহেও খৰচ কৰিছিল। আৰু সেইবাবেই মই দেশৰ শক্তি আৰু দেশৰ সম্পদৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। এই সকলোবোৰ কথা যেতিয়া আমি চাওঁ। গতিকে আমি কেতিয়াও অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰো। মই কি কৰিম? মই কেনেকৈ কৰিম? হেৰা, চাহ বেপাৰীয়ে কি কৰিব ভাবিব পৰা নাই। মোৰ সম্পূৰ্ণ আস্থা থাকিব লাগিব আৰু সেয়েহে প্ৰথম কথাটো হ’ল আপোনালোক যিসকলৰ বাবে কাম কৰি আছে তেওঁলোকৰ ওপৰত আপোনাৰ অপৰিসীম আস্থা। দ্বিতীয়তে, গাখীৰ আৰু গাখীৰৰ জ্ঞান থাকিব লাগিব। কোনটো শুদ্ধ, কোনটো ভুল। যিটো আজি প্ৰয়োজনীয়, যিটো এতিয়া নহয়, আমি পিছত চাম। অগ্ৰাধিকাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ ক্ষমতাৰ প্ৰয়োজন। অভিজ্ঞতাৰ পৰাই আহে, সকলো বিশ্লেষণৰ পৰাই আহে, দ্বিতীয়টো প্ৰয়াস কৰোঁ। তৃতীয়তে, ভুল হ’লেও মই ধৰি লৈছোঁ যে সেয়া মোৰ বাবে এক শিক্ষা। এইটোক মই হতাশাৰ কাৰণ বুলি নাভাবো। এতিয়া দেখিছে ক’ভিড সংকট কিমান ভয়ংকৰ আছিল, ই এটা সৰু প্ৰত্যাহ্বান আছিল নেকি? গোটেই পৃথিৱীখন আবদ্ধ হৈ পৰিল। এতিয়া মোৰ বাবেও এনেকুৱা আছিল যে মই কি কৰিব লাগে, মই ক’ব লাগে যে এতিয়া কি কৰিব লাগে, এইটো এটা বিশ্ব মহামাৰী, ই সমগ্ৰ বিশ্বৰ পৰা আহিছে, সকলোৱে নিজৰ যত্ন লওক, মই তেনেকুৱা কৰা নাছিলো। তেওঁ প্ৰতিদিনে টিভিত আহিছিল, প্ৰতিদিনে দেশবাসীৰ লগত কথা পাতিছিল, কেতিয়াবা হাত চাপৰি বজাবলৈ কৈছিলো, কেতিয়াবা থালি বজাবলৈ কৈছিলো, কেতিয়াবা বন্তি জ্বলাবলৈ কৈছিল, সেই কাণ্ডৰ পৰা অন্ত নপৰে ক’ৰোনা। কিন্তু সেই কাৰ্য্যই ক’ৰোনাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ সামূহিক শক্তিৰ জন্ম দিয়ে। সামূহিক ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ, এতিয়া আগতেও চাওক আমাৰ মানুহবোৰ খেলপথাৰলৈ গৈছিল, কেতিয়াবা কোনোবাই জয়ী হৈ উভতি আহিছিল, কেতিয়াবা কোনোবাই জয়ী হৈ উভতি নাহিছিল। যোৱাজনৰ কথা কোনেও সোধা নাছিল, অহাজনৰ কথা কোনেও সোধা নাছিল। মই ক’লো, তেওঁ তিনিটা পদক লাভ কৰিব কিন্তু মই তেওঁৰ হৈ আনন্দ কৰিম। গতিকে ক্ৰমান্বয়ে ১০৭টা পদক অনাৰ ক্ষমতা কেৱল সেই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ পৰাই ওলাই আহিল। সামৰ্থ্য আছিল, সঠিক দিশ, সঠিক কৌশল, সঠিক নেতৃত্বই ফলাফল আনে। যাৰ ক্ষমতা আছে তাৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰক। আৰু মোৰ শাসন ব্যৱস্থাৰ এটা নীতি হৈছে যে এখন ভাল চৰকাৰ চলাবলৈ আৰু এই সমস্যাবোৰ সমাধান কৰিবলৈ তলৰ পৰা ওপৰলৈ সঠিক তথ্য আহিব লাগে, নিখুঁত তথ্য আহিব লাগে আৰু ওপৰৰ পৰা তললৈ নিখুঁত নিৰ্দেশনা আহিব লাগে। যদি এই দুটা চেনেল নিখুঁত হয়, ইয়াৰ যোগাযোগ, ইয়াৰ ব্যৱস্থা, ইয়াৰ প্ৰট’কল সঠিকভাৱে কৰা হয় তেন্তে আপোনালোক কামবোৰ চম্ভালিব পাৰিব।

