পি এম ইণ্ডিয়া

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই মুহূৰ্ত কেৱল আমাৰ সকলোৰে বাবে আৰু সকলো দেশবাসীৰ বাবেই নহয়, বিশ্বৰ গণতন্ত্ৰপ্ৰেমী নাগৰিকসকলৰ বাবেও এক অতি গৌৰৱৰ মুহূৰ্ত। এই অনুষ্ঠানত গণতন্ত্ৰৰ উৎসৱ অতি গৌৰৱেৰে উদযাপন কৰা হৈছে। সংবিধানৰ ৭৫ বছৰীয়া যাত্ৰা এক স্মৰণীয় যাত্ৰা আৰু ইয়াৰ মূলতে আমাৰ সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ ঐশ্বৰিক দৃষ্টিভংগী, আমাৰ সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ অৱদান আৰু যাৰ সৈতে আমি আজি আগবাঢ়িছো। ৭৫ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত সেয়া উদযাপনৰ বাবে এক মুহূৰ্ত। সংসদেও এই উদযাপনত যোগদান কৰি নিজৰ আৱেগ প্ৰকাশ কৰাটো মোৰ বাবে সুখৰ বিষয়। সকলো সন্মানীয় সদস্যলৈ মোৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ। এই উদযাপনত অংশগ্ৰহণ কৰা সকলোকে অভিনন্দন জনাইছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

৭৫ বছৰৰ কৃতিত্ব সাধাৰণ নহয়, ই অসাধাৰণ আৰু যেতিয়া দেশখনে স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল আৰু সেই সময়ত ভাৰতৰ বাবে যি সম্ভাৱনা প্ৰকাশ পাইছিল, সেই সকলো সম্ভাৱনাক পৰাস্ত কৰি বাতিল কৰি ভাৰতৰ সংবিধানে আমাক ইয়ালৈ লৈ আহিছে আৰু সেয়েহে এই সংবিধানৰ লগতে ইয়াৰ নিৰ্মাতাসকলৰ এই মহান কৃতিত্বৰ বাবে দেশৰ লাখ লাখ নাগৰিকে প্ৰণাম জনাই আহিছে। কোনে এই আৱেগ, এই নতুন ব্যৱস্থাটোক জীয়াই ৰাখিছে। বিগত ৭৫ বছৰত ভাৰতৰ নাগৰিকে সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ আকাংক্ষা পূৰণৰ প্ৰতিটো পৰীক্ষাত থিয় দিছে আৰু সেয়েহে ভাৰতৰ নাগৰিকসকল  অভিনন্দনৰ যোগ্য।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই বিষয়ে সংবিধান নিৰ্মাতাসকল অতি সচেতন আছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰা নাছিল যে ভাৰতৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৭ চনত, তেওঁ বিশ্বাস কৰা নাছিল যে ভাৰতলৈ গণতন্ত্ৰ ১৯৫০ চনৰ পৰাই ব্ৰতী আছে, তেওঁ এই ঠাইৰ মহান পৰম্পৰা, মহান সংস্কৃতি, মহান ঐতিহ্য, হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ মহান উত্তৰাধিকাৰত বিশ্বাস কৰিছিল যাত্ৰাৰ বিষয়ে তেওঁলোক সম্পূৰ্ণৰূপে সচেতন আছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ, ভাৰতৰ গণতান্ত্রিক অতীত অতি চহকী৷ ই বিশ্বৰ বাবে এক প্ৰেৰণা হৈ আহিছে আৰু সেইবাবেই আজি ভাৰত গণতন্ত্ৰৰ মাতৃ হিচাপে পৰিচিত। আমি কেৱল এখন বিশাল গণতন্ত্ৰই নহয়, আমি গণতন্ত্ৰৰ মাতৃ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই কথা কৈ থাকোঁতে এই সদনৰ সন্মুখত তিনিজন মহান ব্যক্তিৰ উক্তি দাঙি ধৰিব বিচাৰিছো। ৰাজৰ্ষি পুৰুষোত্তম দাস টেণ্ডন জীৰ সংবিধান সভাত হোৱা আলোচনাৰ কথা কৈছোঁ। তেওঁ কয় যে যুগ যুগ ধৰি আমাৰ দেশত এনে এখন সভা আহ্বান কৰা হৈছে, ই আমাৰ গৌৰৱময় অতীতৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে; আমি স্বাধীন হোৱাৰ আগতে সভাৰ আয়োজন কৰা হৈছিল য’ত বিদ্বান লোকসকলে লগ হৈ দেশৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়বোৰ আলোচনা কৰিছিল। ড° ৰাধাকৃষ্ণনৰ দ্বিতীয় উক্তিটোৰ উদ্ধৃতি দিছোঁ। তেওঁ এই সংবিধান সভাৰ সদস্যও আছিল। তেওঁ কৈছিল যে এই মহান দেশৰ বাবে গণৰাজ্যবাদী ব্যৱস্থাটো নতুন নহয়। এই কথা আমাৰ দেশত ইতিহাসৰ আৰম্ভণিৰে পৰাই আছে আৰু তৃতীয় উক্তিত বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ কথা কৈছো। বাবা চাহেব আম্বেদকাৰ জীয়ে কৈছিল– এনে নহয় যে ভাৰতে গণতন্ত্ৰ কি নাজানিছিল। এনে সময় আছিল যে ভাৰতবৰ্ষত বহু গণৰাজ্য আছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ সংবিধান নিৰ্মাণৰ প্ৰক্ৰিয়াত আমাৰ দেশৰ নাৰী শক্তিয়ে সংবিধান শক্তিশালী কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বৃহৎ ভূমিকা পালন কৰিছিল। সংবিধান সভাত ১৫গৰাকী সন্মানীয় মহিলা সদস্য আছিল আৰু তেওঁলোক সক্ৰিয় সদস্য আছিল। মৌলিক চিন্তাৰ ভিত্তিত তেওঁলোকে সংবিধান সভাৰ বিতৰ্কক সমৃদ্ধ কৰি তুলিছিল আৰু সেই সকলো ভগ্নী আছিল বিভিন্ন পটভূমিৰ আৰু বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা আহিছিল। আৰু সংবিধানত তেওঁলোকে দিয়া পৰামৰ্শই সংবিধান নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত অতি ডাঙৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল আৰু আমাৰ বাবে গৌৰৱৰ বিষয় যে বিশ্বৰ বহু দেশে স্বাধীনতা পালে, সংবিধান তৈয়াৰ হ’ল, গণতন্ত্ৰ কাৰ্যকৰী হ’ল, কিন্তু মহিলাক অধিকাৰ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত দশক দশক ধৰি পৰি আছিল। কিন্তু আমাৰ দেশত সংবিধানত নাৰীক আৰম্ভণিৰে পৰাই ভোটাধিকাৰ দিয়া হৈছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

যেতিয়া জি-২০ সন্মিলন অনুষ্ঠিত হৈছিল। সেই মনোভাৱক আগুৱাই লৈ গৈছিলো, কাৰণ আমি সংবিধানৰ মনোভাৱৰ সৈতে জীয়াই থকা মানুহ। আমি জি-২০ৰ অধ্যক্ষতাৰ সময়ত মহিলা নেতৃত্বাধীন উন্নয়নৰ ধাৰণাটো বিশ্বৰ সন্মুখত আগবঢ়াইছিলোঁ আৰু এতিয়া বিশ্বত মহিলা উন্নয়নৰ ঊৰ্ধ্বত যোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে আৰু সেয়েহে আমি মহিলা নেতৃত্বাধীন উন্নয়নৰ ওপৰত আলোচনা কৰিলোঁ। কেৱল ইমানেই নহয়, আমি সকলো সাংসদে একেলগে নাৰী শক্তি বন্দন আইনখন সৰ্বসন্মতিক্ৰমে গৃহীত কৰি ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰত আমাৰ নাৰী শক্তিৰ অংশগ্ৰহণ সুনিশ্চিত কৰাৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিলোঁ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আজি আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে প্ৰতিখন বৃহৎ আঁচনিৰ কেন্দ্ৰত নাৰী আৰু এই সময়তে আমি সংবিধানৰ ৭৫ বছৰ উদযাপন কৰিছো। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদত এগৰাকী জনজাতীয় মহিলাই দখল কৰাটো কাকতলীয়া ঘটনা। ই আমাৰ সংবিধানৰো মনোভাৱ প্ৰকাশ কৰে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই সদনতো আমাৰ মহিলা সাংসদৰ সংখ্যা ক্ৰমাগতভাৱে বৃদ্ধি পাইছে, তেওঁলোকৰ অৱদানো বৃদ্ধি পাইছে। মন্ত্ৰী পৰিষদতো তেওঁৰ অৱদান বাঢ়িছে। আজি সামাজিক ক্ষেত্ৰই হওক, ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰই হওক, শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰই হওক, ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰই হওক, সৃষ্টিশীল জগতেই হওক, জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে মহিলাৰ অৱদান, নাৰীৰ প্ৰতিনিধিত্ব দেশৰ বাবে গৌৰৱৰ বিষয় হৈ পৰিছে। বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষকৈ মহাকাশ প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদানক প্ৰতিজন ভাৰতীয়ই অতি গৌৰৱেৰে প্ৰশংসা কৰিছে। আৰু এই সকলোবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰেৰণা হৈছে আমাৰ সংবিধান।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এতিয়া ভাৰতৰ বিকাশ অতি দ্ৰুত গতিত হৈছে। ভাৰতে অতি শীঘ্ৰে বিশ্বৰ তৃতীয় বৃহত্তম অৰ্থনৈতিক শক্তি হোৱাৰ দিশত অতি শক্তিশালী পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে আৰু কেৱল ইমানেই নহয়, ই ১৪০ কোটি দেশবাসীৰ সংকল্প যে যেতিয়া আমি স্বাধীনতাৰ শতবাৰ্ষিকী উদযাপন কৰিম, তেতিয়া আমি এই দেশখনক এখন উন্নত ভাৰত গঢ়িম, এইটোৱেই আমাৰ প্ৰতিটো কৃতিত্ব এইটোৱেই এজন ভাৰতীয়ৰ সংকল্প, এয়া প্ৰতিজন ভাৰতীয়ৰ সপোন। কিন্তু এই সংকল্প লাভৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰয়োজনীয়তা হ’ল ভাৰতৰ ঐক্য। আমাৰ সংবিধানো ভাৰতৰ ঐক্যৰ আধাৰ। আমাৰ সংবিধান ৰচনাৰ কামত এই দেশৰ বহু মহান ব্যক্তি জড়িত আছিল, তাত আছিল স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সাহিত্যিক, বিশ্লেষক, সমাজকৰ্মী, শিক্ষাবিদ, বিভিন্ন বৃত্তিধাৰী, শ্ৰমিক নেতা, কৃষক নেতা, সমাজৰ প্ৰতিটো শ্ৰেণীৰ নেতা আৰু তেওঁলোক সকলোৱে ভাৰতৰ ঐক্যৰ প্ৰতি অতি সংবেদনশীল আছিল। বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ পৰা, দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা অহা সকলো মানুহে এই কথা জানিছিল আৰু বাবা চাহেব আম্বেদকাৰ জীয়ে সকীয়াই দিছিল, মই বাবা চাহেবৰ এটা উক্তি পঢ়িছো। বাবা চাহেব আম্বেদকাৰে কৈছিল– ‘সমস্যাটো হ’ল দেশৰ বৈচিত্ৰময় ভাৰতীয় জনসাধাৰণক কেনেকৈ একত্ৰিত কৰিব পাৰি। কেনেকৈ দেশৰ জনসাধাৰণক একেলগে সিদ্ধান্ত ল’বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিব। যাতে দেশত একতাৰ অনুভূতি প্ৰতিষ্ঠা হয়।‘

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

অতি দুখেৰে ক’ব লগা হৈছে যে স্বাধীনতাৰ পাছত এফালে সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ অন্তৰ-মনত একতা আছিল। কিন্তু স্বাধীনতাৰ পিছত বিকৃত মানসিকতা বা স্বাৰ্থপৰতাৰ বাবেই আটাইতকৈ ডাঙৰ আঘাত দেশৰ ঐক্যৰ মৌলিক আৱেগত পৰিল। বৈচিত্ৰ্যতাৰ মাজত ঐক্য ভাৰতৰ বিশেষত্ব হৈ আহিছে। আমি বৈচিত্ৰ্যক উদযাপন কৰো আৰু এই দেশৰ অগ্ৰগতিও বৈচিত্ৰ্যক উদযাপন কৰাত নিহিত হৈ আছে। কিন্তু যিসকল লোকে দাসত্ব মানসিকতাৰে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল, যিসকল লোকে ভাৰতৰ কল্যাণ চাব পৰা নাছিল আৰু যাৰ বাবে ১৯৪৭ চনতহে হিন্দুস্তানৰ জন্ম হৈছিল, সেই ধাৰণাটোৱে বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত বৈপৰীত্য বিচাৰি ফুৰিছিল। কেৱল ইমামেই নহয়, বৈচিত্ৰ্যৰ এই অমূল্য সম্পদক উদযাপন কৰাৰ পৰিৱৰ্তে আমি সেই বৈচিত্ৰ্যত বিষাক্ত বীজ সিঁচিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছো যাতে দেশৰ ঐক্যৰ ক্ষতি হয়।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি বৈচিত্ৰ্যতাৰ উদযাপনক আমাৰ জীৱনৰ অংগ কৰি ল’ব লাগিব আৰু সেয়াই হ’ব বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ প্ৰতি প্ৰকৃত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সংবিধানৰ পোহৰত আৰু সেয়েহে, যদি আপুনি আমাৰ নীতিসমূহ চায়, তেন্তে মই মোৰ মতামত দাঙি ধৰিব বিচাৰো। যোৱা ১০ বছৰত দেশৰ জনসাধাৰণে আমাক সেৱা আগবঢ়োৱাৰ সুযোগ দিছে। যদি আপুনি আমাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াটো চায় তেন্তে আমি ভাৰতৰ ঐক্যক শক্তিশালী কৰাৰ বাবে অহৰহ চেষ্টা কৰি আহিছো। ৩৭০নং অনুচ্ছেদ দেশৰ ঐক্যৰ বাধা হৈ পৰিছিল, ই বাধাৰ প্ৰাচীৰত পৰিণত হৈছিল। দেশৰ ঐক্য আমাৰ অগ্ৰাধিকাৰ আছিল যিটো আমাৰ সংবিধানৰ আত্মা আছিল আৰু সেয়েহে আমি ৩৭০নং অনুচ্ছেদক ​​আঁতৰাই পেলালোঁ। কাৰণ জাতীয় ঐক্য আমাৰ অগ্ৰাধিকাৰ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

