পি এম ইণ্ডিয়া

আমাৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰী ৰামনাথ কোবিন্দ ডাঙৰীয়া, লোকসভাৰ মাননীয় অধ্যক্ষ ওম বিৰলা ডাঙৰীয়া, শ্ৰীমতী সবিতা কোবিন্দ দেৱী আৰু সভাগৃহত উপস্থিত সকলো জ্যেষ্ঠ প্ৰতিনিধি— সকলোৰে নাম হয়তো মই পৃথকে ল’ব পৰা নাই, কিন্তু এই সমাৱেশটো এটি পৰিয়ালৰ মিলনৰ দৰে অনুভৱ হৈছে আৰু ই মোক অপৰিসীম আনন্দ প্ৰদান কৰিছে।

ভাই-ভনীসকল,

আজি এক ভব্য অনুষ্ঠানত শ্ৰী ৰামনাথ কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ আত্মজীৱনী উন্মোচন কৰা হৈছে। মই অত্যন্ত আনন্দিত যে এই অনুষ্ঠানৰ অংশ হ’বলৈ পোৱাৰ সৌভাগ্য মোৰো হৈছে। কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ সৈতে মোৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সম্পৰ্ক আছে; তেওঁক অতি ওচৰৰ পৰা জনাৰ, ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে তেওঁৰ মাৰ্গদৰ্শন লাভ কৰাৰ আৰু এইবোৰৰ সমান্তৰালভাৱে মোৰ প্ৰতি তেওঁৰ যি বিশেষ স্নেহ আৰু উষ্ম আদৰ আছিল, ই মোৰ জীৱনৰ এক অমূল্য সম্পদ। তেওঁৰ জীৱনক মই যিদৰে উপলব্ধি কৰিছোঁ আৰু তেওঁৰ সামৰ্থ্যক যিদৰে প্ৰত্যক্ষ কৰিছোঁ, তাৰ পৰা মই সম্পূৰ্ণ বিশ্বাসেৰে ক’ব পাৰোঁ যে শ্ৰী ৰামনাথ কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ এই আত্মজীৱনী ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰ আৰু ভাৰতীয় সমাজৰ বাবে এক অক্ষয় ঐতিহ্য হৈ পৰিব। তেওঁৰ জীৱন যাত্ৰা, সমাজ আৰু ৰাষ্ট্ৰলৈ তেওঁৰ অৱদান, এই বিষয়ে মই বহুত কথা ক’ব পাৰোঁ, কিন্তু গ্ৰন্থ উন্মোচনী অনুষ্ঠানত কেৱল এক ‘আভাস’হে দিব পাৰি। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকৃত সুফল লাভ কৰিবলৈ আপোনালোকে সমগ্ৰ কিতাপখন মনোযোগেৰে পঢ়া উচিত।

বন্ধুসকল,

কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ জীৱন যাত্ৰাৰ কথা তেওঁৰ নিজৰ মুখেৰে জনা, তেওঁৰ লিখনী আৰু অভিজ্ঞতাবোৰ পঢ়া আদিবোৰে নতুন প্ৰজন্মক বহু কথা শিকাৰ সুযোগ দিব। মই শ্ৰী ৰামনাথ কোবিন্দ ডাঙৰীয়াক এই আত্মজীৱনীখনৰ বাবে আন্তৰিক অভিনন্দন জনাইছোঁ।

বন্ধুসকল,

কোবিন্দ ডাঙৰীয়াই তেওঁৰ পুথিখনৰ অতি যথোপযুক্ত নামাকৰণ কৰিছে— “Triumph of the Indian Republic: My Life, My Struggles” (ভাৰতীয় গণৰাজ্যৰ জয়যাত্ৰা: মোৰ জীৱন, মোৰ সংগ্ৰাম)। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল, জীৱন আৰু ইয়াৰ সংগ্ৰামবোৰ ব্যক্তিগত হ’ব পাৰে, কিন্তু সেই সংগ্ৰামৰ পৰা অহা সাফল্যসমূহ ভাৰত গণৰাজ্যৰ, ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰৰ।