ক’ৰ’না এটা ডাঙৰ উদাহৰণ। আৰু সেইবাবেই মই বিশ্বাস কৰোঁ যে জীৱনত আমাৰ নিৰাশ হোৱাৰ কোনো কাৰণ নাই, আৰু এবাৰ আমি মনতে সিদ্ধান্ত লওঁ যে আমি হতাশ হ’ব নিবিচাৰো, তেতিয়া ইতিবাচকতাৰ বাহিৰে একো নাহে। আৰু মোৰ বাবে নিৰাশাৰ সকলো দুৱাৰ বন্ধ হৈ আছে। মই কোনো চুক, আনকি সৰু খিৰিকী এখনো খোলা এৰি দিয়া নাই যাতে তাৰ মাজেৰে হতাশাই প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে। আৰু আপোনালোক নিশ্চয় লক্ষ্য কৰিছে যে মই কেতিয়াও কান্দোন বন্ধ কৰি দিওঁ। নাজানে কি হ’ব, আমাৰ লগত আহিব নে নাহিব, আমাৰ লগত কাজিয়া কৰিবনে, অ’ হয়, হৈয়েই থাকে। আমি কিহৰ বাবে, আৰু সেয়ে মই বিশ্বাস কৰোঁ যে যেতিয়া আমি আত্মবিশ্বাসী আৰু জীৱনৰ লক্ষ্যৰ বিষয়ে, আৰু দ্বিতীয় কথাটো হ’ল যেতিয়া ব্যক্তিগত স্বাৰ্থ নাথাকে, তেতিয়া আমি নিজৰ বাবে কিবা এটা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লওঁ, তেতিয়া সেইটো সিদ্ধান্তবোৰত।কোনো দ্বিধাদ্বন্দ্ব নাই কেতিয়াও উত্থাপন হয়। আৰু সেইটো মোৰ বহুত ডাঙৰ সম্পদ। মোৰ কি, মোৰ কি, মোৰ লগত ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই, কেৱল দেশৰ বাবেই কৰিব লাগিব। আৰু তোমাৰ বাবে এনেকুৱা কৰিবলৈ যাতে তোমাৰ মা-দেউতাই যি বিপদৰ মাজেৰে পাৰ হ’বলগীয়া হৈছিল, মই নিবিচাৰো তুমি সেই বিপদৰ মাজেৰে পাৰ হ’বলগীয়া হোৱা। আমি এনেকুৱা এখন দেশ সৃষ্টি কৰিব লাগিব বন্ধুসকল, যাতে আপোনালোকৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্ম আৰু আপোনাৰ সন্তানেও অনুভৱ কৰে যে আমি এনে এখন দেশত অধিক পূৰ্ণভাৱে ফুলি উঠিব পাৰো আৰু আমাৰ সম্ভাৱনা দেখুৱাব পাৰো, আৰু এইটোৱেই আমাৰ সামূহিক সংকল্প হ’ব লাগে। এইটোৱেই আমাৰ সামূহিক সংকল্প হ’ব লাগে, আৰু আমি ফলাফল পাওঁ।

আৰু সেইবাবেই বন্ধুসকল, ইতিবাচক চিন্তাৰ জীৱনত অতিশয় শক্তি আছে। বেয়া কথাতো ইতিবাচক দেখা যায়। আমি তেওঁক দেখা উচিত। ধন্যবাদ৷

*উপস্থাপক*- প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়, আপুনি অতি সৰলতা আৰু বাকপটুতাৰে আমাৰ সকলো প্ৰশ্নৰ সমাধান  কৰিলে। আমি, আমাৰ অভিভাৱক আৰু শিক্ষকসকল আপোনালোকৰ ওচৰত সদায় কৃতজ্ঞ হৈ থাকিম। আমি সদায় এক্সাম ৱাৰিয়ৰ্ছ হৈ থাকিম, চিন্তিত নহয়। ধন্যবাদ, মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী।

প্ৰধানমন্ত্ৰী – সকলো প্ৰশ্ন কৰা হৈছে।

*উপস্থাপক* – কিছুমান চৰাইয়ে ধুমুহাৰ সন্মুখত উৰি আছে, কিছুমান চৰাইয়ে ধুমুহাৰ সন্মুখত উৰি আছে, নিশ্চয় তেওঁলোকৰ শক্তি আৰু সাহস আছে, এনেকৈ আগবাঢ়ি গৈ থাকিব, তেতিয়া আপোনালোক দেখিব যে এদিন নিৰ্দিষ্ট সাগৰৰ দূৰত্ব নিশ্চিতভাৱে কম হ’ব৷

প্ৰধানমন্ত্ৰী– এই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে যিদৰে উপস্থাপন কৰিছে সেয়া নিশ্চয় আপোনালোক দেখিছে। আপোনালোকও আপোনাৰ স্কুল-কলেজত এইবোৰ কৰিব পাৰে, গতিকে নিশ্চিতভাৱে তেওঁলোকৰ পৰা শিকিব।

*উপস্থাপক* – ‘পৰীক্ষা পে চৰ্চা ২০২৪’ৰ বিশিষ্ট পুৱা সামৰণি পৰাৰ লগে লগে মাননীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী জী ডাঙৰীয়াই তেওঁৰ জ্ঞানী পৰামৰ্শ আৰু প্ৰেৰণাদায়ক স্পৰ্শৰ বাবে আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছোঁ। আজি প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়ে নননুল গ্ৰন্থত চিনাক্ত কৰা পাঠদানৰ বৈশিষ্ট্যসমূহৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰিছে। তেওঁৰ পৰামৰ্শই আমাৰ দেশৰ অসংখ্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, শিক্ষক আৰু অভিভাৱকৰ আত্মাক প্ৰতিধ্বনিত আৰু জ্বগাই তুলিছে। পুনৰবাৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মহোদয়ক ধন্যবাদ  জনাইছো৷

প্ৰধানমন্ত্ৰী – আহক বন্ধুসকল, আপোনালোক সকলোকে বহুত বহুত ধন্যবাদ। আৰু মই আশা কৰিছো যে একে উদ্যমেৰে আপোনালোকও আপোনাৰ পৰিয়ালক আত্মবিশ্বাস দিব, আপোনালোক নিজেও আত্মবিশ্বাসেৰে ভৰি পৰিব আৰু ভাল ফলাফল পাব আৰু জীৱনত যি বিচাৰে তাৰ বাবে জীয়াই থকাটো এটা অভ্যাসত পৰিণত হ’ব। আৰু আপোনালোক বিচৰা ফলাফল পাব, আপোনালোকক বহুত বহুত শুভেচ্ছা জনাইছো। ধন্যবাদ৷

****

DS/ST/RK/NS/DK/SB/DB