ইমান বিশাল দেশত যদি আমি আমাৰ ব্যৱস্থাসমূহ অৰ্থনৈতিকভাৱে আগুৱাই নিব লাগে আৰু বিশ্বইও বিনিয়োগৰ বাবে আহিব লাগে, তেন্তে ভাৰতত অনুকূল ব্যৱস্থাৰ প্ৰয়োজন আৰু তাৰ বাবে আমাৰ দেশত জিএছটি প্ৰৱৰ্তন কৰা সম্পৰ্কে বহুদিন ধৰি আলোচনা চলি আছিল। মই বিশ্বাস কৰোঁ যে অৰ্থনৈতিক ঐক্যৰ বাবে জিএছটিয়ে ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিছে। পূৰ্বৰ চৰকাৰৰো সেই সময়ত কিছু অৱদান আছিল। বৰ্তমান আমি ইয়াক আগুৱাই নিয়াৰ সুযোগ পাইছিলোঁ আৰু আমি সেইটো কৰিলোঁ আৰু ই এক দেশ এক কৰৰ ভূমিকাক আগুৱাই লৈ গৈছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ দেশত ৰেচন কাৰ্ড দুখীয়াৰ বাবে অতি মূল্যৱান নথি হৈ আহিছে। কিন্তু যদি কোনো দুখীয়া ব্যক্তিয়ে এখন ৰাজ্যৰ পৰা আন এখন ৰাজ্যলৈ যায় তেন্তে তেওঁ একো লাভ কৰাৰ অধিকাৰী নাছিল। ইমান বৃহৎ দেশত যিকোনো ঠাইলৈ যোৱাৰ সকলোৰে অধিকাৰ আছে। সেই ঐক্যবোধক শক্তিশালী কৰিবলৈ আমি এক দেশ এক ৰেচন কাৰ্ডৰ ধাৰণাটোক শক্তিশালী কৰিছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

যদি দেশৰ দুখীয়া, দেশৰ সাধাৰণ নাগৰিকে বিনামূলীয়া চিকিৎসা লাভ কৰে তেন্তে দৰিদ্ৰতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ তেওঁৰ শক্তি বহুগুণে বৃদ্ধি পায়। কিন্তু ইয়াৰ বাবেতো কাম কৰিব লাগিব, তেতিয়াহে পাব। কিন্তু যদি তেওঁ কোনো কামৰ বাবে ওলাই গৈছে আৰু তাতেই তেওঁ জীৱন-মৃত্যুৰ যুদ্ধ কৰি আছে, তেন্তে এনে সময়ত তেওঁক সা-সুবিধা প্ৰদান নকৰিলে ব্যৱস্থাটোৰ কি লাভ আৰু সেয়ে আমি, যিসকলে দেশৰ ঐক্যৰ মন্ত্ৰৰে জীয়াই আছো, এক দেশ এক স্বাস্থ্য কাৰ্ড প্ৰৱৰ্তনৰ সিদ্ধান্ত লৈছো আৰু সেয়েহে আমি আয়ুষ্মান ভাৰত ঘোষণা কৰিছো। আজি বিহাৰৰ কোনো দুৰ্গম অঞ্চলৰ কোনো ব্যক্তিয়ে পুনেত কাম কৰি থাকিলে হঠাৎ অসুস্থ হৈ পৰিলেও তেওঁৰ বাবে আয়ুষ্মান কাৰ্ডেই যথেষ্ট আৰু তেওঁ সেৱাৰ সুবিধা ল’ব পাৰে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি জানো যে দেশত বহুবাৰ এনেকুৱা হৈছিল যে দেশৰ এটা প্ৰান্তত বিদ্যুৎ আছিল। কিন্তু বিদ্যুৎ যোগান ধৰা নাছিল আৰু তাৰ বাবেই আন অঞ্চলত অন্ধকাৰ হৈছিল আৰু পূৰ্বৰ চৰকাৰৰ দিনত ভাৰতে আন্ধাৰৰ শিৰোনামৰ জৰিয়তে বিশ্বত বেয়া নাম পাইছিল। আমি সেই দিনবোৰ দেখিছো আৰু তাৰ পিছত ঐক্যৰ মন্ত্ৰৰে সংবিধানৰ মনোভাৱেৰে জীয়াই থাকি আমি এক দেশ এক গ্ৰিডক নিখুঁতভাৱে প্ৰৱৰ্তন কৰিলোঁ আৰু সেয়েহে আজি কোনো বিৰোধিতা নোহোৱাকৈ বিদ্যুতৰ শক্তি ভাৰতৰ প্ৰতিটো কোণলৈ লৈ যাব পাৰিছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ দেশত আন্তঃগাঁথনিতো বৈষম্যৰ গোন্ধ ওলাইছে। সেইটো নিৰ্মূল কৰি, দেশৰ ঐক্যৰ কথা মনত ৰাখি আৰু সুষম উন্নয়নৰ কথা মনত ৰাখি আমি সেই বৈষম্য, সেই অনুভূতি নিৰ্মূল কৰি ঐক্যক শক্তিশালী কৰিলোঁ। উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলেই হওক বা জম্মু-কাশ্মীৰেই হওক, হিমালয়ৰ কোলাত থকা অঞ্চলেই হওক বা মৰুভূমিৰ লগত সংলগ্ন অঞ্চলেই হওক, আন্তঃগাঁথনিক শক্তি দিবলৈ আমি সম্পূৰ্ণৰূপে চেষ্টা কৰিছো। আমি একতাৰ অনুভূতিক ৰূপান্তৰিত কৰাৰ কাম কৰিছো যাতে ইয়াৰ অভাৱত কোনো দূৰত্বৰ সৃষ্টি নহয়।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সময় সলনি হৈছে আৰু আমি নিবিচাৰো যে ডিজিটেল স্থানত ধনী আৰু দুখীয়াৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হওক৷ দেশৰ বাবে সকলো সমান আৰু সেয়েহে বিশ্বৰ প্ৰতি অতি গৌৰৱেৰে আমি কওঁ যে এয়া ভাৰতৰ ডিজিটেল ইণ্ডিয়াৰ সফলতাৰ কাহিনী। ইয়াৰ এটা কাৰণ হ’ল আমি প্ৰযুক্তিক গণতান্ত্ৰিক কৰাৰ চেষ্টা কৰিছো আৰু তাৰ এটা অংশ হ’ল আমাৰ সংবিধান নিৰ্মাতাসকলে আমাক দিশ দেখুৱাইছে। আমি ভাৰতৰ প্ৰতিখন পঞ্চায়তলৈ অপটিকেল ফাইবাৰ লৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰিছো যাতে ভাৰতৰ ঐক্য শক্তিশালী কৰাৰ শক্তি পাওঁ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ সংবিধানে ঐক্যৰ আশা কৰিছে আৰু এই কথা মনত ৰাখি আমি মাতৃভাষাৰ মহত্ত্ব মানি লৈছো। মাতৃভাষা দমন কৰি আমি দেশৰ জনসাধাৰণক সংস্কৃতিবান কৰি তুলিব নোৱাৰো আৰু সেইবাবেই আমি নতুন শিক্ষা নীতিত মাতৃভাষাৰ বিষয়ে বহু কথা কৈছো আৰু এতিয়া মোৰ দেশৰ এজন দুখীয়া সন্তানেও নিজৰ মাতৃভাষাত ডাক্তৰ বা অভিযন্তা হ’ব পাৰে, কাৰণ আমাৰ সংবিধান সকলোৰে অন্তৰত আছে তেওঁ আমাক তেওঁক আটাইতকৈ বেছি বিচৰাৰ আজ্ঞা দিয়ে। কেৱল ইমানেই নহয়, ধ্ৰুপদী ভাষাৰ দিশতো আমি বহু ভাষাক প্ৰাপ্য স্থান দি সন্মান জনাইছো। সমগ্ৰ দেশতে ঐক্য শক্তিশালী কৰাৰ লগতে নতুন প্ৰজন্মত ভাল মূল্যবোধৰ বীজ সিঁচিবলৈ আমি এক ভাৰত শ্ৰেষ্ঠ ভাৰত অভিযান চলাইছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কাশী তামিল সংগমম আৰু তেলেগু কাশী সংগমম আজি এক বিশাল প্ৰতিষ্ঠানিক সংগঠনত পৰিণত হৈছে আৰু আমি সমাজৰ ঘনিষ্ঠতা শক্তিশালী কৰাৰ বাবে সাংস্কৃতিক প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছো। কাৰণ ইয়াৰ কাৰণ হ’ল সংবিধানৰ মৌলিক ধাৰাত ভাৰতৰ ঐক্যৰ গুৰুত্ব স্বীকাৰ কৰা হৈছে আৰু আমি ইয়াৰ বিষয়ে ক’ব লাগে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আজি সংবিধানৰ ৭৫ বছৰৰ দৰে কিন্তু আমাৰ বাবে ২৫ বছৰো গুৰুত্বপূৰ্ণ। ৫০ বছৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ, আনকি ৬০ বছৰো গুৰুত্বপূৰ্ণ। সংবিধান যাত্ৰাৰ এই গুৰুত্বপূৰ্ণ মাইলৰ খুঁটিবোৰৰ কি হ’ল চাবলৈ ইতিহাসৰ ওপৰত চকু ফুৰাওঁ আহক। যেতিয়া দেশে সংবিধানৰ ২৫ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল, একে সময়তে আমাৰ দেশৰ সংবিধান ছিন্নভিন্ন হৈ পৰিল। জৰুৰীকালীন অৱস্থা জাপি দিয়া হ’ল, সাংবিধানিক ব্যৱস্থা বিলুপ্ত কৰা হ’ল, দেশক কাৰাগাৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হ’ল, নাগৰিকৰ অধিকাৰ লুট কৰা হ’ল, সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতাত তলা লগোৱা হ’ল আৰু কংগ্ৰেছৰ এই পাপ কেতিয়াও ক্ষমা নহ’ব ইয়াক ধুব নোৱাৰিব। যেতিয়াই পৃথিৱীত গণতন্ত্ৰৰ চৰ্চা হ’ব তেতিয়াই কংগ্ৰেছৰ কপালৰ এই পাপৰো চৰ্চা হ’ব। কাৰণ গণতন্ত্ৰক ডিঙি চেপি হত্যা কৰা হৈছিল। ভাৰতীয় সংবিধান নিৰ্মাতাৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম ধ্বংস কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হ’ল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

যেতিয়া ৫০ বছৰ হ’ল, সেয়া কি পাহৰি গ’ল? অটল বিহাৰী বাজপেয়ী জীয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে দেশক এক বিশেষ বাৰ্তা দিছিল। ঐক্য, জনসাধাৰণৰ অংশগ্ৰহণ আৰু অংশীদাৰিত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি তেওঁ সংবিধানৰ মনোভাৱক জীয়াই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু লগতে জনসাধাৰণক জাগ্ৰত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল।

আৰু অধ্যক্ষ মহোদয়,

যেতিয়া দেশে সংবিধানৰ ৫০ বছৰ উদযাপন কৰিছিল আৰু যেতিয়া ৫০ বছৰ সম্পূৰ্ণ হৈছিল, তেতিয়া মোৰ সৌভাগ্য যে সংবিধানৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে আৰু একেটা কাৰ্যকালতে মই মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থকাৰ সময়তো মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ সুযোগ পাইছিলোঁ, সংবিধানে ৬০ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰিলে আৰু তাৰ পিছত মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে মই সিদ্ধান্ত লৈছিলোঁ যে আমি সংবিধানৰ ৬০ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰিম গুজৰাটত আৰু ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে সংবিধানৰ প্ৰস্তাৱনাটো এটা অৱবাৰী (প্ৰাণী)ত স্থাপন কৰা হ’ল এটা হাতী আৰু ইয়াক বিশেষ ব্যৱস্থাত ৰখা হৈছিল। সংবিধানৰ গৌৰৱ যাত্ৰা এটা হাতীৰ ওপৰত উলিওৱাত ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে সংবিধানৰ তলত হাতীটোৰ কাষত খোজ কাঢ়ি গৈ সংবিধানৰ গুৰুত্ব দেশক বুজাবলৈ প্ৰতীকী প্ৰচেষ্টা চলাই আছিল। মইও এই সৌভাগ্য পালোঁ, কাৰণ আমাৰ বাবে সংবিধানৰ গুৰুত্ব কি আৰু আজি ৭৫ বছৰ হ’ল আৰু আমি সুযোগ পাইছো আৰু মোৰ মনত আছে যেতিয়া মই ২৬ নৱেম্বৰত সংবিধান দিৱস পালন কৰি পুৰণি লোকসভা সদনৰ ভিতৰত এই কথা কৈছিলো। তেতিয়া এজন জ্যেষ্ঠ নেতাই মাত মাতিছিল যে ২৬ জানুৱাৰী আছে, ২৬ নৱেম্বৰৰ কি প্ৰয়োজন। কি অনুভৱে শিপাইছিল সেয়া মোৰ সন্মুখতে এই সদনত ঘটিছিল।