বন্ধুসকল,

আমি প্ৰায়ে দেখা পাওঁ যে মানুহৰ স্বভাৱ এনেকুৱা, সফলতাত নিজক কৃতিত্ব দিয়ে আৰু বিপদ-সমস্যাৰ সময়ত সমাজক দোষাৰোপ কৰে। কিন্তু হৃদয় যেতিয়া উদাৰ হয়, যেতিয়া ভাৰতীয় মূল্যবোধ অন্তৰত থাকে, তেতিয়া মানুহে সমাজৰ ভুল-ত্ৰুটি বিচাৰি সময় নষ্ট নকৰে। তেওঁ ধনাত্মক দিশটোতহে মনোনিবেশ কৰে আৰু নিজৰ সফলতাত সমাজকো সমানেই অংশীদাৰ বুলি গণ্য কৰে। কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ আত্মজীৱনী আৰু ইয়াৰ পাতনিও ইয়াৰে উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। তেওঁৰ জীৱনলৈ চাওক, কানপুৰ দেহাতৰ অতি সাধাৰণ পৰিয়াল এটাত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। গ্ৰীষ্মকালৰ এদিনাখন কেনেকৈ তেওঁলোকৰ ঘৰত জুই লাগিছিল, সেই কথা তেওঁ কিতাপখনত বৰ্ণনা কৰিছে। নিজৰ নিৰাপত্তাৰ কথা পাহৰি তেওঁৰ মাকে ঘৰুৱা বস্তুবোৰ বচাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। এক সাধাৰণ পৰিয়ালৰ মাতৃৰ বাবেপ্ৰতিটো বস্তুৱেই সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ সম্বল। সেই প্ৰচেষ্টাতে মাক জুইৰ মাজত আবদ্ধ হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ কৰুণ মৃত্যু হয়। ভাবি চাওক, ইমান কম বয়সতে এইদৰে মাকক হেৰুওৱাটো কিমান কষ্টকৰ আৰু যন্ত্ৰণাদায়ক আছিল। মই ভাগ্যৱান আছিলোঁ যে মোৰ মা ১০০ বছৰতকৈও অধিক কাল জীয়াই থাকি মোক আশীৰ্বাদ দিছিল। তথাপিও, আজিও মই তেওঁৰ অভাৱ অনুভৱ কৰোঁ।

বন্ধুসকল,

এই হৃদয়বিদাৰক ঘটনাই যিকোনো মানুহকে ভাঙি পেলাব পাৰিলেহেঁতেন, কিন্তু ই কোবিন্দ ডাঙৰীয়াক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰি তুলিলে। চুবুৰীয়া এগৰাকী মাকে তেওঁক প্ৰতিপালন কৰাত সহায় কৰিছিল। ইয়াৰ পৰাই তেওঁ সামাজিক ঐক্য আৰু সমন্বয়ৰ শক্তি বুজি পাইছিল। এই ঘটনাৰ পিছত তেওঁৰ পিতৃৰ ভূমিকা আৰু অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিল। পিতৃয়ে যিদৰে পৰিয়ালটো চম্ভালিছিল আৰু সন্তানক সংস্কাৰ দিছিল, সেয়েহে কোবিন্দ ডাঙৰীয়াই তেওঁৰ পিতৃক নিজৰ নায়ক বুলি গণ্য কৰে।

বন্ধুসকল,

শৈশৱৰ এই সমগ্ৰ সংগ্ৰামৰ মাজতে কোবিন্দ ডাঙৰীয়াই শিক্ষাকেই নিজক শক্তিশালী কৰাৰ পথ হিচাপে বাছি লৈছিল। তেওঁ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিল, সম্পদৰ অভাৱক কেতিয়াও নিজৰ দুৰ্বলতা হ’বলৈ দিয়া নাছিল। আৰু তেওঁ এনে এক উচ্চতাত উপনীত হ’ল যিটো সেই সময়ত মানুহে কল্পনাই কৰিব পৰা নাছিল, তেওঁ ভাৰতৰ দৰে বিশাল দেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হ’ল।