কিন্তু সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

মোৰ বাবে সুখৰ কথা যে এই বিশেষ অধিৱেশনত সংবিধানৰ ক্ষমতা আৰু সংবিধানৰ বৈচিত্ৰ্যৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হ’লে ভাল হ’লহেঁতেন, নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে ই উপযোগী হ’লহেঁতেন। কিন্তু সকলোৰে নিজৰ নিজৰ বাধ্যবাধকতা আছে। সকলোৱে নিজৰ দুখ প্ৰকাশ কৰে কোনোবা নহয় কোনোবা প্ৰকাৰে। বহুতে নিজৰ ব্যৰ্থতাক লৈ দুখ প্ৰকাশ কৰিছে। দলীয় আৱেগৰ ওপৰত উঠি দেশৰ স্বাৰ্থত সংবিধান আলোচনা কৰা হ’লে ভাল আছিল, তেতিয়া দেশৰ নতুন প্ৰজন্মই সমৃদ্ধি লাভ কৰিলেহেঁতেন।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কেৱল সংবিধানৰ প্ৰতি মোৰ বিশেষ শ্ৰদ্ধা প্ৰকাশ কৰিব বিচাৰিছো। যে সংবিধানৰ আত্মা আছিল যে মোৰ দৰে বহু লোকে ইয়াত উপনীত হ’ব পৰা নাছিল, সেয়াই আছিল সংবিধান যাৰ বাবেই আমি ইয়াত উপনীত হ’ব পাৰিলোঁ৷ কাৰণ আমাৰ কোনো পটভূমি নাছিল, আমি ইয়াত কেনেকৈ উপনীত হ’লোঁ, সেয়া আছিল সংবিধানৰ ক্ষমতা, জনসাধাৰণৰ আশীৰ্বাদ। ইমান বৃহৎ দায়িত্ব আৰু ইয়াত মোৰ দৰে বহুত মানুহ আছে যাৰ ইমান পটভূমি নাই। এইটোৱেই এটা সাধাৰণ পৰিয়ালে বিচাৰিব আৰু আজি সংবিধানে আমাক এই পৰ্যায়লৈ লৈ গৈছে আৰু দেশখনে আমাক ইমান মৰম দিয়াটোও এক বৃহৎ সৌভাগ্য, এবাৰ নহয়, দুবাৰ নহয়, তিনিবাৰ। আমাৰ সংবিধান অবিহনে এয়া সম্ভৱ নাছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

উত্থান-পতন হৈছিল, অসুবিধা হৈছিল, বাধা আহিছিল যদিও পুনৰবাৰ দেশবাসীক প্ৰণাম জনাইছো যে তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ শক্তিৰে সংবিধানৰ কাষত থিয় দিছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আজি ইয়াত ব্যক্তিগতভাৱে কাকো সমালোচনা কৰিব নিবিচাৰো কিন্তু দেশৰ আগত তথ্যখিনি ৰখাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু সেয়েহে তথ্যখিনি ৰাখিব বিচাৰিছো। কংগ্ৰেছৰ এটা পৰিয়ালে সংবিধানক আঘাত দিয়াৰ কোনো ত্ৰুটি ৰখা নাই। আৰু এই পৰিয়ালটোৰ কথা এইবাবেই উল্লেখ কৰিছোঁ যে আমাৰ ৭৫ বছৰীয়া যাত্ৰাত এটা পৰিয়ালে ৫৫ বছৰ শাসন কৰিছে। সেয়ে দেশত কি হৈছে সেয়া জনাৰ অধিকাৰ আছে আৰু এই পৰিয়ালটোৰ কু-চিন্তা, কু-অভ্যাস আৰু কু-নীতিৰ পৰম্পৰা অব্যাহত আছে। এই পৰিয়ালে প্ৰতিটো স্তৰতে সংবিধানক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

১৯৪৭ চনৰ পৰা ১৯৫২ চনলৈকে এই দেশত কোনো নিৰ্বাচিত চৰকাৰ নাছিল, অস্থায়ী ব্যৱস্থা আছিল, নিৰ্বাচিত চৰকাৰ আছিল আৰু নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হোৱা নাছিল আৰু নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত নোহোৱালৈকে অন্তৱৰ্তীকালীন ব্যৱস্থা হিচাপে কিছু ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। আনকি ১৯৫২ চনৰ আগতে ৰাজ্যসভা গঠন হোৱা নাছিল। ৰাজ্যসমূহতো কোনো নির্বাচন হোৱা নাছিল৷ জনসাধাৰণৰ পৰা কোনো আদেশ নাছিল। তাৰ পিছতো আৰু মাত্ৰ শেহতীয়াকৈ সংবিধান নিৰ্মাতাসকলে ইমান মগজুৰ কচৰতৰ অন্তত সংবিধানখন বনাইছিল। আনহাতে ১৯৫১ চনত কোনো নিৰ্বাচিত চৰকাৰ নাছিল। অধ্যাদেশ প্ৰণয়ন কৰি সংবিধান সলনি কৰি তেওঁলোকে যি কৰিলে সেয়া হ’ল মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতাক আক্ৰমণ কৰা আৰু ই সংবিধান নিৰ্মাতাক অপমানো আছিল, কাৰণ এনে কথা নহয় যে সংবিধান সভাত এনে কথা নাহিলহেঁতেন। কিন্তু তেওঁ তাত বাট নাপালে আৰু পিছলৈ সুযোগ পালেই তেওঁ এই মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতাক হাতুৰীৰে কোবাই দিলে আৰু এইটো সংবিধান নিৰ্মাতাজনক কৰা চৰম অপমান। যিবোৰ কাম তেওঁ নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি সংবিধান সভাৰ ভিতৰত কৰিব নোৱাৰিলে, সেইবোৰ কাম তেওঁ পিছফালৰ দুৱাৰেদি কৰিছিল আৰু সেইটোও তেওঁ নিৰ্বাচিত চৰকাৰৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নাছিল, তেওঁ পাপ কৰিছিল।

কেৱল ইমানেই নহয় সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সেই সময়তে সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পণ্ডিত নেহৰুজীয়ে মুখ্যমন্ত্ৰীলৈ এখন চিঠি লিখিছিল। সেই চিঠিখনত নেহৰুজীয়ে লিখিছিল যে যদি সংবিধান আমাৰ বাটত বাধা হিচাপে আহে তেন্তে সংবিধান সংশোধন কৰিব লাগিব। যিকোনো মূল্যৰ বিনিময়ত নেহৰু জীয়ে এই চিঠিখন মুখ্যমন্ত্ৰীসকললৈ লিখিছিল।

আৰু সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

লগতে চাওক, এই পাপ ১৯৫১ চনত সংঘটিত হৈছিল যদিও দেশ নিমাত নাছিল। সেই সময়ত ৰাষ্ট্ৰপতি ড° ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদে এই কথা ভুল বুলি সকীয়াই দিছিল। সেই সময়ত অধ্যক্ষৰ পদত বহি থকা আমাৰ অধ্যক্ষ মহোদয়েও পণ্ডিত জীক কৈছিল যে আপুনি ভুল কৰিছে। কেৱল ইমানেই নহয়, আচাৰ্য কৃপালানী জী, জয় প্ৰকাশ নাৰায়ণৰ দৰে মহান কংগ্ৰেছ নেতাসকলেও পণ্ডিত নেহৰুক এইটো বন্ধ কৰিবলৈ কৈছিল, কিন্তু পণ্ডিত জীৰ নিজা সংবিধান আছিল। আৰু সেইবাবেই তেওঁ এনে এজন জ্যেষ্ঠ ভদ্ৰলোকৰ পৰামৰ্শ মানি লোৱাৰ সলনি আওকাণ কৰিলে।

আৰু সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কংগ্ৰেছে সংবিধান সংশোধনৰ বাবে ইমানেই আগ্ৰহী আছিল যে সময়ে সময়ে সংবিধানক চিকাৰ কৰি থাকিল। মুখত ইয়াৰ তেজ লাগিল। কেৱল ইমানেই নহয়, সংবিধানৰ আত্মা বিদাৰি থাকিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

প্ৰায় ৬ দশকত ৭৫ বাৰ সংবিধান সলনি হ’ল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

দেশৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে যি বীজ সিঁচিছিল। বীজত খাদ্য আৰু পানী যোগান ধৰাৰ কাম আন এজন প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কৰিছিল, তেওঁৰ নাম আছিল শ্ৰীমতী ইন্দিৰা গান্ধী। পূৰ্বৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে যি পাপ কৰিছিল আৰু যি তেজ বোৱাইছিল। ১৯৭১ চনত উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্ত আহিছিল। সেই উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্ত সংবিধান সলনি কৰি বাতিল কৰা হয় আৰু এই সাংবিধানিক সংশোধনী ১৯৭১ চনত কৰা হয়। তাতোকৈ কি হ’ল, তেওঁ আমাৰ দেশৰ ন্যায়পালিকাৰ ডেউকা কাটি ইয়াত কৈছিল যে সংবিধানৰ যিকোনো অনুচ্ছেদত সংসদে যি বিচাৰে তাকে কৰিব পাৰে আৰু আদালতে চাবও নোৱাৰে৷ আদালতৰ সকলো ক্ষমতা কাঢ়ি লোৱা হ’ল। এই পাপ ১৯৭১ চনত তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰীমতী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে সংঘটিত কৰিছিল। আৰু এই পৰিৱৰ্তনে ইন্দিৰা গান্ধীৰ চৰকাৰক মৌলিক অধিকাৰ কাঢ়ি নিয়াৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰিলে আৰু ন্যায়পালিকাৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

মুখত তেজ লাগিল আৰু কোনেও ৰোধ কৰিবলৈ যোৱা নাছিল আৰু সেয়েহে যেতিয়া ইন্দিৰা জীৰ নিৰ্বাচনক আদালতে নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰাৰ বাবে অবৈধ আৰু অসাংবিধানিক বুলি ঘোষণা কৰিছিল আৰু তেওঁ সাংসদ পদ এৰিবলগীয়া হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ খঙত জৰুৰীকালীন অৱস্থা জাপি দিছিল দেশৰ ওপৰত তেওঁ জৰুৰীকালীন অৱস্থা জাপি দিলে, নিজৰ চকীখন বচাবলৈ আৰু তাৰ পিছত কেৱল ইমানেই নহয়, তেওঁ জৰুৰীকালীন অৱস্থা জাপি দিলে, তেওঁ সংবিধানৰ অপব্যৱহাৰ কৰিলে, তেওঁ ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰক ডিঙি চেপি ধৰিলে, কিন্তু ১৯৭৫ চনত তেওঁলোকে ৩৯তম সংশোধনী কৰিলে আৰু তাত তেওঁলোকে যি কৰিলে সেয়া হ’ল যে ৰাষ্ট্ৰপতি, উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি, প্ৰধানমন্ত্ৰী, অধ্যক্ষ নিৰ্বাচনৰ বিৰুদ্ধে কোনেও আদালতলৈ যাব নোৱাৰে আৰু সেইটোও তেওঁলোকে পূৰ্বৰ কথাবোৰ লক্ষ্য কৰি কৰিছিল। কেৱল ভৱিষ্যতৰ বাবেই নহয়, তেওঁ অতীতৰ পাপবোৰো প্ৰকাশ কৰিছিল।

আৰু সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সংবিধানৰ কথা কৈছোঁ মই সংবিধানৰ বাদে একো কোৱা নাই।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

জৰুৰীকালীন অৱস্থাত মানুহৰ অধিকাৰ কাঢ়ি লোৱা হৈছিল। দেশৰ হাজাৰ হাজাৰ লোকক জে’ললৈ নিক্ষেপ কৰা হ’ল। কণ্ঠৰুদ্ধ কৰি হত্যা কৰা হ’ল ন্যায়পালিকাৰ। বাতৰি কাকতৰ স্বাধীনতাক তলা-লগোৱা হ’ল। কেৱল ইমানেই নহয়, তেওঁ দৃঢ় ন্যায়পালিকাৰ ধাৰণাটোক সম্পূৰ্ণ শক্তি দিছিল আৰু কেৱল ইমানেই নহয়, নিৰ্বাচনৰ সময়ত ন্যায়াধীশ এইচ আৰ খান্নাই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যি ৰায় দিছিল তাক লৈ ইমানেই ক্ষুব্ধ আছিল জ্যেষ্ঠতাৰ ভিত্তি মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি পোৱা ন্যায়াধীশ এইচ আৰ খান্নাক উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হোৱাত বাধা দিছিল। তেওঁক মুখ্য ন্যায়াধীস হ’বলৈ নিদিলে। সংবিধানক সন্মান জনাই আৰু ইয়াৰ মনোভাৱেৰে ইন্দিৰা জীক শাস্তি দিয়া সকলক ক্ষেতত এয়া আছিল সাংবিধানিক গণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়া।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

ইয়াতো এনে বহু গোট আছে যাৰ নেতাসকলো আগতে জে’লত আছিল। তেওঁ বাধ্য যে তেওঁলোক তাL গৈ বহি আছে, তেওঁলোককো জে’লত ভৰাই থোৱা হৈছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

দেশত অত্যাচাৰ আৰু অৰাজকতা চলি আছিল। নিৰীহ লোকক জে’লত বন্দী কৰি থোৱা হ’ল। লাঠী চালনা কৰিছিল। কাৰাগাৰত বহু লোক অনাহাৰে মৃত্যুমুখত পৰিছিল আৰু এখন নিৰ্দয় চৰকাৰে সংবিধানক ছিন্নভিন্ন কৰি পেলাইছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

নেহৰু জীয়ে আৰম্ভ কৰা এই পৰম্পৰা ইয়াতেই থমকি ৰোৱা নাছিল। দ্বিতীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়েও সেই পৰম্পৰা আগবঢ়াই লৈ গৈছিল কাৰণ তেওঁলোকৰ মুখ তেজ লাগিছিল আৰু সেয়েহে ৰাজীৱ গান্ধী প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈছিল। তেওঁ সংবিধানক আন এক গুৰুতৰ আঘাত দিলে। সকলোৰে বাবে সমতা, সকলোৰে বাবে ন্যায়, সেই অনুভৱটো নাইকিয়া হৈছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আপোনালোকে জানে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে শ্বাহ বানোৰ বিৰুদ্ধে এক ৰায় দিছিল। এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলাক ন্যায় প্ৰদানৰ কাম দেশৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে সংবিধানৰ মৰ্যাদা আৰু মনোভাৱৰ ভিত্তিত প্ৰদান কৰিছিল। এগৰাকী বৃদ্ধাই উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পৰা নিজৰ অধিকাৰ লাভ কৰিছিল যদিও তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীয়ে উচ্চতম ন্যায়ালয়ত শ্বাহ বানোৰ আৱেগক নাকচ কৰি ভোট বেংকৰ ৰাজনীতিৰ স্বাৰ্থত সংবিধানৰ মনোভাৱক ত্যাগ কৰি মৌলবাদীসকলৰ আগত শিৰণত কৰিলে। ন্যায়ৰ বাবে হাহাকাৰ কৰা এগৰাকী বৃদ্ধাক সমৰ্থন কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে মৌলবাদীৰ পক্ষ লৈছিল। সংসদত এখন আইন গৃহীত কৰি উচচতম ন্যায়ালয়ৰ সিদ্ধান্ত পুনৰ বাতিল হ’ল৷

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

বিষয়টো তাতে সীমাবদ্ধ নাছিল। নেহৰু জীয়ে আৰম্ভ কৰিলে, ইন্দিৰা জীয়ে আগুৱাই লৈ গ’ল আৰু ৰাজীৱ জীয়েও শক্তি দিলে। সাৰ-পানী যোগান ধৰাৰ কাম কিয় কৰিলে? সংবিধানৰ লগত খেলা কৰি তেওঁলোকৰ মুখত তেজ লাগিছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মও এই দুষ্টামিত ডুব গৈছে। কিতাপ এখনৰ উদ্ধৃতি দিছো। সেই কিতাপখনত যি লিখা আছে, তাত এগৰাকী প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ উদ্ধৃতি দিয়া হৈছে, যিজন সেই সময়ত মোৰ আগতে প্ৰধানমন্ত্ৰী আছিল। তেওঁ কৈছে, মই মানি ল’ব লাগিব যে দলৰ সভাপতিজনেই ক্ষমতাৰ কেন্দ্ৰ। এই কথা মনমোহন সিং জীয়ে কৈছে যিটো এই গ্ৰন্থত লিখা হৈছে। মই মানি ল’ব লাগিব যে দলৰ সভাপতিজনেই ক্ষমতাৰ কেন্দ্ৰ। দলৰ ওচৰত চৰকাৰ জবাবদিহি। ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে…

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে সংবিধানখনক ইমান গভীৰভাৱে আঘাত কৰা হৈছিল, নিৰ্বাচিত চৰকাৰ আৰু নিৰ্বাচিত প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ধাৰণাটো, যিটো আমাৰ সংবিধান আছিল, সংবিধান নিৰ্মাতাসকলে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ কল্পনাক হত্যা কৰিছিল। কিন্তু তেওঁলোকে কোনো শপত গ্ৰহণ নকৰা অসাংবিধানিক ৰাষ্ট্ৰীয় উপদেষ্টা পৰিষদক প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ওপৰত আৰু পিএমঅ’ৰ ঊৰ্ধ্বত স্থান দিলে। পিএমঅ’ৰ ঊৰ্ধ্বত অঘোষিত মৰ্যাদা দিয়া হৈছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কেৱল ইমানেই নহয়, যদি আমি এটা প্ৰজন্ম আগুৱাই যাওঁ আৰু সেই প্ৰজন্মই কি কৰিলে, ভাৰতৰ সংবিধানৰ অধীনত দেশৰ জনতা-জনাৰ্দন চৰকাৰ নিৰ্বাচন কৰে আৰু সেই চৰকাৰৰ মুৰব্বীয়ে মন্ত্ৰীসভা গঠন কৰে, এয়া সংবিধানৰ অধীন। এই মন্ত্ৰীসভাই লোৱা সিদ্ধান্তক সংবিধানক অপমান কৰা অহংকাৰী লোকে সাংবাদিকৰ সন্মুখত ফালি পেলালে। প্ৰতিটো সুযোগতে সংবিধানৰ লগত খেলা কৰি, সংবিধান মানি নচলা এইসকল লোকে ইয়াৰ অভ্যাসত পৰিণত হৈছিল আৰু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে এজন অহংকাৰী ব্যক্তিয়ে মন্ত্ৰীসভাৰ সিদ্ধান্ত ফালি পেলায় আৰু মন্ত্ৰীসভাই নিজৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰে, এইটো কেনেকুৱা ব্যৱস্থা?

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

মই যি কৈছো সংবিধানৰ ক্ষেত্ৰত হোৱাৰ অত্যাচাৰৰ কথাহে কৈছোঁ৷ সেই সময়ৰ চৰিত্ৰবোৰক লৈ কাৰোবাৰ সমস্যা হ’ব পাৰে, কিন্তু সেয়া সংবিধানৰ কথা। মই মোৰ মন আৰু মোৰ চিন্তাৰ কথা প্ৰকাশ কৰা নাই।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কংগ্ৰেছে সংবিধানক অহৰহ অসন্মান কৰি আহিছে। সংবিধানৰ গুৰুত্ব কমিছে। ইয়াৰ বহু উদাহৰণেৰে পৰিপূৰ্ণ কংগ্ৰেছ। কেনেকৈ তেওঁলোকে সংবিধানক প্ৰতাৰণা কৰিছিল, কেনেকৈ সাংবিধানিক প্ৰতিষ্ঠানক সন্মান কৰা নাছিল। এই দেশৰ অতি কম সংখ্যক লোকেহে গম পাব, ৩৭০ৰ বিষয়ে সকলোৱে জানে, কিন্তু ৩৫’এ’ৰ বিষয়ে অতি কম সংখ্যকেহে জানে। সংসদলৈ নহাকৈয়ে যেতিয়া সংসদত আপোনাআপুনি নাকচ কৰা হৈছিল। যদি ভাৰতীয় সংবিধানৰ প্ৰথম পুত্ৰ বুলি কিবা আছে, তেন্তে সেয়াও সংসদ তাকো কণ্ঠৰুদ্ধ কৰিলে। সংসদত উত্থাপন নকৰাকৈয়ে দেশৰ ওপৰত ৩৫এ জাপি দিলে আৰু যদি ৩৫এ নাথাকিলহেঁতেন তেন্তে জম্মু-কাশ্মীৰত যি পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হ’ল, সেই পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি নহ’লহেঁতেন। এই কাম ৰাষ্ট্ৰপতিৰ নিৰ্দেশত কৰা হৈছিল আৰু দেশৰ সংসদক আন্ধাৰত ৰখা হৈছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এইটো আছিল সংসদৰ অধিকাৰ, কোনেও নিজৰ ইচ্ছামতে কৰিব নোৱাৰিলে, কিন্তু তেওঁলোকৰ হাতত সংখ্যাগৰিষ্ঠতা আছিল, গতিকে তেওঁলোকে কৰিব পাৰিব লাগিছিল। কিন্তু পেটত পাপ থকাৰ বাবে তেওঁলোকে তেনে নকৰিলে। দেশবাসীৰ পৰা লুকুৱাব বিচাৰিছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কেৱল ইমানেই নহয়, আজি সকলোৱে শ্ৰদ্ধা কৰা বাবা চাহেব আম্বেদকাৰ আমাৰ বাবে অতি বিশেষ কাৰণ জীৱনত যিমানেই মাৰ্গদৰ্শন পাইছো, তেওঁৰ পৰাই আহিছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ হৃদয়ত ইমানেই তিক্ততা আৰু ঘৃণা আছিল, আজি সেই কথা সবিশেষ ক’ব নিবিচাৰো, কিন্তু অটল জী প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈ থকাৰ সময়ত বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ স্মৃতিত এখন স্মৃতিসৌধ নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ইউ পি এ চৰকাৰ ১০ বছৰ ক্ষমতাত আছিল যদিও এই কামটোও কৰা নাছিল আৰু হ’বলৈও দিয়া নাছিল। আমাৰ চৰকাৰ ক্ষমতালৈ অহাৰ সময়ত বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ প্ৰতি থকা সন্মানস্বৰূপে আমি আলিপুৰ পথত বাবা চাহেব স্মাৰক নিৰ্মাণৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰিলোঁ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

১৯৯২ চনত যেতিয়া বাবা চাহেব আম্বেদকাৰ দিল্লীত আছিল, সেই সময়ত চন্দ্ৰশেখৰ জী কিছুদিন তাত আছিল, তাৰ পিছত সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। আম্বেদকাৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কেন্দ্ৰ, ঠিক ইয়াতেই জনপথৰ ওচৰত, ৪০ বছৰ কাগজতে থাকিল, একো নহ’ল আৰু তাৰ পিছত ২০১৫ চনত আমাৰ চৰকাৰ আহিল আৰু আমি এই কাম সম্পূৰ্ণ কৰিলোঁ। বাবা চাহেবক ভাৰতৰত্ন দিয়াৰ কামো সম্ভৱ হৈ উঠিছিল যেতিয়া কংগ্ৰেছ ক্ষমতাৰ পৰা আঁতৰি গৈছিল। ইমানেই নহয়…

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি সমগ্ৰ বিশ্বতে বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ ১২৫সংখ্যক বৰ্ষপূৰ্তি উদযাপন কৰিছিলোঁ। আমি বিশ্বৰ ১২০খন দেশত নিৰ্মাণৰ কাম কৰিছিলো, কিন্তু বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ শতবাৰ্ষিকীৰ সময়ত মধ্যপ্ৰদেশত কেৱল বিজেপি চৰকাৰ আছিল। সুন্দৰলাল পাটোৱা আমাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল। বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ জন্ম হোৱা মধ্যপ্ৰদেশৰ মহৌত এক স্মৃতিসৌধ নিৰ্মাণৰ কাম কৰা হৈছিল। এশ বছৰতো তেওঁৰ লগত একেই কাম কৰা হৈছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ বাবা চাহেব আম্বেদকাৰ এজন দূৰদৰ্শী আছিল। তেওঁ সমাজৰ নিপীড়িত জনসাধাৰণক মূলসুঁতিলৈ আনিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ আছিল আৰু দীৰ্ঘম্যাদী দৃষ্টিভংগীৰে যদি ভাৰতৰ বিকাশ হ’ব লাগে, তেন্তে ভাৰতৰ কোনো অংশই দুৰ্বল হৈ থাকিব নালাগে, এই চিন্তাই বাবা চাহেবক অশান্তি দিছিল আৰু তেতিয়াহে আমাৰ দেশত সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা তৈয়াৰ কৰিছিল। কিন্তু ভোট বেংকৰ ৰাজনীতিত নিমগ্ন লোকসকলে সংৰক্ষণৰ জৰিয়তে ধৰ্মৰ আধাৰত তুষ্টিকৰণৰ নামত কিছু সমাধান দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে আৰু ইয়াৰ ফলত সৰ্বাধিক লোকচান হৈছে অনুসূচিত জাতি, অনুসূচিত জনজাতি আৰু অবিচি সম্প্ৰদায়ৰ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সংৰক্ষণৰ কাহিনীটো বহুত দীঘলীয়া। নেহৰুজীৰ পৰা ৰাজীৱ গান্ধীলৈকে কংগ্ৰেছৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীসকলে সংৰক্ষণৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছে। ইতিহাসে কয় যে সংৰক্ষণৰ প্ৰতিবাদত নেহৰুৱে নিজেই মুখ্যমন্ত্ৰীলৈ দীঘলীয়া চিঠি লিখিছিল। কেৱল ইমানেই নহয়, এইসকল লোকে সদনত সংৰক্ষণৰ বিৰুদ্ধে দীঘলীয়া ভাষণ প্ৰদান কৰিছে। বাবা চাহেব আম্বেদকাৰে ভাৰতৰ সমতা আৰু সুষম উন্নয়নৰ বাবে সংৰক্ষণ আনিছিল, তাৰ বিৰুদ্ধেও তেওঁ মাত মাতিছিল। দশক দশক ধৰি পেলাই ৰখা হৈছিল মণ্ডল আয়োগৰ প্ৰতিবেদন। দেশে যেতিয়া কংগ্ৰেছক আঁতৰাইছিল, যেতিয়া কংগ্ৰেছ গুচি গ’ল, তেতিয়াহে অ’বিচিয়ে সংৰক্ষণ পাইছিল, এয়া কংগ্ৰেছৰে পাপ। সেই সময়ত দিয়া হ’লে আজি অ’বিচি সম্প্ৰদায়ৰ মানুহেও দেশৰ বিভিন্ন পদত দেশৰ সেৱা কৰি থাকিলহেঁতেন, কিন্তু তেওঁলোকে সেয়া হ’বলৈ নিদিলে, এইটো এটা পাপ আছিল, কিয়নো তেওঁলোকে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ সংবিধান নিৰ্মাণৰ সময়ত সংবিধান নিৰ্মাতাসকলে ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ধৰি ধৰ্মৰ ভিত্তিত সংৰক্ষণ হ’ব লাগে নে নাই সেই সম্পৰ্কে গভীৰ আলোচনা কৰিছিল। আমাৰ আলোচনা হৈছে আৰু সকলোৰে মতামত এই যে ভাৰতৰ দৰে এখন দেশৰ ঐক্য আৰু অখণ্ডতাৰ বাবে ধৰ্ম বা পন্থাৰ ভিত্তিত সংৰক্ষণ থাকিব নোৱাৰে। সুচিন্তিত মতামত আছিল, পাহৰি যোৱা বুলি নহয়, এৰি দিয়া হৈছিল। ভালদৰে বিবেচনা কৰি সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল যে ভাৰতৰ ঐক্য আৰু অখণ্ডতাৰ বাবে এইটো পন্থা আৰু ধৰ্মৰ ভিত্তিত নহ’ব। কিন্তু কংগ্ৰেছে ক্ষমতাৰ স্বাৰ্থত আৰু নিজৰ ভোট বেংকক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ সংবিধানৰ মনোভাৱৰ বিৰুদ্ধে ধৰ্মৰ ভিত্তিত সংৰক্ষণৰ এক নতুন খেল খেলিছে। কেৱল ইমানেই নহয়, তেওঁলোকে কিছুমান ঠাইত দিছে আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পৰা বিপৰ্যয় পাইছে আৰু সেয়েহে এতিয়া এটাৰ পাছত আনটো অজুহাত দেখুৱাইছে, তেওঁলোকে এইটো কৰিব, তেওঁলোকে সেইটো কৰিব, তেওঁলোকৰ মনত স্পষ্ট যে তেওঁলোকে ধৰ্মৰ ভিত্তিত সংৰক্ষণ দিব বিচাৰে, সেয়েহে এই খেলখন খেলা হৈছে। সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়, সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ আৱেগক আঘাত দিয়াৰ এয়া এক নিৰ্লজ্জ প্ৰয়াস!