বন্ধুসকল,

এনে এক সৰ্বোচ্চ পদবীত অধিষ্ঠিত হোৱাৰ পিছতো কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ বিনম্ৰ ব্যক্তিত্ব আৰু সৰলতা অপৰিৱৰ্তিত হৈ ৰ’ল। মোৰ মনত আছে, প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে যেতিয়া মই তেওঁক ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনত সাক্ষাৎ কৰিবলৈ গৈছিলোঁ, তেওঁ শিষ্টাচাৰ বা প্ৰট’কলৰ ঊৰ্ধ্বত গৈ কাম কৰিছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰীক বিদায় জনাবলৈ তেওঁ নিজে গাড়ীৰ দৰ্জাৰ কাষলৈকে আহিছিল। মই তেওঁক এনে নকৰিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিলোঁ, কিন্তু তেওঁ শেষলৈকে নিজৰ সৌজন্য আৰু নম্ৰতা এৰা নাছিল। ৰাষ্ট্ৰপতি হোৱাৰ পিছতো যেতিয়া তেওঁ নিজৰ গাঁও ‘পৰৌণখ’লৈ গৈছিল, তেওঁ নিজৰ শিক্ষকসকলৰ ভৰি চুই আশীৰ্বাদ লৈছিল। গাঁৱৰ মাটিক প্ৰণাম জনাই সাধাৰণ ৰাইজক ধন্যবাদ জনাইছিল। সমগ্ৰ দেশে সেই আৱেগিক দৃশ্য প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। তেওঁৰ আচৰণে বিশ্বৰ সন্মুখত ভাৰতীয় মূল্যবোধৰ এনে এক ছবি দাঙি ধৰিছিল যাৰ বাবে প্ৰতিজন ভাৰতীয়ই গৌৰৱ অনুভৱ কৰে।

বন্ধুসকল,

শ শ বছৰজোৰা দাসত্বৰ দিনবোৰত আমাৰ দেশে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিকভাবে বহু বস্তু হেৰুৱালে। আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে শতিকা ধৰি সংগ্ৰাম কৰিছিল। মহাত্মা গান্ধী, বাবাচাহেব আম্বেদকাৰ, জ্যোতিবা ফুলে, সাবিত্ৰীবাই ফুলে—এনে বহু মহান ব্যক্তিয়ে এক নতুন ভাৰতৰ স্বপ্ন দেখিছিল, য’ত একেবাৰে দৰিদ্ৰ আৰু বঞ্চিতজনেও সৰ্বোচ্চ শিখৰত উপনীত হ’ব পাৰে। কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ দৰে ব্যক্তিত্বসকলে নিজৰ পৰিশ্ৰম আৰু যোগ্যতাৰে কেৱল নিজৰ জীৱন সলনি কৰাই নহয়, সেই শতিকাপুৰণি সপোন আৰু দৃষ্টিভংগীক বাস্তৱায়িত কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিলে। এই দিশত আমাৰ প্ৰচেষ্টা নিৰন্তৰ অব্যাহত আছে। ভৱিষ্যতে আমাক কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ দৰে এনে বহু যুৱক-যুৱতীৰ প্ৰয়োজন, যিসকল বিপদে ভাঙি পেলাব নোৱাৰে, যিসকল সমস্যাৰ সন্মুখত হতাশ নহয়, বৰঞ্চ কঠোৰ পৰিশ্ৰমেৰে প্ৰতিটো লক্ষ্য সহজ কৰি তোলাৰ সাহস ৰাখে। এই পৰিৱৰ্তনে এক শক্তিশালী ভাৰত গঢ়াৰ সংকল্প পূৰণ কৰিব। ইয়াৰ পৰাই আত্মনিৰ্ভৰ আৰু উন্নত ভাৰতৰ পথ প্ৰশস্ত হ’ব।

বন্ধুসকল,

এনে যুৱ শক্তি গঢ়ি তোলাৰ বাবে কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ আত্মজীৱনী এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰেৰণাৰ উৎস হ’ব পাৰে।

বন্ধুসকল,

আত্মজীৱনীখনত কোবিন্দ ডাঙৰীয়াই মোৰাৰজী দেশাই ডাঙৰীয়াৰ সৈতে লাভ কৰা অভিজ্ঞতাৰ কথাও বিশদভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। তেওঁৰ অন্তৰত যি দেশসেৱাৰ ভাব আছিল, মোৰাৰজী ভাইৰ সৈতে কাম কৰি যি শিক্ষা আৰু পথ তেওঁ লাভ কৰিছিল— কোবিন্দ ডাঙৰীয়াই ৰাজনীতি আৰু সমাজসেৱাক নিজৰ সংকল্পৰ পথ কৰি লৈছিল। তেওঁ সদায় নিজৰ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হৈ ৰ’ল। সেৱাকেই তেওঁ নিজৰ মূল লক্ষ্য কৰি লৈছিল। সংসদত তেওঁৰ কাৰ্যকাল ইয়াৰ জলন্ত প্ৰমাণ। ৰাজ্যপাল হিচাপেও তেওঁ এক অনন্য উদাহৰণ দাঙি ধৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপেও আমি একেই সমৰ্পণ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ। ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সৰ্বোচ্চ পদৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছতো তেওঁ বিশ্ৰাম লোৱা নাই। তেওঁ আজিও ‘এক দেশ, এক নিৰ্বাচন’ৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ত কাম কৰি আছে। তেওঁ সমগ্ৰ দেশবাসীক জাগ্ৰত কৰি তুলিছে। ই এনে এক বিষয় যাৰ সমাধানে ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰত এক নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা কৰিব পাৰে। মই বিশ্বাস কৰোঁ কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ সমৰ্পণ আৰু সেৱাভাৱৰ পৰা দেশবাসীয়ে বহু কথা শিকিব পাৰে।

বন্ধুসকল,

সামাজিক জীৱনত সক্ৰিয় হৈ থাকি আত্মজীৱনীৰ বাবে সময় উলিওৱাটো অত্যন্ত কঠিন কাম। কোবিন্দ ডাঙৰীয়াই আমাৰ সকলোৰে বাবে এই কামটো কৰিছে, কাৰণ তেওঁৰ জীৱনত এনে বহু কথা সোমাই আছে য’ত দৰিদ্ৰ আৰু বঞ্চিত পটভূমিৰ মানুহে নিজৰ জীৱনৰ প্ৰতিফলন দেখিবলৈ পাব। কঠিন পৰিস্থিতিতো এটা সাধাৰণ পৰিয়ালে কেনেকৈ জীৱনৰ পৱিত্ৰতা আৰু সততাৰ সৈতে আপোচ নকৰে; কেনেকৈ সেই আদৰ্শবোৰ পিছলৈ আমাৰ জীৱনৰ ভেটি হৈ পৰে; কেনেকৈ দুৰ্যোগৰ দিনৰ মূল্যবোধে সমগ্ৰ জীৱন আমাক পোহৰ দিয়ে; আৰু কেনেকৈ এই পৱিত্ৰতাই আমাক ৰাষ্ট্ৰসেৱাৰ শক্তি প্ৰদান কৰে, বিভিন্ন পদবীত দায়িত্ব পালন কৰাৰ সমান্তৰালভাৱে কোবিন্দ ডাঙৰীয়াই সমাজক ধাৰাবাহিকভাৱে এই প্ৰেৰণা যোগাই আহিছে।

বন্ধুসকল,

মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস যে কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ এই আত্মজীৱনীয়ে কেৱল তেওঁৰ জীৱনৰ স্মৃতিসমূহেই নহয়, আমাৰ গণতন্ত্ৰৰো বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ স্মৃতি সযতনে সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিব। মই পুনৰবাৰ তেওঁৰ এই আত্মজীৱনীৰ বাবে তেওঁলৈ আন্তৰিক শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিছোঁ। আৰু মই বিশেষকৈ নতুন প্ৰজন্মক আহ্বান জনাওঁ— এইটো হ’ল ৰিলছৰ যুগ, ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ প্ৰভাৱশালী লোকসকলে আপোনালোকক ইতস্ততঃ বিচলিত কৰে। এই হ্ৰস্ব পথ বা ‘শ্বৰ্টকাট’ৰ যুগতো এটা কথা সদায় মনত ৰাখিব। ৰে’লৱে ষ্টেচনবোৰত লিখা থাকে— কিছুমান মানুহে উৰণ সেতু বা ব্ৰীজ ব্যৱহাৰ কৰাৰ সলনি ৰে’ল লাইনৰ ওপৰেৰে জাপ মাৰি পাৰ হয়। তাত লিখা থাকে: Shortcut will cut you short (চুটি ৰাস্তাই আপোনাৰ জীৱন চুটি কৰি দিব পাৰে)। আনকি আপোনালোকে যদি চুটি পথেৰেও যাব বিচাৰে, তথাপিও মই যুৱপ্ৰজন্মক অনুৰোধ কৰোঁ, আপোনালোকে যাক প্ৰশংসা কৰে, তেওঁলোকৰ আত্মজীৱনী পঢ়ক। আত্মজীৱনীয়ে ইতিহাসৰ ঘটনাবোৰক এক ভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ পৰা বুজি পোৱাৰ সুযোগ দিয়ে। এইবোৰ ইতিহাসৰ নিচেই কাষৰ। সেয়েহে মই বিচাৰোঁ কোবিন্দ ডাঙৰীয়াৰ এই প্ৰচেষ্টাই যাতে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মক, বিশেষকৈ যুৱ সমাজক উপকৃত কৰে।

অশেষ ধন্যবাদ। সকলোকে বহুত বহুত অভিনন্দন!

****

MJPS/SS/VJ/ST/DB