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এটা জ্বলন্ত বিষয় আছে, যিটোৰ সন্দৰ্ভত মইও আলোচনা কৰিব বিচাৰিছো আৰু সেই জ্বলন্ত বিষয়টো হৈছে ইউনিফৰ্ম চিভিল কোড! এই বিষয়টোও সংবিধান সভাৰ দৃষ্টিৰ বাহিৰত নাছিল। এই ইউনিফৰ্ম চিভিল কোড সন্দৰ্ভত সংবিধান সভাত দীঘলীয়া আৰু গভীৰ আলোচনা হৈছিল আৰু বিতৰ্কৰ অন্তত তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত লৈছিল যে যিখন চৰকাৰে নিৰ্বাচিত হয়, তাৰ ওপৰত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰি দেশত ইউনিফৰ্ম চিভিল কোড কাৰ্যকৰী কৰিলে ভাল হ’ব। এইটো সংবিধান সভাৰ নিৰ্দেশ আছিল আৰু বাবা চাহেব আম্বেদকাৰে কৈছিল যে যিসকলে সংবিধান বুজি নাপায়, দেশে বুজি নাপায়, তেওঁলোকে ক্ষমতাৰ ভোকৰ বাহিৰে একো পঢ়া নাই। বাবা চাহেবে কি কলে সিহঁতে নাজানে। বাবা চাহেবে কৈছিল যে ধৰ্মীয় ভিত্তিত বনাব লাগে, মই বাবা চাহেবৰ কথা কৈছোঁ। এই ভিডিঅ’টো ইমান ঘূৰাই পকাই থাকিব নালাগে!

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

বাবা চাহেবে ধৰ্মীয় ভিত্তিত নিৰ্মিত ব্যক্তিগত আইন বিলুপ্ত কৰাৰ তীব্ৰ পোষকতা কৰিছিল। সেই সময়ত সদস্যজন আছিল কে.এম. মুন্সি। মুন্সি জীয়ে কৈছিল যে দেশৰ ঐক্য আৰু আধুনিকতাৰ বাবে ইউনিফৰ্ম চিভিল কোড অপৰিহাৰ্য। মুন্সিয়ে কয়… উচ্চতম ন্যায়ালয়েও বহুবাৰ কৈছে যে দেশত অতি সোনকালে ইউনিফৰ্ম চিভিল কোড হ’ব লাগে আৰু সংবিধানৰ মনোভাৱক মনত ৰাখি উচ্চতম ন্যায়ালয়ে… সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ আৱেগ আমি আমাৰ সকলো শক্তিৰে এটা ধৰ্মনিৰপেক্ষ নাগৰিক সংহিতাৰ বাবে কাম কৰি আছো আৰু আজি কংগ্ৰেছৰ জনসাধাৰণে সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ মনোভাৱৰ লগতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মনোভাৱকো অসন্মান কৰিছে। কাৰণ ই তেওঁলোকৰ ৰাজনীতিৰ লগত খাপ নাখায়, তেওঁলোকৰ বাবে সংবিধান পবিত্ৰ কিতাপ নহয়, তেওঁলোকৰ বাবে ই ৰাজনীতিৰ অস্ত্ৰ। ইয়াক খেল খেলাৰ অস্ত্ৰ হিচাপে গঢ়ি তোলা হৈছে। সংবিধানক মানুহক ভয় খুৱাবলৈ অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আৰু এই কংগ্ৰেছ দলটো, সংবিধান শব্দটোও তেওঁলোকৰ লগত খাপ নাখায়। সেইবাবেই যিসকলে নিজৰ দলৰ সংবিধান মানি নচলে। যিয়ে কেতিয়াও নিজৰ দলৰ সংবিধান মানি লোৱা নাই। কাৰণ সংবিধান মানি ল’বলৈ গণতান্ত্ৰিক মনোভাৱৰ প্ৰয়োজন। যিটো তেওঁলোকৰ শিৰাত নাই, তেওঁলোক স্বৈৰাচাৰীতা আৰু স্বজন-তোষণেৰে ভৰি আছে। এতিয়া আপুনি দেখিছে যে আৰম্ভণিতে কথাবোৰ কেনেকৈ ভুল হৈছিল। কংগ্ৰেছৰ কথা কৈছোঁ। কংগ্ৰেছৰ ১২খন ৰাজ্যিক সমিতি আৰু ১২গৰাকী ৰাজ্যিক কমেডিয়ানে চৰ্দাৰ পেটেলৰ নামক লৈ একমত হৈছিল। নেহৰু জীৰ লগত এখনো কমিটি নাছিল, এখনো কমিটি নাছিল। সংবিধানৰ অধীনত চৰ্দাৰ চাহেব দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হ’লহেঁতেন। কিন্তু গণতন্ত্ৰৰ প্ৰতি বিশ্বাস নাছিল, নিজৰ সংবিধানৰ ওপৰত বিশ্বাস নাছিল, নিজৰ সংবিধানক গ্ৰহণ কৰা নাছিল আৰু চৰ্দাৰ চাহাব দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হ’ব নোৱাৰিলে আৰু তেওঁলোক অধিষ্ঠিত হ’ল। যিসকলে নিজৰ দলৰ সংবিধানত বিশ্বাস নকৰে, তেওঁলোকে দেশৰ সংবিধান কেনেকৈ মানি ল’ব?

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সংবিধানত মানুহৰ নাম বিচাৰি থকা সকলক কিবা এটা ক’ব বিচাৰিছোঁ। আগতে কংগ্ৰেছ দলৰ এজন সভাপতি আছিল আৰু তেওঁ অতি পিছপৰা সমাজৰ পৰা আহিছিল, অত্যন্ত পিছপৰা, কেৱল পিছপৰা নহয়, অত্যন্ত পিছপৰা। অতি পিছপৰা সমাজৰ পৰা অহা তেওঁলোকৰ সভাপতি সীতাৰাম কেশৰী ডাঙৰীয়াক কি অপমান কৰা হ’ল। কোৱা হয় যে তেওঁক স্নানাগাৰত আবদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল। তেওঁক তুলি লৈ ফুটপাথত পেলাই দিয়া হ’ল। এই কথা আমাৰ দলৰ সংবিধানত কেতিয়াও লিখা হোৱা নাছিল, কিন্তু আমাৰ দলৰ সংবিধান পালন নকৰা মানে গণতন্ত্ৰৰ প্ৰক্ৰিয়া অনুসৰণ নকৰা আৰু সমগ্ৰ কংগ্ৰেছ দল এটা পৰিয়ালে নিজৰ দখললৈ লৈ গ’ল। গণতন্ত্ৰক নাকচ কৰা হ’ল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সংবিধানৰ লগত খেলা-ধূলা, সংবিধানৰ আত্মাক ধ্বংস কৰা, এয়া কংগ্ৰেছৰ শিৰাত সোমাই আহিছে। আমাৰ বাবে সংবিধান, ইয়াৰ পবিত্ৰতা, সৰ্বোচ্চ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু এইটো কথাত নহয় যেতিয়াই আমাক পৰীক্ষাত ৰখা হৈছে, আমি তপস্যা সহ্য কৰি পৰীক্ষাৰ পৰা ওলাই আহিছো; মই এটা উদাহৰণ দিব বিচাৰো, ১৯৯৬ চনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে সৰ্ববৃহৎ দল হিচাপে বিজয়ী হৈ আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল, ই আছিল সৰ্ববৃহৎ দল আৰু সংবিধানৰ মনোভাৱ অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সৰ্ববৃহৎ দলটোক প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণৰ বাবে মাতিছিল আৰু চৰকাৰখন কেৱল ১৩ দিন টিকি থাকিল। সংবিধানৰ মনোভাৱৰ প্ৰতি যদি আমাৰ অনুভূতি নাথাকিলহেঁতেন, তেন্তে আমিও এইটো বিতৰণ কৰিলোঁহেঁতেন, সেইটো বিতৰণ কৰিলোঁহেঁতেন, এইটো দিলোঁহেঁতেন, সেইটো দিলোঁহেঁতেন। তেওঁক উপ-প্ৰধানমন্ত্ৰী বনাওক। আমিও ক্ষমতা উপভোগ কৰিব পাৰিলোহেঁতেন, কিন্তু অটল জীয়ে দৰদামৰ পথ বাছি লোৱা নাছিল, সংবিধানক সন্মান কৰাৰ পথ বাছি লৈছিল আৰু ১৩ দিনৰ পিছত পদত্যাগ কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল। এয়াই আমাৰ গণতন্ত্ৰৰ উচ্চতা। কেৱল ইমানেই নহয়, ১৯৯৮ চনত এনডিএ চৰকাৰ আছিল। চৰকাৰ চলি আছিল যদিও একাংশই ভাবিছিল যে আমি নহ’লে আন কোনোৱে নোৱাৰে, এটা পৰিয়ালৰ এই খেল খেলা হ’ল, অটল জীৰ চৰকাৰক সুস্থিৰ কৰিবলৈ খেল খেলা হ’ল, ভোট দিয়া হ’ল আৰু তেতিয়াও কিনা-বেচা চলিব পাৰিলেহেঁতেন, সামগ্ৰী উপলব্ধ হ’লহেঁতেন৷ তেতিয়াও বজাৰত ইয়াক বিক্ৰী কৰা হৈছিল। কিন্তু সংবিধানৰ মনোভাৱৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ চৰকাৰে এটা ভোটত পৰাস্ত হোৱাটো গ্ৰহণ কৰি পদত্যাগ কৰিলে, কিন্তু অসাংবিধানিক পদটো গ্ৰহণ নকৰিলে। এয়া আমাৰ ইতিহাস, এয়া আমাৰ সংস্কৃতি, এয়া আমাৰ পৰম্পৰা আৰু আনফালে আদালতেও নগদ ভোটৰ কেলেংকাৰীত মোহৰ মাৰিলে, সংসদত নোটৰ দ’ম ৰাখি এখন ক্ষুদ্ৰ মনৰ চৰকাৰক বচাবলৈ ধৰিলে। ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰৰ মনোভাৱক অসাংবিধানিক চৰকাৰক বচাবলৈ বজাৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হ’ল। ভোট কিনা-বেচা চলিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এইটোৱেই আছিল সংবিধানৰ মনোভাৱ যে ৯০ৰ দশকত বহু সাংসদ উৎকোচৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হৈছিল। ১৪০ কোটি দেশবাসীৰ হৃদয়ত গঢ় লৈ উঠা গণতন্ত্ৰক এয়া উপহাস নেকি? কংগ্ৰেছৰ বাবে ক্ষমতাৰ সুখ, ক্ষমতাৰ ক্ষুধা, এয়াই কংগ্ৰেছৰ একমাত্ৰ ইতিহাস, এয়া কংগ্ৰেছৰ বৰ্তমান।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

২০১৪ চনৰ পিছত এনডিএই সেৱা আগবঢ়োৱাৰ সুযোগ পালে। সংবিধান আৰু গণতন্ত্ৰ শক্তিশালী হ’ল। আমি এই পুৰণি বেমাৰবোৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অভিযান আৰম্ভ কৰিলোঁ। ইয়াত সোধা হৈছিল যে যোৱা ১০ বছৰত আমি সংবিধানো সংশোধন কৰিলোঁ। হয়, সংবিধানো আমি সংশোধন কৰিছো। এই কাম দেশৰ ঐক্যৰ বাবে, দেশৰ অখণ্ডতাৰ বাবে, দেশৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ বাবে আৰু সংবিধানৰ মনোভাৱৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ নিষ্ঠাৰে কৰা হৈছে। আমি কিয় সংবিধান সংশোধন কৰিলোঁ সেয়া জানিবৰ মন নাযায়নে? এই দেশৰ অ’বিচি সম্প্ৰদায়ে তিনি দশক ধৰি অ’বিচি আয়োগক সাংবিধানিক মৰ্যাদা দিয়াৰ দাবী জনাইছিল। অ’বিচিক সন্মান জনোৱাৰ উদ্দেশ্যে আমি সংবিধান সংশোধন কৰি তেওঁলোকক সাংবিধানিক মৰ্যাদা দিছো। আমি সমাজৰ নিপীড়িত জনসাধাৰণৰ সৈতে থিয় দিয়াটো আমাৰ কৰ্তব্য বুলি গণ্য কৰোঁ, সেয়েহে সংবিধান সংশোধন কৰা হ’ল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই দেশত এটা বৃহৎ শ্ৰেণী আছিল। যি দেশতে জন্ম নহওক কিয়, কিন্তু দৰিদ্ৰতাৰ বাবে তেওঁ সুযোগ পাবলৈ অক্ষম হৈছিল, আগবাঢ়ি যাব পৰা নাছিল আৰু সেয়েহে অসন্তুষ্টিৰ জুই জ্বলি আছিল আৰু সকলোৰে দাবী আছিল, কিন্তু কোনেও কোনো সিদ্ধান্ত লোৱা নাছিল। আমি সংবিধান সংশোধন কৰি সাধাৰণ দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ বাবে ১০% অধিক সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ। আৰু এইটোৱেই আছিল সংৰক্ষণৰ প্ৰথম সংশোধনী। কাৰণ সমাজৰ ঐক্যৰ শক্তি তাতেই নিহিত হৈ আছিল। সংবিধানৰ মনোভাৱ প্ৰতিফলিত হৈছিল। সকলোৱে সহযোগ কৰিলে আৰু তেতিয়াহে এনেকুৱা হ’ল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

হয়, সংবিধানো আমি সংশোধনী কৰিছো। কিন্তু আমি সংবিধান সংশোধন কৰি মহিলাক ক্ষমতা প্ৰদান কৰিলোঁ। সংসদ আৰু বিধানসভাৰ পুৰণি ভৱনটো সাক্ষী যে যেতিয়া দেশখন মহিলাক সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ আগবাঢ়িছিলো আৰু আইন বিধেয়কখন দাখিল কৰা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোকৰ এজন সহকৰ্মীয়ে আহি কাগজখন কাঢ়ি লৈ ​​ফালি পেলায় আৰু সদন স্থগিত ৰখা হয় আৰু বিষয়টো ৪০ বছৰলৈকে বিচাৰাধীন হৈ আছে আৰু আজি তেওঁ তেওঁলোকৰ পথ প্ৰদৰ্শক। দেশৰ নাৰীক অন্যায় কৰা সকলেই তেওঁলোকৰ পথ প্ৰদৰ্শক।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি সংবিধান সংশোধন কৰিলোঁ, দেশৰ ঐক্যৰ বাবেই কৰিলোঁ। ৩৭০ৰ প্ৰাচীৰৰ বাবে বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ সংবিধানে জম্মু-কাশ্মীৰৰ ফালেও চাব পৰা নাছিল। আমি বিচাৰিছিলো যে বাবা চাহেব আম্বেদকাৰৰ সংবিধান ভাৰতৰ প্ৰতিটো প্ৰান্তত কাৰ্যকৰী হওক আৰু সেয়ে আমি বাবা চাহেবক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাই দেশৰ ঐক্য মজবুত কৰিব লগা হ’ল ইয়াকো অনুমোদন জনাইছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি ৩৭০ ধাৰা আঁতৰাবলৈ সংবিধান সংশোধনী কৰিলোঁ। আমিও এনে আইন বনালোঁ। দেশ বিভাজিত হোৱাৰ সময়ত মহাত্মা গান্ধীকে ধৰি দেশৰ জ্যেষ্ঠ নেতাসকলে ৰাজহুৱাভাৱে কৈছিল যে যেতিয়াই আমাৰ চুবুৰীয়া দেশসমূহ বিপদত পৰে, তেতিয়াই এই দেশখনে তেওঁলোকৰ যত্ন ল’ব। এয়া গান্ধীজীৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আছিল, যিটো তেওঁৰ নামত প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোক ক্ষমতালৈ আহিছে কিন্তু তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ কৰা নাছিল, আমি ‘কা’ আনি সম্পূৰ্ণ কৰিলোঁ। আমি সেই আইনখন আনিছিলো, আমি কাৰ্যকৰী কৰিছো আৰু আজিও আমি গৌৰৱেৰে কাৰ্যকৰী কৰি আছো আৰু আমি আমাৰ মুখবোৰ লুকুৱাই থোৱা নাই। কাৰণ আমি দেশৰ সংবিধানৰ মনোভাৱেৰে দৃঢ়তাৰে থিয় দিয়াৰ কাম কৰিছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি কৰা সাংবিধানিক সংশোধনীবোৰ অতীতৰ ভুলবোৰ শুধৰাবলৈ আৰু আমি উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ পথ সুদৃঢ় কৰাৰ বাবেই কৰিছো আৰু সময়ৰ পৰীক্ষাত আমি থিয় দিম নে নহয় সেয়া সময়েহে ক’ব। কাৰণ ক্ষমতা স্বাৰ্থপৰ কাৰণত কৰা পাপ নহয়। এয়া আমি দেশৰ স্বাৰ্থত কৰা ভাল কাম আৰু সেইবাবেই আমি প্ৰশ্ন কৰোঁ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

ইয়াত সংবিধানৰ ওপৰত বহু ভাষণ দিয়া হৈছিল, বহু বিষয় উত্থাপন হৈছিল, সকলোৰে নিজৰ নিজৰ বাধ্যবাধকতা থাকিব। ৰাজনীতিয়ে নিশ্চয় কিবা এটা বা আনটো সাধন কৰিবলৈ কিবা এটা কৰি আছে। কিন্তু মাননীয় অধ্যক্ষ মহোদয়, যিটো বিষয়ত আমাৰ সংবিধান আটাইতকৈ সংবেদনশীল হৈ আহিছে সেয়া হৈছে ভাৰতৰ জনসাধাৰণ। আমি জনসাধাৰণ, ভাৰতৰ নাগৰিক, সংবিধান তেওঁলোকৰ বাবে, তেওঁলোকৰ স্বাৰ্থৰ বাবে, তেওঁলোকৰ কল্যাণৰ বাবে, তেওঁলোকৰ মৰ্যাদাৰ বাবে আৰু সেয়েহে সংবিধানে আমাক ভাৰতৰ কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰ আৰু কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে নিৰ্দেশনা দিয়ে মানে য’ত নাগৰিকৰো মৰ্যাদা আছে, তেওঁলোকে… মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱনৰ নিশ্চয়তা দিব লাগে। এটা শব্দ যিটো আমাৰ কংগ্ৰেছৰ সহকৰ্মীসকলৰ বাবে অতি প্ৰিয় আৰু মই আজি সেই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিব বিচাৰো আৰু তেওঁলোকৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় শব্দ, যাৰ অবিহনে তেওঁলোকে জীয়াই থাকিব নোৱাৰে, সেয়া হ’ল জুমলা (অলংকাৰ)। আমাৰ কংগ্ৰেছৰ বন্ধুসকলে দিনে নিশাই শ্লোগান দি থাকে কিন্তু এই দেশখনে জানে যে ভাৰতত যদি কোনো ডাঙৰ শ্লোগান আছিল আৰু ইয়াক চাৰিটা প্ৰজন্মই ব্যৱহাৰ কৰিছিল তেন্তে সেই শ্লোগান আছিল ‘দৰিদ্ৰতা দূৰ কৰক’। এইটো আছিল এনেকুৱা এটা শ্লোগান, এই দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূল কৰাটো এনেকুৱা এটা শ্লোগান আছিল। ৰাজনীতিৰ জৰিয়তে তেওঁ নিজৰ ৰুটি উপাৰ্জন কৰিব পাৰিলেহেঁতেন কিন্তু দুখীয়াৰ অৱস্থাৰ উন্নতি নহ’লহেঁতেন।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কোনোবাই অনুগ্ৰহ কৰি ক’ব পাৰিবনে যে স্বাধীনতাৰ ইমান বছৰৰ পাছতো মৰ্যাদাৰে জীয়াই থকা এটা পৰিয়ালে শৌচাগাৰৰ সুবিধা পাব নালাগেনে? এই কামটো কৰিবলৈ সময় নাপালেনে? আজি দেশত শৌচাগাৰ নিৰ্মাণৰ অভিযান যিটো দৰিদ্ৰ লোকৰ বাবে সপোন আছিল। তেওঁলোকৰ মৰ্যাদাৰ বাবে আমি এই কামটো হাতত লৈছিলো আৰু আমি অন্তৰ আৰু আত্মাৰে কাম কৰিছিলো। মই জানো যে ইয়াক উপহাস কৰা হৈছিল কিন্তু তাৰ পিছতো, কাৰণ এজন সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনৰ মৰ্যাদা আমাৰ হৃদয় আৰু মনত আছিল, আমি লৰচৰ কৰা নাছিলো, আমি দৃঢ়তাৰে থাকিলোঁ, আমি আগবাঢ়ি গৈ থাকিলোঁ আৰু তেতিয়াহে এই সপোন বাস্তৱায়িত হ’ল। সূৰ্য্য উদয়ৰ আগতেই হওক বা সূৰ্য্য উদয়ৰ পিছতেই হওক মাতৃ-ভগ্নীয়ে মুকলি আকাশৰ তলত শৌচ কৰি আছিল আৰু আপুনি কেতিয়াও কোনো বিষ অনুভৱ কৰা নাছিল আৰু তাৰ কাৰণ আছিল যে আপুনি টিভিত আৰু বাতৰি কাকতৰ শিৰোনামত দুখীয়া আৰু অভাৱগ্ৰস্তক দেখিছিল। দুখীয়া মানুহৰ জীৱন নাজানে। নহলে আপুনি ইয়াক এনেদৰে অত্যাচাৰ নকৰিলেহেঁতেন।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই দেশৰ ৮০% জনসংখ্যা বিশুদ্ধ খোৱাপানীৰ বাবে হাহাকাৰ কৰি থাকিল। মোৰ সংবিধানত তেওঁলোকক বাধা দিয়াৰ কথা আছিল নেকি? সংবিধানে বিচাৰিছিল যে সাধাৰণ মানুহৰ সুবিধাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দিয়া হওক।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি এই কামটোও অতি নিষ্ঠাৰে আগুৱাই লৈ গৈছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই দেশৰ কোটি কোটি মাতৃয়ে চৌকাত খাদ্য ৰান্ধি ধোঁৱাৰ বাবে চকু ৰঙা হৈ পৰে তেওঁলোকে কয় যে খাদ্য ৰান্ধি থাকোঁতে শ শ চিগাৰেটৰ সমান ধোঁৱা শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে। সেই মাতৃ-ভনীসকলৰ চকু ৰঙা হৈ পৰিছিল আৰু কেৱল ইমানেই নহয়, তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্যও ব্যাপক ক্ষতি হ’ব। ধোঁৱাৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ কাম আৰু ২০১৩ চনলৈকে কি আলোচনা চলি আছিল। ৯টা চিলিণ্ডাৰ দিব নে ৬টা চিলিণ্ডাৰ দিব? এই দেশখনে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে প্ৰতিটো ঘৰতে গেছ চিলিণ্ডাৰ যোগান ধৰিছে কাৰণ আমাৰ বাবে প্ৰতিজন নাগৰিকে ৭০ বছৰৰ পাছত মৌলিক সা-সুবিধা বিচাৰিছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ দুখীয়া পৰিয়ালটোৱে যদি দিনে নিশাই কষ্ট কৰি দৰিদ্ৰতাৰ পৰা ওলাই আহে, ল’ৰা-ছোৱালীক পঢ়ুৱাব বিচাৰে, কিন্তু যদি কোনো ৰোগ পৰিয়াললৈ আহে তেতিয়া তেওঁলোকৰ সকলো পৰিকল্পনা অসাৰ হৈ পৰে, গোটেই পৰিয়ালটোৰ সকলো কঠোৰ পৰিশ্ৰম নষ্ট হৈ যায়। এই দুখীয়া পৰিয়ালবোৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে কিবা এটা ভাবিব নোৱাৰিনে? দেশৰ ৫০-৬০ কোটি নাগৰিকে বিনামূলীয়া চিকিৎসা লাভ কৰক, সংবিধানৰ এই মনোভাৱক সন্মান জনাই আমি আয়ুষ্মান আঁচনি ৰূপায়ণ কৰিলোঁ আৰু আজি আমি যিকোনো শ্ৰেণীৰ ৭০ বছৰৰ ওপৰৰ লোকৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰিছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আৰ্তজনক ৰেচন যোগান ধৰা বিষয়টোকো উপহাস কৰা হৈছে। যেতিয়া আমি কওঁ যে ২৫ কোটি মানুহে দুখীয়াক পৰাস্ত কৰাত সফল হৈছে। তাৰ পিছত আমাক প্ৰশ্ন কৰা হয়, তেন্তে দুখীয়াক কিয় ৰেচন দিয়ে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

দৰিদ্ৰতাৰ পৰা ওলাই অহাজনে জানে যে চিকিৎসালয়তো যেতিয়া কোনো ৰোগী সুস্থ হৈ উঠাৰ পিছত ঘৰলৈ যাবলৈ দিয়া হয় তেতিয়া ডাক্তৰেও কয় যে আপুনি ঘৰলৈ যাওক, আপোনাৰ স্বাস্থ্য ভাল হৈছে, অপাৰেচনো ভালে ভালে হ’ল। কিন্তু এমাহলৈ সাৱধান হওক, এনে নকৰক যাতে ৰোগীজন পুনৰ বিপদত নপৰে। দুখীয়াৰ হাত ধৰাটো প্ৰয়োজনীয় যাতে তেওঁলোক পুনৰ দুখীয়া নহয় আৰু সেইবাবেই আমি তেওঁলোকক বিনামূলীয়াকৈ ৰেচন দিছো তেওঁলোকক ঠাট্টা নকৰিব কাৰণ আমি তেওঁলোকক দৰিদ্ৰতাৰ পৰা উলিয়াই আনিছো আৰু তেওঁলোকক পুনৰ দৰিদ্ৰতালৈ যাবলৈ দিব লাগে আৰু… যিসকল এতিয়াও দৰিদ্ৰতাত আছে তেওঁলোকক দুখীয়াৰ পৰা পৃথক কৰিব লাগে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ দেশত দুখীয়াৰ নামত শ্লোগান ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু এইসকল দুখীয়াৰ নামতে বেংকৰ ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ কৰা হৈছিল। দুখীয়াৰ নামত এই কাম কৰা হৈছিল যদিও ২০১৪ চনলৈকে এই দেশৰ ৫০ কোটি নাগৰিক আছিল যিসকলে বেংকৰ দুৱাৰখনো দেখা নাছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

দুখীয়াক বেংকত সোমাবলৈও দিয়া নহ’ল, আপুনি এই পাপ কৰিলে আৰু আজি ৫০ কোটি দৰিদ্ৰ লোকৰ বেংক একাউণ্ট খুলি আমি দুখীয়াৰ বাবে বেংকৰ দুৱাৰ খুলিলো। কেৱল ইমানেই নহয়, এই প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কৈছিল যে দিল্লীৰ পৰা যেতিয়া ১টকা ওলাই যায় তেতিয়া মাত্ৰ ১৫ পইচাহে তাত পোৱা যায়। কিন্তু তেওঁলোকে সমাধান নাজানিলে, আমি তেওঁলোকক সমাধান দেখুৱালোঁ, আজি দিল্লীৰ পৰা এটকা মানে ১০০ পইচাৰ ১০০ পইচাই দুখীয়াৰ একাউণ্টত জমা হয়। আমি বেংকটো কিয় সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, বেংকটো কেনেকৈ সঠিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

বন্ধকীমুক্তি ঋণঃ দেশৰ ভিতৰৰ মানুহক আনকি বেংকৰ দুৱাৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল। আজি নিলম্বিত চৰকাৰখন সংবিধানৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত, আজি ই বেংকৰ পৰা বন্ধকীমুক্ত ঋণ ল’ব পাৰে, আমি এই ক্ষমতা দুখীয়াসকলক দিছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

ইয়াৰ বাবেই দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলৰ শ্লোগানটো কেৱল এটা শ্লোগান হৈয়েই থাকিল। এই সমস্যাৰ পৰা দুখীয়াক মুক্ত কৰাটো আমাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ মিছন আৰু আমাৰ সংকল্প আৰু আমি ইয়াৰ বাবে দিনে-নিশাই কাম কৰি আছো। যাৰ প্ৰতি কোনেও গুৰুত্ব নিদিয়ে সেইসকলক মোদীয়ে পূজা কৰে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ বিশেষভাৱে সক্ষম লোকসকলে প্ৰতিদিনে সংগ্ৰাম কৰে। এতিয়া আমাৰ দিব্যাংগ সকলে বন্ধুত্বপূৰ্ণ আন্তঃগাঁথনি পাওক, তেওঁলোকৰ হুইল চেয়াৰ গৈ ৰে’লৰ ডবাত উপনীত হ’ব লাগে, দিব্যাংগৰ বাবে এই ব্যৱস্থা কৰাৰ চিন্তা আমাৰ মনলৈ আহিল কাৰণ আমাৰ মনত সমাজৰ নিপীড়িত আৰু বঞ্চিত মানুহৰ প্ৰতি চিন্তা আছিল।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আপোনালোকে চাওক, প্ৰথমে আপোনালোকে আমাক ভাষাৰ নামত যুঁজিবলৈ শিকাইছিল, কিন্তু মোৰ প্ৰতিবন্ধী মানুহৰ লগত আপোনালোকে কিমান অন্যায় কৰিলে। আমাৰ ইয়াত যি সাংকেতিক ভাষা আছে, সাংকেতিক ভাষাৰ ব্যৱস্থাটো বিশেষকৈ বধিৰ আৰু বোবাসকলৰ বাবে। এতিয়া এনে এখন দেশৰ বাবে দুৰ্ভাগ্যজনক যে অসমত যি ভাষা পঢ়োৱা হয়, বেলেগ ভাষা উত্তৰপ্ৰদেশত পঢ়োৱা হয়। উত্তৰপ্ৰদেশতো পঢ়োৱা উচিত আৰু মহাৰাষ্ট্ৰতো পঢ়োৱা উচিত। আমাৰ বিশেষভাৱে সক্ষম লোকসকলৰ বাবে সাংকেতিক ভাষা থকাটো অতি প্ৰয়োজনীয় আছিল। স্বাধীনতাৰ সাত দশকৰ পাছতো তেওঁ সেই বিশেষভাৱে সক্ষম লোকসকলক পাহৰি গৈছিল। আমি এটা উমৈহতীয়া সাংকেতিক ভাষা সৃষ্টিৰ কাম কৰিলোঁ যিটো আজি মোৰ দেশৰ সকলো বিশেষভাৱে সক্ষম ভাই-ভনীৰ বাবে উপযোগী।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

যাযাবৰী আৰু অৰ্ধ যাযাবৰী সমাজত এই কথা চিন্তা কৰা কোনো নাছিল। আমি তেওঁলোকৰ কল্যাণৰ বাবে এখন কল্যাণ ব’ৰ্ড গঠনৰ উদ্যোগ লৈছিলো কিয়নো এইসকল লোকক সংবিধানে অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া আৰু আমি তেওঁলোকক মৰ্যাদা দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত উদ্যোগ লৈছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

সকলোৱে চিনি পায় ৰাজপথৰ ব্যৱসায়ীক, প্ৰতিটো চুবুৰীত, প্ৰতিটো অঞ্চলত, প্ৰতিটো ফ্লেটত, প্ৰতিখন সমাজত, ৰাতিপুৱা, ৰাজপথৰ ব্যৱসায়ীজনে আহি মানুহক জীৱন চলোৱাত সহায় কৰিবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে,  ১২ ঘণ্টা কাম কৰে, কাৰোবাৰ পৰা হেণ্ডগাড়ী ভাড়া কৰে। আমাৰ চৰকাৰে স্বনিধি আঁচনি সৃষ্টি কৰি ৰাজপথৰ বিক্ৰেতাসকলক নিশ্চয়তা অবিহনে ঋণ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু আজি এই স্বনিধি আঁচনিৰ বাবেই তৃতীয় ৰাউণ্ডত উপনীত হৈছে আৰু সৰ্বোচ্চ ঋণ বেংকৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক দিয়া হৈছে সুনাম আৰু বাঢ়িছে আৰু প্ৰসাৰো লাভ কৰিছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ মাজত বিশ্বকৰ্মাৰ প্ৰয়োজন নোহোৱা মানুহ এই দেশত নাথাকিব। সামাজিক ব্যৱস্থাপনাৰ এক অতি বিশাল ব্যৱস্থাৰ সৃষ্টি হ’ল। যুগ যুগ ধৰি চলি আছিল। কিন্তু সেইটো কেতিয়াও বিশ্বকৰ্মা বন্ধুসকলৰ বাবে বিচৰা হোৱা নাছিল। আমি বিশ্বকৰ্মাৰ কল্যাণৰ বাবে পৰিকল্পনা কৰিলোঁ, বেংকৰ পৰা ঋণ লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ, তেওঁলোকক নতুন প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ, আধুনিক সঁজুলি দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলোঁ, নতুন ডিজাইনৰ সৈতে কাম বনোৱাৰ যত্ন ল’লোঁ আৰু ইয়াক শক্তিশালী কৰাৰ বাবে আমি কাম কৰিলোঁ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

যিজন কিন্নৰক পৰিয়ালে প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল, সমাজে প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল, যাৰ প্ৰতি কোনেও গুৰুত্ব নিদিলে, আমাৰ চৰকাৰেই তেওঁক ভাৰতীয় সংবিধানত অধিকাৰ দিছে আৰু কিন্নৰৰ অধিকাৰৰ বাবেও আইন প্ৰণয়নৰ কাম কৰিছে৷ আমি তেওঁলোকৰ অধিকাৰ ৰক্ষাৰ বাবে কাম কৰিলোঁ যাতে তেওঁলোকে মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন যাপন কৰিব পাৰে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ জনজাতীয় সমাজৰ কথা ইমানখিনি কোৱা মনত আছে, গুজৰাটৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ সময়ত উমৰ গাঁৱৰ পৰা আম্বাজীলৈকে গোটেই বেল্টটো, গুজৰাটৰ পূব অংশ, সমগ্ৰ জনজাতি বেল্ট আৰু এজন কংগ্ৰেছৰ মুখ্যমন্ত্ৰী জনজাতীয় আছিল। ইমান বছৰৰ পাছতো সেই সমগ্ৰ অঞ্চলটোত এখনো বিজ্ঞান শাখাৰ বিদ্যালয় নাছিল। মই অহাৰ আগতে এখনো বিজ্ঞান শাখাৰ বিদ্যালয় নাছিল। যদি বিজ্ঞান শাখাৰ স্কুল নাথাকে, তেন্তে সংৰক্ষণৰ কথা যিমানেই নকওক কিয় সেই দুখীয়া ছাত্ৰজন কেনেকৈ অভিযন্তা বা ডাক্তৰ হ’ব পাৰিব, মই সেই অঞ্চলত কাম কৰিছিলো। আৰু তাত বিজ্ঞান শাখাৰ স্কুল আছে, এতিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ো হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ৰাজনীতিৰ আলোচনা কৰা, সংবিধান অনুসৰি কাম নকৰা, সকলো ক্ষমতাৰ লোভী…আমি জনজাতীয় সমাজৰ অতি পিছপৰা মানুহৰ কথাও কৈছো আৰু সেয়েহে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছো, তেওঁ মোক বহুত মাৰ্গদৰ্শন কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে মোক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিলে আৰু আমাৰ দেশত সেই পিএম জন মান যোজনা গঠন কৰা হ’ল। আজিও কোনো সুবিধা পোৱা নাই আমি বিচাৰি পালোঁ সংখ্যা বহুত কম, নাছিল ভোট বেংকৰ ৰাজনীতিত তেওঁলোকক চাবলৈ এজন মোদী আছে যিয়ে শেষ ব্যক্তিকো চোৱা-চিতা কৰে আৰু সেয়েহে আমি তেওঁলোকৰ বাবে পিএম জন মান যোজনাৰ জৰিয়তে উন্নয়ন আনিলোঁ।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এনে সমাজত তেওঁলোকৰ বিকাশ সুষম হ’ব লাগিব। সংবিধানে অতি পিছপৰা মানুহকো সুযোগ দিয়ে। সংবিধানতো দায়িত্ব দিয়া হৈছে, একেদৰে আমাৰ কোনো ভূমি এলেকা বা কোনো ভৌগোলিক এলেকা পিছ পৰি থাকিব নালাগে আৰু আমাৰ দেশত যি কৰা হ’ল, ৬০ বছৰত ১০০খন জিলা চিনাক্ত কৰা হ’ল আৰু কোৱা হ’ল যে এইবোৰ পিছপৰা জিলা আৰু পিছপৰা জিলাসমূহ ইয়াত ইমানেই লেবেল লগোৱা হৈছিল যে যেতিয়া কাৰোবাক বদলি কৰা হৈছিল, তেতিয়া ইয়াক শাস্তিমূলক বদলি বুলি কোৱা হৈছিল, কিন্তু কোনো দায়িত্বশীল বিষয়াই তালৈ নাযায় আৰু আমি সমগ্ৰ পৰিস্থিতি সলনি কৰি দিলোঁ। আমি আকাংক্ষিত জিলাৰ ধাৰণাটো ৰাখিলোঁ আৰু ৪০টা মাপকাঠিৰ নিয়মীয়া অনলাইন নিৰীক্ষণ কৰি থাকিলোঁ আৰু আজি আকাংক্ষিত জিলাসমূহে সেই ৰাজ্যৰ শ্ৰেষ্ঠ জিলাসমূহৰ সৈতে ফেৰ মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে আৰু কিছুমানে আনকি ৰাষ্ট্ৰীয় গড়ৰ সৈতেও সমানে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কোনো জিলাই পিছ পৰি ৰোৱা উচিত নহয় যাতে ইয়াৰ মাটিও বৃহৎ হয় এতিয়া এই কথা আগুৱাই লৈ গৈ ৫০০ ব্লকক আকাংক্ষিত ব্লক কৰাৰ দিশত কাম কৰি আছো আৰু ইয়াৰ উন্নয়নত বিশেষ গুৰুত্ব দিছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

মই আচৰিত হৈছোঁ যে ডাঙৰ ডাঙৰ কাহিনী কোৱা লোকসকল, ১৯৪৭ চনৰ পিছত এই দেশলৈ জনজাতীয় সমাজ আহিছিল নেকি? ৰাম আৰু কৃষ্ণ জীয়াই থকাৰ সময়ত জনজাতীয় সমাজ আছিল নেকি? আমি জনজাতীয় সমাজখনক আদিপুৰুষ বুলি কওঁ কিন্তু স্বাধীনতাৰ কেইবা দশকৰ পাছতো ইমান বৃহৎ জনজাতীয় গোটৰ বাবে সুকীয়া মন্ত্ৰালয়ৰ সৃষ্টি নহ’ল। প্ৰথমবাৰৰ বাবে অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ চৰকাৰ আহি তেওঁ সুকীয়া জনজাতীয় মন্ত্ৰালয়ৰ সৃষ্টি কৰিলে। জনজাতীয় উন্নয়ন আৰু সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে দিয়া হ’ল সুকীয়া বাজেট।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ মৎসজীৱি, মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায় এতিয়া আহিছে নেকি? তেওঁলোকক আপোনালোকে দেখা নাছিল নেকি? এই মাছমৰীয়া সমাজৰ কল্যাণৰ বাবে প্ৰথমবাৰৰ বাবে আমাৰ চৰকাৰে সুকীয়া মীন মন্ত্ৰালয় গঠন কৰিছে, তেওঁলোকৰ কল্যাণৰ বাবে আমি সুকীয়া বাজেট ধাৰ্য কৰিছো, সমাজৰ এই শ্ৰেণীটোৰো আমি যত্ন লৈছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

মোৰ দেশৰ ক্ষুদ্ৰ কৃষকজনৰ বাবে সহযোগিতা তেওঁৰ জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ। ক্ষুদ্ৰ কৃষকৰ জীৱন শক্তিশালী কৰাৰ বাবে সমবায় খণ্ডক দায়বদ্ধ কৰাৰ গুৰুত্ব আমি বুজি পাওঁ, সমবায় খণ্ডক শক্তিশালী কৰি তোলাৰ, সমবায় খণ্ডক শক্তি প্ৰদান কৰাৰ গুৰুত্ব আমি বুজি পাওঁ কাৰণ আমাৰ হৃদয়ত ক্ষুদ্ৰ কৃষকৰ প্ৰতি চিন্তা আছিল আৰু সেয়েহে আমি এখন সুকীয়া সমবায় মন্ত্ৰালয় গঠন কৰিলোঁ। আমাৰ চিন্তাধাৰা কি, আমাৰ দেশত যুৱক-যুৱতী আছে, সমগ্ৰ বিশ্বই আজি কৰ্মশক্তিৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিছে। যদি আমি দেশত জনগাঁথনিগত লভ্যাংশ পাব বিচাৰো তেন্তে আমাৰ কৰ্মশক্তিক দক্ষ কৰি তোলা উচিত। আমি এটা সুকীয়া দক্ষতা বিকাশ মন্ত্ৰালয় গঠন কৰিলোঁ যাতে মোৰ দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলে বিশ্বৰ প্ৰয়োজন অনুযায়ী সাজু হৈ থাকে আৰু বিশ্বৰ লগত আগবাঢ়ি যাব পাৰে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত ভোট কম, আসনো কম, সেইবাবে কোনেও গুৰুত্ব দিয়া নাছিল। অটলজীৰ চৰকাৰতেই উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলৰ কল্যাণৰ বাবে প্রথমবাৰৰ বাবে ড’নাৰ মন্ত্র্যালয় গঠন কৰা হৈছিল আৰু আজি ইয়াৰ ফল হৈছে যে আমি উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলৰ উন্নয়নৰ বাবে নতুন নতুন সাধন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছো৷ ইয়াৰ বাবেই ৰে’লপথ, পথ, বন্দৰ আৰু বিমানবন্দৰ নিৰ্মাণৰ এই দিশত আগবাঢ়িছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আজিও সমগ্ৰ বিশ্বৰ ধনী দেশসমূহেও ভূমিৰ অভিলেখৰ সন্দৰ্ভত বহু সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে। আমি গাঁৱৰ প্ৰতিজন সাধাৰণ মানুহৰ বাবে মালিকীস্বত্বৰ পৰিকল্পনা বনাইছো যাৰ হাতত নিজৰ ঘৰৰ মালিকীস্বত্বৰ অধিকাৰ প্ৰমাণ কৰিব পৰা যায় আমি সমাজৰ নিপীড়িত লোকসকলক এনে কাগজ দিছো যাৰ বাবে তেওঁলোকে মালিকীস্বত্বৰ অধিকাৰ লাভ কৰিছে, যে স্বামীত্ব যোজনাই এক অতি ডাঙৰ দিশ দিছে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

এই সকলোবোৰ কামৰ বাবেই আমি যোৱা ১০ বছৰত যি প্ৰচেষ্টা চলাইছো, দুখীয়াক শক্তিশালী কৰাৰ বাবে আমি যি ধৰণে কাম কৰিছো। আমি যিদৰে দুখীয়াৰ ওপৰত এক নতুন আত্মবিশ্বাস গঢ়ি তুলিছো আৰু সঠিক দিশত আগবাঢ়ি যোৱাৰ ফল হৈছে ইমান কম সময়ৰ ভিতৰতে মোৰ দেশৰ ২৫ কোটি দৰিদ্ৰ লোকে দৰিদ্ৰতাক পৰাস্ত কৰাত সফল হৈছে আৰু ইয়াৰ বাবে আমি গৌৰৱান্বিত আৰু সংবিধান নিৰ্মাতাসকলৰ সন্মুখত মূৰ দোৱাই কওঁ যে সংবিধানে আমাক দিয়া নিৰ্দেশনাৰ অধীনত এই কামটো কৰি আছো আৰু মোৰ হাতত আছে…

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমি সবকা সাথ, সবকা বিকাশৰ কথা কওঁ, এয়া কেৱল কোনো শ্লোগান নহয়। সেইটোৱেই আমাৰ বিশ্বাসৰ নিয়ম আৰু সেয়েহে আমি কোনো ধৰণৰ বৈষম্য নোহোৱাকৈ চৰকাৰী আঁচনিসমূহ ৰূপায়ণৰ দিশত কাম কৰিছো আৰু সংবিধানে আমাক বৈষম্য কৰিবলৈ অনুমতি নিদিয়ে আৰু সেয়েহে আমি আগবাঢ়ি গৈ কৈছো যে যিসকলৰ বাবে আঁচনিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে তেওঁলোকে যাতে ১০০শতাংশই ইয়াৰ সুবিধা লাভ কৰে তাৰ ব্যৱস্থা কৰা উচিত। হিতাধিকাৰীসকলে ১০০% সুবিধা পাব লাগে। এই চেচুৰেচন এক কথাত প্ৰকৃত ধৰ্মনিৰপেক্ষতা আছে। যদি কাৰোবাৰ প্ৰকৃত সামাজিক ন্যায় আছে তেন্তে এই চেচুৰেচন, কোনো ধৰণৰ বৈষম্য নকৰাকৈ ১০০ শতাংশ সুবিধা লাভ কৰা ব্যক্তিজনক দিব লাগে। গতিকে এই আৱেগেৰে আমি প্ৰকৃত ধৰ্মনিৰপেক্ষতা আৰু প্ৰকৃত সামাজিক ন্যায়ৰ সৈতে জীয়াই আছো।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

আমাৰো সংবিধানৰ আন এক মনোভাৱ আছে আৰু আমাৰ দেশক দিশ দিয়াৰ মাধ্যম, দেশৰ চালিকা শক্তি হিচাপে ৰাজনীতি কেন্দ্ৰত ৰৈ গৈছে। আজি আমি চিন্তা কৰা উচিত যে অনাগত দশকবোৰত আমাৰ গণতন্ত্ৰ আৰু আমাৰ ৰাজনীতিৰ দিশ কি হ’ব লাগে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

কিছুমান দলৰ ৰাজনীতি স্বাৰ্থপৰ আৰু ক্ষমতাকেন্দ্ৰিক, মই তেওঁলোকক সুধিব বিচাৰিছো যে তেওঁলোকে কেতিয়াবা এই কথা ভাবিছে নে? মই এই কথা সকলো দলক কৈছো। তাত আৰু ইয়াত, এইটো মোৰ বিষয় নহয়। এইবোৰেই মোৰ মন অহা চিন্তাধাৰা, যিবোৰ মই এই সদনৰ সন্মুখত ৰাখিব বিচাৰিছো। এই দেশত সক্ষম নেতৃত্বৰ সুযোগ থাকিব লাগে নে নাই? যিসকলৰ পৰিয়ালত ৰাজনীতিত কোনো নাই তেওঁলোকৰ বাবে দুৱাৰ বন্ধ হ’বনে? স্বজন-তোষণ দেশ আৰু গণতন্ত্ৰৰ মনোভাৱৰ গভীৰ ক্ষতি কৰিছে নে নাই? ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰক স্বজন-তোষণৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ অভিযান চলোৱাটো সংবিধানৰ অধীনত আমাৰ দায়িত্ব নেকি? আৰু সেইবাবেই সমতাৰ নীতি, ভাৰতৰ সুবিধাবাদ আৰু পৰিয়ালমুখী ৰাজনীতি, তেওঁলোকৰ অক্ষ পৰিয়াল, সকলো পৰিয়ালৰ বাবে। দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ, গণতন্ত্ৰক শক্তিশালী কৰিবলৈ আৰু দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলক আগবাঢ়ি অহাৰ বাবে সকলো ৰাজনৈতিক দলে প্ৰচেষ্টা চলাব লাগে, যিবোৰ ৰাজনৈতিক দলৰ পটভূমিত ৰাজনৈতিক পৰিয়াল নাই, সেইবোৰে আনিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাব লাগে এনে যুৱক-যুৱতীসকলক আগস্থানলৈ লৈ যোৱাৰ বাবে মই বিশ্বাস কৰোঁ যে সতেজ তেজ অনাৰ বাবে প্ৰচেষ্টা চলোৱা উচিত আৰু এইটোৱেই হৈছে দেশৰ গণতন্ত্ৰৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু সেয়েহে মই লালকিল্লাৰ পৰাই কৈছো যে মই এই বিষয়ত অহৰহ কথা কৈ আহিছো ১ লাখ এনে যুৱক-যুৱতীক দেশৰ ৰাজনীতিলৈ আনিব লাগিব, যিসকলৰ কোনো ৰাজনৈতিক পৰিয়ালৰ পৰা কোনো পাৰিবাৰিক পটভূমি নাই আৰু সেয়েহে দেশক শুদ্ধ বতাহৰ প্ৰয়োজন, দেশক নতুন শক্তিৰ প্ৰয়োজন, দেশক নতুন সংকল্প আৰু সপোনৰ প্ৰয়োজন এনে যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে আৰু যেতিয়া আমি ভাৰতৰ সংবিধানৰ ৭৫ বছৰ উদযাপন কৰি আছো, তেতিয়া আমি সেই দিশত আগবাঢ়িব লাগে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

মনত আছে মই এবাৰ লালকিল্লাৰ পৰাই সংবিধানত উল্লেখ থকা আমাৰ কৰ্তব্যৰ কথা কৈছিলোঁ আৰু মই আচৰিত হৈছো যে সংবিধান বুজি নোপোৱাসকলেও কৰ্তব্যক ঠাট্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। এই পৃথিৱীত এনে কোনো ব্যক্তি দেখা নাই যিয়ে এইবোৰকো আপত্তি কৰিব পাৰে, কিন্তু দেশৰ দুৰ্ভাগ্য যে আমাৰ সংবিধানে নাগৰিকৰ অধিকাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিছে, কিন্তু সংবিধানেও আমাৰ পৰা কৰ্তব্য আশা কৰে আৰু এইটোৱেই হৈছে আমাৰ সভ্যতা-কৰ্তব্যৰ সাৰ। মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈছিল যে মই মোৰ অশিক্ষিত কিন্তু শিক্ষিত মাতৃৰ পৰা এই কথা শিকিছো যে অধিকাৰ আমি আমাৰ কৰ্তব্য পালনৰ ধৰণৰ পৰাই উদ্ভৱ হয়। মহাত্মাজীৰ কথাখিনিৰ আঁত ধৰি ক’ব খুজিছোঁ যে যদি আমি আমাৰ মৌলিক কৰ্তব্য পালন কৰো তেতিয়া কোনেও আমাক এখন উন্নত ভাৰত গঢ়ি তোলাত বাধা দিব নোৱাৰে। মই বিশ্বাস কৰোঁ যে সংবিধানৰ ৭৫ সংখ্যক বৰ্ষপূৰ্তিয়ে আমাৰ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি থকা নিষ্ঠা আৰু দায়বদ্ধতাক আৰু অধিক শক্তি প্ৰদান কৰা উচিত আৰু দেশ কৰ্তব্যবোধেৰে আগবাঢ়ি যোৱাটো সময়ৰ আহ্বান।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

ভাৰতৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে সংবিধানৰ মনোভাৱৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ আজি এই সদনৰ পবিত্ৰ মঞ্চৰ পৰা ১১টা প্ৰস্তাৱ সদনৰ সন্মুখত দাখিল কৰিব বিচাৰিছো। প্ৰথম সংকল্প হ’ল নাগৰিকেই হওক বা চৰকাৰেই হওক, সকলোৱে নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰক। দ্বিতীয়টো সংকল্প হ’ল প্ৰতিটো অঞ্চল, প্ৰতিখন সমাজে উন্নয়নৰ সুবিধা লাভ কৰক। তৃতীয়টো সংকল্প হ’ল দুৰ্নীতিৰ প্ৰতি শূন্য সহনশীল হোৱা উচিত; চতুৰ্থ সংকল্প হ’ল যে দেশৰ আইন, দেশৰ নিয়ম, দেশৰ পৰম্পৰা পালন কৰি গৌৰৱ অনুভৱ কৰক; পঞ্চম সংকল্প হ’ল দাসত্বৰ মানসিকতাৰ পৰা মুক্ত হওক, দেশৰ ঐতিহ্যক লৈ গৌৰৱ কৰক। ষষ্ঠ সংকল্প হ’ল দেশৰ ৰাজনীতি স্বজন-তোষণৰ পৰা মুক্ত হওক। সপ্তম সংকল্প হ’ল সংবিধানক সন্মান কৰা উচিত; অষ্টম সংকল্প হ’ল সংবিধানৰ মনোভাৱৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ হৈ সেইসকলক যি সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে সেয়া কাঢ়ি নিব নালাগে আৰু ধৰ্মৰ ভিত্তিত সংৰক্ষণ প্ৰদানৰ যিকোনো প্ৰচেষ্টা বন্ধ কৰিব লাগে। নৱম সংকল্প হ’ল মহিলা নেতৃত্বাধীন উন্নয়নত ভাৰত বিশ্বৰ বাবে আদৰ্শ হ’ব লাগে। দশম সংকল্প হ’ল ৰাজ্যৰ উন্নয়নৰ জৰিয়তে দেশৰ বিকাশ, এয়াই হওক আমাৰ উন্নয়ন মন্ত্ৰ। একাদশ সংকল্প হ’ল এক ভাৰত, মহান ভাৰতৰ লক্ষ্য সৰ্বোচ্চ হ’ব লাগে।

সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,

যদি আমি এই সংকল্পৰে একেলগে আগবাঢ়ি যাওঁ, তেন্তে সংবিধানৰ অন্তৰ্নিহিত মনোভাৱ, আমি জনসাধাৰণ, সকলোৰে প্ৰচেষ্টা, আমি এই মন্ত্ৰটো লৈ আগবাঢ়িব লাগে আৰু এই সদনত বহি থকা সকলোৰে সপোন থাকিব লাগিব এখন উন্নত ভাৰতৰ সপোন যেতিয়া ভাৰতৰ ১৪০ কোটি নাগৰিকে উপলব্ধি কৰিব আৰু দেশে এই সংকল্প লৈ আগবাঢ়ি যায়, ই আকাংক্ষিত ফলাফল লাভ কৰে। মোৰ ১৪০ কোটি দেশবাসীৰ প্ৰতি মোৰ অপৰিসীম শ্ৰদ্ধা জনাইছো। তেওঁলোকৰ সামৰ্থ্যৰ ওপৰত মোৰ বিশ্বাস আছে। দেশৰ যুৱ শক্তিৰ ওপৰত মোৰ বিশ্বাস আছে। দেশৰ নাৰী শক্তিৰ ওপৰত মোৰ বিশ্বাস আছে আৰু সেয়েহে মই কওঁ যে ২০৪৭ চনত যেতিয়া দেশখনে স্বাধীনতাৰ ১০০ বছৰ উদযাপন কৰিব, তেতিয়া দেশখনে এখন উন্নত ভাৰত হিচাপে উদযাপন কৰিব আৰু আমি এই সংকল্পৰে আগবাঢ়ি যোৱা উচিত। এই মহান আৰু পবিত্ৰ কামটোক আগুৱাই নিয়াৰ বাবে সকলোকে পুনৰবাৰ শুভেচ্ছা জনাইছো আৰু সময় বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে শ্ৰদ্ধাৰ অধ্যক্ষ মহোদয়লৈ মোৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছো।

আপোনালোক সকলোকে অশেষ ধন্যবাদ।

***

MJPS/VJ/RK/DK/AV/DB